Γιώργος Κατσικάς στο Gazzetta: «Ο Ηρακλής που αγάπησα, ο ΠΑΟΚ του Αναστασιάδη, οι βρεγμένες πατσαβούρες και οι κλωτσιές που φάγαμε»

- Ας τα πιάσουμε από την αρχή. Πες μου για τα πρώτα σου ποδοσφαιρικά βήματα.

«Με πας πολύ πίσω (γέλια). Ήμουν ενεργητικό παιδί, ασχολούμουν με πολλά πράγματα, όχι μόνο ποδόσφαιρο. Πήγαινα και μπάσκετ, και ταεκβοντό, κολυμβητήριο, χορευτικά (γέλια). Τα πάντα. Τα είχα δοκιμάσει όλα. Είχα πολλά χόμπι και αθλητισμό τότε. Και παράλληλα είχα ξεκινήσει και μπάλα στην ομάδα του χωριού. Μία μέρα, με σήκωσε ένα πρωί ο πατέρας μου και με πήγε στον Ηρακλή. Εκεί ήταν η πιο οργανωμένη ακαδημία και το ποδόσφαιρο μπήκε πιο δυναμικά στη ζωή μου. Δεν το είχα καταλάβει βέβαια γιατί ήμουν εννιά ετών, ήμουν πολύ μικρός».

- Είχες κάποιο είδωλο;

«Μικρός μου άρεσε πάρα πολύ ο Τόρες. Έπαιζα φορ στην αρχή και όσο μεγάλωνα πήγαινα όλο και πιο πίσω και έφτασα στόπερ (γέλια). Από Έλληνες, τότε μου άρεσε ο Μιχάλης Κωνσταντίνου που ήταν στον Ηρακλή».

- Πότε κατάλαβες ότι μπορείς να το ακολουθήσεις επαγγελματικά;

«Δεν υπήρχε κάποια συγκεκριμένη στιγμή. Στα 16 θυμάμαι όταν ήμουν στη δεύτερη ομάδα του Ηρακλή ήταν που άρχισα να καταλαβαίνω τι γίνεται. Το πώς με βλέπουν οι παίκτες και οι προπονητές. Άρχισε να γίνεται πιο σοβαρό».

- Θυμάσαι κάτι συγκεκριμένο που σου είχαν πει ως συμβουλή;

«Δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι συγκεκριμένο. Για την ακρίβεια, ένα πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι μία συμβουλή από έναν ατζέντη. Μου είπε τρεις λέξεις. "Δουλειά, δουλειά, δουλειά". Μου έχει μείνει μέχρι τώρα».

- Πόσο δύσκολη ήταν η μετάβαση από την πρώτη ομάδα στη δεύτερη;

«Μου είχαν πει τότε, διάφοροι προπονητές, ότι μπορεί τα αποδυτήρια της Β' ομάδας με της πρώτης να είναι λίγα μέτρα διαφορά αλλά για να πας από τη μία στην άλλη ομάδα, είναι χιλιόμετρα. Μπήκα με κόπο στην πρώτη ομάδα και θυμάμαι στις πρώτες μέρες, ήμουν σαν... Παναγίτσα (γέλια). Καθόμουν στη θέση μου, δεν μιλούσα, δεν έκανα τίποτα, απλά άκουγα. Ευτυχώς, και λέω ευτυχώς επειδή τα αποδυτήρια είναι δύσκολος χώρος όταν είσαι μικρός, έγινε ένα κομμάτι και εγώ και ήταν πιο βατή η πορεία μου εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου».

- Πήγες στον Ολυμπιακό Βόλου ως δανεικός και μετά επέστρεψες στην πρώτη ομάδα. Τι θυμάσαι;

«Αρχικά, πήγα δανεικός στον Ολυμπιακό Βόλου και μόλις γύρισα, βρήκα τον Προτάσοφ στην αρχή. Με τον Ουζουνίδη έπαιξα περισσότερα παιχνίδια. Με βοήθησε πάρα πολύ, ήταν ο πρώτος μου προπονητής στη μεγάλη κατηγορία, με βοήθησε να προσαρμοστώ αλλά το ντεμπούτο μου ήταν κατά τύχη».

- Τι εννοείς;

«Δεν είχαν έρθει οι πράσινες κάρτες του Κυριαζή και του Χοσέμι που έπαιζαν στο εξωτερικό. Εγώ ήμουν τέταρτη επιλογή και από το πουθενά έπαιξα βασικός. Τι είναι το ποδόσφαιρο ε; (γέλια). Από το πουθενά. Πήγα καλά, νικήσαμε τον Ολυμπιακό και από τότε σιγά-σιγά με έβλεπαν με άλλο μάτι και θεωρώ ότι κατάλαβε ότι μπορεί να με εμπιστευτεί».

- Πώς το έμαθες;

«Δεν με είχαν προετοιμάσει καθόλου. Ήταν η μέρα του αγώνα, ήμουν στο δωμάτιο και ξεκουραζόμουν και μπαίνει μέσα ο Παγώνης φουριόζος με ένταση, μου λέει ξύπνα και μου δίνει δύο χαστουκάκια, δύο μπατσάκια και μου λέει "ξύπνα, παίζεις σήμερα, ετοιμάσου". Κόκκινισα. Δεν μπορούσα να ηρεμήσω, τα μάτια μου ήταν ορθάνοιχτα λες και είχα κάνει τίποτα "σκληρό" και δεν μπορούσα να κάτσω σε ηρεμία. Τρελάθηκα. Απίστευτο το άγχος, πρώτο παιχνίδι με Ολυμπιακό, 18 χρονών εγώ. Όλα στο κόκκινο (γέλια)».

- Πότε έφυγε το άγχος;

«Μετά το παιχνίδι (γέλια). Τότε ηρέμησα μόνο».

- Σε επηρέασε στο ματς;

«Επειδή ένιωθα καλά με τον εαυτό μου και πατούσα στα πόδια μου παρά το άγχος και την απειρία μου, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, ένιωσα ότι παίζω στη γειτονιά μου. Είχα άγχος αλλά δεν με κυρίευε».

- Πώς έπαθες ρήξη χιαστού και πώς το πέρασες;

«Σε ένα φιλικό με την Εθνική Ελπίδων κόντρα στη Γερμανία, στο δεύτερο ημίχρονο νομίζω, στο πρώτο πεντάλεπτο, έπαθα ρήξη χιαστού. Δεν ήταν το καλύτερο φυσικά. Δεν είχα καταλάβει τι είχε γίνει. Σκέψου σηκώθηκα, πήγα να μπω ξανά στο παιχνίδι αλλά τότε ένιωθα ότι το γόνατο δεν ήταν σταθερό και βγήκα κατευθείαν. Δεν πονούσα. Για την ακρίβεια πονούσα εκείνη τη στιγμή που το έπαθα, μετά όχι. Το πέρασα... light ψυχολογικά γιατί ήταν και το νεαρό της ηλικίας, είχα άγνοια και η δουλειά που έριξα ήταν απίστευτη για να επιστρέψω».

- Γιατί έφυγες από τον Ηρακλή;

«Η αλήθεια είναι ότι ο Ηρακλής με ανέδειξε. Εκεί έκανα τα πρώτα μου βήματα, εκεί έγινα επαγγελματίας και ανδρώθηκα. Και με τα καλά και με τα κακά. Εκείνη τη χρονιά ο Ηρακλής άρχισε να έχει οικονομικά θέματα και μέχρι σήμερα δεν έχει επανέλθει πλήρως. Αλλά κρατάω τις καλές στιγμές, ειδικά στα αποδυτήρια. Το κλίμα ήταν απίστευτο με τα παιδιά, είχαμε γίνει ένα. Πολλή πλάκα, συνεργασία απίστευτη, μου έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη η κατάσταση στα αποδυτήρια».

- Έχεις κάποια ιστορία;

«Δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο. Στα αποδυτήρια κάθε μέρα ήταν και μία νέα σελίδα. Μόνο αυτό μπορώ να σου πω. Το κλίμα ήταν απίστευτο».

- Είχες προτάσεις από άλλες ομάδες εκτός του ΠΑΟΚ εκείνη την περίοδο;

«Νομίζω ναι. Όταν έφυγε ο Ουζουνίδης από τον Ηρακλή, είχε πάει στην Ξάνθη και παρότι ήμουν τραυματίας, μου είχε πει ότι με θέλει μαζί του αλλά ο ατζέντης μου μού είπε να περιμένω και εν τέλει ήρθε ο ΠΑΟΚ. Ήταν η τελευταία μέρα των μεταγραφών».

- Ποιο είναι το story πίσω από τη μεταγραφή στον ΠΑΟΚ;

«Ήμουν από τραυματισμό κιόλας όντως. Δεν θυμάμαι ακριβώς. Ο ατζέντης μου μού είπε θα πάμε στον ΠΑΟΚ και εγώ αναρωτιόμουν πώς γίνεται αυτό αλλά σκεφτόμουν ότι έχουν δει πράγματα πάνω μου από τη στιγμή που έπαιζα».

- Τι διαφορές εντόπισες στον ΠΑΟΚ;

«Ήμουν πολύ ενθουσιασμένος όταν πήγα στον ΠΑΟΚ. Ανέβηκε πολύ το επίπεδο σίγουρα και εκεί κατάλαβα ότι τα πράγματα θα ήταν πιο δύσκολα. Και πάλι όμως, με βοήθησαν πολύ όλοι τους. Και ο κ. Μπόλονι. Ήμουν πιτσιρικάς εγώ, νέα μεταγραφή, δεν είχα πολύ χρόνο συμμετοχής. Μόνο προς το τέλος».

- Ποιοι παίκτες σε βοήθησαν στην προσαρμογή;

«Ήταν ο Γιάννου τότε, ο Στάμου, ο Μελίσσας, ο Κλάους, ο Σαλπιγγίδης, ο Ίβιτς, ο Μαλεζάς, ο Χαλκιάς, ο Μπαλάφας. Με υποδέχθηκαν με ωραίο τρόπο και πραγματικά με βοήθησαν πολύ».

- Ο Μπόλονι πώς ήταν σαν άνθρωπος και σαν προπονητής;

«Δεν τον έζησα εκτός γηπέδων. Σαν προπονητής εμένα μου άρεσε προσωπικά. Ήταν διπλωμάτης και έξυπνος προπονητής. Μου άρεσε η δουλειά που έκανε και ο τρόπος που δούλευε. Μπορούσε να προσαρμοστεί μέσα στον αγώνα με οτιδήποτε δεδομένα είχε στα χέρια του. Ήταν πολύ έξυπνος προπονητής».

- Τι θυμάσαι από την Τούμπα;

«Η ατμόσφαιρα είναι καταπληκτική. Ο κόσμος αγαπάει πολύ τον σύλλογο και αυτό που δημιουργούσαν στο γήπεδο ήταν κάτι το εντυπωσιακό. Θυμάμαι ένα σκηνικό στο ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός που είχαν ανάψει 3.000 καπνογόνα. Ήταν λες και είχε πάρει φωτιά το δάσος, ήταν αδιανόητη εικόνα».

- Ένιωθες την πίεση από τον κόσμο;

«Όλοι στον ΠΑΟΚ ένιωθαν την πίεση αλλά και οι αντίπαλοι το ίδιο. Θα σου πω ένα θετικό και ένα αρνητικό. Ένιωθες την πίεση πάντα. Το καλό είναι ότι αν πήγαινες ομαδικά καλά στο παιχνίδι, σου έδινε τρομερή δύναμη να παίξεις ακόμα καλύτερα. Έπαιρνες ώθηση για να έχεις διάρκεια. Το αρνητικό ήταν το ανάποδο. Αν κάτι δεν πήγαινε καλά, καταλαβαίνεις τι γινόταν...».

- Εξήγησε μου τι εστί το ΠΑΟΚ-Άρης...

«Είναι τοπικό ντέρμπι. Και οι δύο θέλουν να νικήσουν. Θυμάμαι ένα παιχνίδι με 4-1 που είχαμε κερδίσει στην Τούμπα που είχα βάλει γκολ και είχα και πάρει και κόκκινη κάρτα. Είχαμε μπει με τρομερό ενθουσιασμό, ήμασταν όλοι την εβδομάδα πανέτοιμοι, στα... κόκκινα. Να μας έβλεπες στις προπονήσεις... Μακελειό! Μονομάχοι σε αρένα. Τόσο πολύ. Και ο Άρης φαντάζομαι το ίδιο θα ήταν αλλά τώρα μιλάω για τον ΠΑΟΚ. Ο κόσμος περιμένει νίκη σε τέτοιο ντέρμπι αλλά μπήκαμε τόσο έτοιμοι που νιώθαμε ότι δεν γινόταν να μην κερδίσουμε. Όλα σου βγαίνουν πιο έντονα».

- Θυμάσαι άλλο ντέρμπι εκτός του Άρη;

«Θυμάμαι και με τον Ολυμπιακό αλλά είχαμε χάσει τότε στην Τούμπα. Μου έρχονται τώρα στο μυαλό επειδή στο ένα με τον Άρη έβαλα γκολ και στο άλλο τραυματίστηκα».

- Γιατί το θυμάσαι αυτό;

«Ντάξει... πρώτον επειδή είχα τραυματιστεί σοβαρά και δεύτερον επειδή ήταν το πρώτο μου παιχνίδι με τον Ολυμπιακό αν θυμάμαι σωστά. Μου έχει μείνει το γκολ που δεχτήκαμε από τον Αμπντούν (γέλια)».

- Σε ένα από τα ευρωπαϊκά ματς που είχες παίξει τότε, ήταν και κόντρα στη Φιορεντίνα σε Τούμπα και Ιταλία. Τι θυμάσαι από εκείνα τα ματς;

«Είχαμε χάσει στην Τούμπα και φέραμε ισοπαλία στην Ιταλία. Αυτό που θυμάμαι είναι ο ρυθμός. Υπήρχε μία ένταση... τι να πω. Σαν να έχω παίξει τρία συνεχόμενα παιχνίδια (γέλια). Τόσο μεγάλη διαφορά από την Ελλάδα. Είχαν απίστευτο ρυθμό, ήταν σαν μηχανές. Δεν είχα σταματήσει να τρέχω»

- Θυμάσαι κάποιον παίκτη της Φιορεντίνα που σε δυσκόλεψε;

«Ε, δεν θυμάμαι; (γέλια). Γίνεται; Ο φορ ο Γκόμεζ ήταν απίστευτος και ο Αμπουμπακάρ, ήταν κτήνος. Είχε απίστευτους παίκτες. Ως εξτρέμ είχε τον Βάργκας, τον Κουαδράδο, στα χαφ τον Βαλέρο, ο οποίος είχε διαβήτη στο πόδι, δεν εξηγείται διαφορετικά (γέλια). Όπου ήθελε την έστελνε ο άνθρωπος. Και ο Κούρτιτς και ο Ίλισιτς».

- Πώς ήταν να αντιμετωπίζεις τον Γκόμεζ;

«Με δυσκόλεψε πάρα πολύ με τις κινήσεις του αλλά την ώρα που μπαίνεις μέσα, πρέπει να το έχεις στο μυαλό σου. Παίζεις πιο καλά και πιο συγκεντρωμένα. Θυμάμαι ότι στα ντέρμπι έπαιζα καλά αλλά με ομάδες τύπου... Καλλονής δεν ήμουν καλός. Σε τέτοια παιχνίδια ήμουν πανέτοιμος».

- Γιατί συνέβη αυτό όμως;

«Δεν μπορείς να το αποδώσεις κάπου. Ίσως θες να δείξεις ότι μπορείς να ανταπεξέλθεις σε τέτοιες συνθήκες. Δεν ξέρω να σου πω με σιγουριά».

- Κάνουμε ένα... διάλειμμα από τον ΠΑΟΚ γιατί θέλω να σε ρωτήσω για την Εθνική Ελπίδων και συγκεκριμένα στην ματσάρα με τη Γερμανία όταν χάσαμε με 5-4. Θυμάσαι τους παίκτες από εκείνο το ματς όπως τον Γκιουντογκάν;

«Η αλήθεια είναι ότι δεν τον θυμάμαι. Δεν θα ξεχάσω τον Μλάπα που ήταν στην κορυφή και μας έκανε και χατ-τρικ. Τρία βήματα εγώ, ένα έκανε εκείνος. Απίστευτος φορ, αλτικός, γρήγορος. Θυμάμαι και τον Χόλντμπι στο κέντρο. Τρομερή ομάδα αλλά ήμασταν και εμείς εξαιρετικοί. Γκολ σε κάθε ενέργεια, φάσεις πολλές».

- Και ο Φορτούνης είχε κάνει ματσάρα.

«Τεχνικά απίστευτος. Εξαιρετικός με την μπάλα στα πόδια, πολύ χιούμορ σαν άνθρωπος. Από τότε φαινόταν ότι θα έφτανε ψηλά».

- Πάμε πίσω στον ΠΑΟΚ, συνεργάστηκες με πολύ καλούς προπονητές. Θα ήθελα αρχικά να μου πεις για τον Γιώργο Δώνη.

«Εξαιρετικός προπονητής. Κάθε προπόνηση ήταν ενδιαφέρουσα. Πολύ καλός στην τακτική και μου έχουν μείνει πράγματα από το τακτικό κομμάτι. Πολύ έξυπνος άνθρωπος, έμπειρος αλλά αρκετά όσα μου έλεγε μου έχουν μείνει».

- Πάμε στον Χουμπ Στέφενς. Έπρεπε να δοθεί χρόνος πιστεύεις;

«Όταν το ακούσαμε, πολλοί από εμάς λέγαμε ότι θα έρθεις ένας καταξιωμένος προπονητής και περιμέναμε ότι θα έκανε κάτι. Όμως, όπως το ξέρεις, οι προπονητές στην Ελλάδα είναι σαν τα γάλατα. Τη μία είσαι, την άλλη δεν είσαι, έχουν ημερομηνία λήξης όπως και οι ποδοσφαιριστές. Οι προπονητές μπορεί να κάτσουν ένα χρόνο, πέντε χρόνια ή να φύγουν στη μία εβδομάδα. Δεν του δόθηκε χρόνος. Ίσως η νοοτροπία και η φιλοσοφία του να ήταν διαφορετική στις προηγούμενες ομάδες και δεν κούμπωσε στον ΠΑΟΚ».

- Ποια στιγμή ξεχωρίζεις με τον ΠΑΟΚ;

«Προφανώς θα σου πω το ντέρμπι με τον Άρη ξανά. Ήταν όλα τα συναισθήματα σε ένα ματς. Θα σου πω μία περίοδο. Η τελευταία χρονιά στον ΠΑΟΚ με τον Άγγελο Αναστασιάδη. Όπως ένιωσα εκείνο το διάστημα, δεν το έχω νιώσει ποτέ στην καριέρα μου. Ήμουν άτρωτος. Δεν μας ένοιαζε ποιος ήταν ο αντίπαλος αυτό οφειλόταν στον Αναστασιάδη. Εκείνη τη σεζόν ήμασταν πρώτοι μέχρι τον Δεκέμβρη. Εκείνη η περίοδος θα μου μείνει στο μυαλό».

- Ο Αναστασιάδης τι έκανε και το προκαλούσε αυτό;

«Πρώτον είναι ένας αληθινός άνθρωπος. Με όλη την έννοια της λέξης. Ό,τι θέλει να σου πει, θα στο πει στα ίσια».

- Με ποιους παίκτες στον ΠΑΟΚ είχες έρθει πιο κοντά;

«Πολλοί παίκτες. Δεν μπορώ να σου πω μόνο έναν. Από την αρχή που πήγα στον ΠΑΟΚ είχε βαρόμετρα και προσωπικότητες στα αποδυτήρια. Έλληνες και ξένοι. Για αυτό δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον γιατί είχα εξαιρετικοί συνεργασία με όλους».

- Αγωνιστικά ποιος σε είχε εντυπωσιάσει;

«Θα σου πω για τον Κλάους τον Αθανασιάδη. Όταν η μπάλα πήγαινε στο κουτί, δεν υπήρχε περίπτωση να μην καταλήξει στα δίχτυα. Ο Γκαρσία παρότι ήταν 34-35 ετών... καταλάβαινες την επαφή με την μπάλα, τον τρόπο σκέψης, την ταχύτητα. Καταλάβαινες ότι έχει παίξει σε μεγάλη ομάδα. Ο Λίνο τρομερός, ακούραστος. Ο καθένας είχε και από κάτι που τον ξεχώριζε».

- Θυμάσαι κάποια κακή στιγμή;

«Θυμάμαι μία χαρακτηριστική στιγμή. Είχαμε χάσει 2-1 στην Τούμπα και μας περίμεναν οι οπαδοί στο πάρκινγκ και καταλαβαίνεις τι έγινε. Μας πετούσαν μπουκάλια με νερό, πατσαβούρες βρεγμένες, κλωτσιές... άστο. Είχαν προηγηθεί και άλλα πιο μικρά πράγματα οπότε σε προϊδεάζει ότι κάτι θα γίνει και περιμέναμε ανά πάσα στιγμή να γίνει κάτι τέτοιο».

- Γιατί επέλεξες να φύγεις;

«Τελευταία μου χρονιά στον ΠΑΟΚ έμεινα ελεύθερος. Ήρθε ο μάνατζερ μου και μου ανέφερε ότι έχουμε μία πρόταση από Ολλανδία. Κάναμε ένα ραντεβού με την Τβέντε και έτσι έκλεισε η συμφωνία. Έγιναν γρήγορα όλα».

- Ήταν δύσκολη απόφαση να φύγεις στο εξωτερικό;

«Δεν θα το έλεγα. Όλοι λένε να φύγεις εξωτερικό να σωθείς είτε για ποδόσφαιρο, είτε για δουλειά. Εγώ είμαι ένας τύπος που προσαρμόζεται εύκολα σε καταστάσεις. Οπότε δεν μου ήταν δύσκολο να φύγω. Έλεγα 'ας πάμε και λίγο έξω να δούμε πώς είναι'».

- Πώς ήταν η προσαρμογή;

«Πιο πολύ με τη νοοτροπία δυσκολεύτηκα στην προσαρμογή αλλά και στο αγωνιστικό. Στην Ολλανδία προωθούν τους επιθετικούς κυρίως. Εκεί δυσκολεύτηκα επειδή δεν είχα συνηθίσει έτσι. Ήταν άναρχο το παιχνίδι, δεν είχαν την τακτική που έχουμε στην Ελλάδα και εκεί δυσκολεύτηκα λίγο. Όμως όταν άρχισα να το συνηθίζω, τότε ήρθε ο τραυματισμός».

- Πες μου για τη στιγμή που τραυματίστηκες.

«Εκεί ήταν το δύσκολο για εμένα. Έλεγα μέσα μου ότι "πάλι τα ίδια και τώρα τι γίνεται"»

- Που το έπαθες;

«Το έπαθα σε μία προπόνηση, πριν το ματς με τον Άγιαξ κιόλας. Πάνω στη φάση πάτησα κάτω άσχημα και άκουσα το κρακ. Πρώτη μου σκέψη ήταν "πω, πω... τι γίνεται τώρα;". Ήταν σαν να έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Σκεφτόμουν τι θα τραβήξω για να γίνω καλά και ήταν πιο δύσκολο από την πρώτη φορά επειδή ήμουν στο εξωτερικό, ήμουν μόνος μου. Άστο. Εκεί άρχισα να αναθεωρώ για την καριέρα μου στο ποδόσφαιρο και σκεφτόμουν ότι μετά από τον δεύτερο τραυματισμό, είχα αρχίσει να προσγειώνομαι».

- Είχες σκεφτεί να σταματήσεις το ποδόσφαιρο;

«Όχι, όχι, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αλλά κατάλαβα ότι δεν πρέπει να περιμένω πολλά από τον εαυτό μου. Επανήλθα αλλά δεν ήταν όπως πριν. Άλλαξαν και οι προπονητές στην Τβέντε».

- Όσο ήσουν στη Ντιναμό Βουκουρεστίου, είχες παίξει στην έδρα της Μπιλμπάο. Πες μου για αυτή την εμπειρία.

«Είχαμε παίξει τη χρονιά που το είχαν φτιάξει κιόλας! Εντάξει, έπαθα πλάκα. Μπήκα μέσα και ήταν 60 χιλιάδες θέσεις, οι εγκαταστάσεις, οι εξέδρες, τα αποδυτήρια, το χόρτο. Τρομερή εμπειρία να παίζεις εκεί μέσα. Ένιωσα ποδοσφαιριστής».

- Τι θεωρείς ότι πήγε λάθος στην καριέρα σου;

«Δεν μπορώ να πω ότι πήγε κάτι λάθος. Για κάποιον λόγο συμβαίνουν όλα. Αν εξαιρέσουμε τα λεφτά, που τη σημερινή μέρα είναι απαραίτητο για να επιβιώσεις, παίζουν σημαντικό ρόλο και οι γνωριμίες. Μετέπειτα στην πορεία σου ως ποδοσφαιριστής, μπορούν να ανοίξουν άλλες πόρτες. Είτε είναι στο ποδόσφαιρο, είτε όχι. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο, δεν έγινε κάτι λάθος. Είτε από μέρους μου, είτε εκτός ποδοσφαίρου. Όταν έχεις δύο σοβαρούς τραυματισμούς που σε κρατούν δύο χρόνια εκτός στα 21 και στα 25 μου, παίζει ρόλο στην πορεία μετά».

- Θα άλλαζες κάτι;

«Κανονικά θα έπρεπε να πω ότι δεν θα άλλαζα αλλά θα άλλαζα (γέλια). Σίγουρα τους δύο τραυματισμούς. Δεν ξέρω πως θα τα άλλαζα αλλά θα τα άλλαζα. Τώρα για απόφαση, δεν ξέρω τι να σου πω. Ίσως να καθόμουν άλλα δύο χρόνια στη Δανία και να μην έφευγα μετά από έξι μήνες».

- Είδα ότι πήγες για έναν μήνα στον Λεβαδειακό. Γιατί έγινε αυτό;

«Ήμουν στην Κύπρο, είχα μείνει ελεύθερος το καλοκαίρι του 2023, με πήραν τηλέφωνο από τον Λεβαδειακό και με ζήτησαν. Είχα φάει μια κλωτσιά πριν γυρίσω στην Ελλάδα και είχα μία ενόχληση στο γόνατο. Τους το είπα, μου είπαν ότι δεν πειράζει και έκατσα έναν μήνα σχεδόν στον Λεβαδειακό και μετά με έπιασαν και μου εξήγησαν ότι είμαι πίσω σε κατάσταση από τους υπόλοιπους και ένα σωρό πράγματα. Έτσι έφυγα και επέστρεψα στην Κύπρο».

- Δυσκολότερος αντίπαλος;

«Πρώτα θα σου πω τον Γκόμεζ και μετά ο Μήτρογλου ήταν δύσκολος αντίπαλος αρκετά. Συνολικά σαν αντίπαλος με είχε δυσκολέψει το παιχνίδι με την Γκινγκάμπ. Απίστευτος ρυθμός, τρεξίματα. Πιο δύσκολο και από τη Φιορεντίνα εκείνο το ματς και σκέψου έπεσαν και κατηγορία κιόλας».

- Παίκτης που σε εντυπωσίασε με αυτά που έκανε;

«Στην Τβέντε είχαμε τον Χεσούς Κορόνα. Τρομερός παίκτης και ειδικά στο ένας εναντίον ενός, έκανε ότι ήθελε. Δεν υπήρχε. Και ο Ζίγιες φυσικά. Δεν είχε ντρίμπλα αλλά το αριστερό του ήταν σαν να έστελνες... γράμμα. Τρομερό»

- Κάποια ιστορία από την καριέρα σου;

«Στον Ηρακλή έχω μία ωραία ιστορία. Είχαμε πάει Ιταλία για προετοιμασία και ήμασταν στο δωμάτιο 5-6 άτομα που παίζαμε FIFA. Είχαμε αφήσει ανοιχτά τα παράθυρα και μπαίνει μία νυχτερίδα στο δωμάτιο. Γυρίζει γύρω-γύρω στον χώρο και εμείς τα πετάξαμε όλα και κρυφτήκαμε κάτω από τα στρώματα, από τα έπιπλα... γ@μησε τα (γέλια) δεν μπορούσαμε να την βγάλουμε έξω. Κάποια στιγμή έφυγε και εμείς συνεχίσαμε να παίζουμε. Εγώ κρατούσα το τηλεχειριστήριο που ήταν μαύρο και κάτι έγινε, έβαλα ένα γκολ και το πέταξα στον αέρα και άρχισαν όλοι να τρέχουν πάλι κάτω από τα κρεβάτια (γέλια). Ήταν απίστευτο! Ήμουν μαζί με τους Βουτσιά, τον Σαρακατσάνο, τον Ηλιάδη και έναν-δύο ακόμα νομίζω. Ήταν τρομερό σκηνικό (γέλια). Αυτές οι στιγμές μένουν στο ποδόσφαιρο».

- Πρόταση ελληνικής ομάδας

«Πρόταση επίσημη δεν είχα. Αλλά επαφές είχα με κάποιες ελληνικές ομάδες».

- Επιστροφή στη Δόξα...

«Από την περσινή σεζόν έλεγα ότι θα σταματήσω με το ποδόσφαιρο. Ξεκίνησα να κάνω κάποια σεμινάρια προπονητικής για να δω αν με ενδιαφέρει. Φέτος το καλοκαίρι, ένα παιδί που ξέρω και είναι προπονητής πήγε στη Δόξα και μου έλεγε έλα και έλα εδώ και δύο μήνες. Πάει για Γ' Εθνική η ομάδα, αυτός είναι ο στόχος της. Το σκέφτηκα ξανά και επειδή ήθελα να έχω μία εικόνα και για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο ώστε να με βοηθήσει στην προπονητική».