Δεν είναι μόνο τα μετάλλια, οι διακρίσεις και οι στιγμές πάνω στο βάθρο, πριν από όλα αυτά υπάρχει μια καθημερινότητα που απαιτεί χρόνο, μετακινήσεις, ταξίδια, αγωνία, θυσίες και συνεχή παρουσία. Αυτό ήταν το θέμα της συζήτησης στο 5ο GWomen Summit, όπου η Γιολάντα Διαμαντή, μητέρα της Αλεξάνδρας Καββαδά, αθλήτριας της Εθνικής ομάδας wakeboard, συντόνισε μια συζήτηση με τη Γιώτα Παναγιωτοπούλου-Χαρδαλιά, μητέρα της Δήμητρας, αθλήτριας του καλλιτεχνικού πατινάζ και μέλους της Εθνικής ομάδας, την Άρτεμις Αργυροπούλου, μητέρα της Άννας-Μαρίας, της Ειρήνης και της Βασιλικής, και τη Μάσα Φασούλα, μητέρα της Μαριέλλας, που χαράζει την δική της επαγγελματική πορεία στο μπάσκετ.
Η μαμά στην άκρη της λίμνης
Η Γιολάντα Διαμαντή περιέγραψε τη ζωή μιας μητέρας που βρίσκεται διαρκώς δίπλα στην αθλήτρια κόρη της. «Τα τελευταία χρόνια έχω αποκτήσει ένα καινούργιο άθλημα, να ακολουθώ το παιδί μου παντού», είπε, περιγράφοντας όλα όσα έχουν προστεθεί στην καθημερινότητά της. «Έχω γίνει οδηγός, ταξιδιωτικό πρακτορείο, φωτογράφος, σκηνοθέτης, νοσοκόμα, γιατρός και, φυσικά, ο επίσημος κουβαλητής της βαλίτσας και του εξοπλισμού». Οι τραυματισμοί ήταν ένα ακόμη κομμάτι αυτής της διαδρομής. «Έχω αποκτήσει γνώσεις, αλλά δεν έχω πτυχίο. Έχω αποκτήσει εμπειρία», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η ίδια μίλησε και για τα ταξίδια, τις προπονήσεις και τις ώρες που περνούν οι γονείς περιμένοντας. Στο wakeboard, μάλιστα, χρειάζεται ειδικό σκάφος, κάτι που δεν υπήρχε στη Λευκάδα, όπου διέμεναν, με αποτέλεσμα οι προπονήσεις να γίνονται στην Αθήνα, όπου υπήρχε το κατάλληλο σκάφος και η δυνατότητα προπόνησης. Και παρά την κούραση, η απάντησή της για το αν θα τα έκανε ξανά ήταν ξεκάθαρη: «Για να είμαι ειλικρινής, θα το ξανάκανα από την αρχή. Γιατί όταν βλέπεις το παιδί σου να κυνηγάει το όνειρό του, αξίζει κάθε ταξίδι, κάθε αγωνία και κάθε βαλίτσα».
Δεν δίστασε να παραδεχθεί τα «τελετουργικά» της την στιγμή πριν και κατά την διάρκεια του αγώνα για να διαχειριστεί την αγωνία. Περιέγραψε πως πριν από την προσπάθεια της κόρης της απομακρύνεται σε μια γωνιά της λίμνης και προσεύχεται μόνη της, έχοντας μάλιστα μαζί της ένα «γούρι», μια πέτρα από την πρώτη λίμνη όπου η κόρη της αγωνίστηκε σε Πανελλήνιο πρωτάθλημα. «Θα είμαι εκεί», είπε, περιγράφοντας τη θέση της δίπλα στην κόρη της, «στην πρώτη σειρά της λίμνης, αγκαλιά με άλλες μαμάδες από όλο τον κόσμο, από όλα τα αθλήματα, που μοιράζονται την ίδια αγωνία με εσένα».
Η μαμά με τα τρία κορίτσια ταυτόχρονα στον πρωταθλητισμό
Η Άρτεμις Αργυροπούλου έχει μια διαφορετική εμπειρία, καθώς και οι τρεις κόρες της, η Άννα-Μαρία, η Ειρήνη και η Βασιλική, ακολούθησαν και οι τρεις τον δρόμο του πρωταθλητισμού. Τα κορίτσια ξεκίνησαν την κολύμβηση περίπου στα τρεισήμισι τους χρόνια και στη συνέχεια η ενασχόλησή τους με τον αθλητισμό προχώρησε φυσικά: «Ξεκίνησαν από την ηλικία των τρεισήμισι χρόνων να μπουν μέσα στο νερό και να μάθουν να κολυμπούν. Γιατί τρία παιδιά είναι πολύ δύσκολο να τα διαχειριστείς, οπότε με αυτή τη συνεχή παρουσία στην πισίνα και στις προπονήσεις τις είδαν οι προπονητές. Μπήκαν στα αθλήματα και όλα ήρθαν πολύ φυσικά»..
Μεγαλώνοντας στον Βόλο, ήρθαν σε επαφή με την καλλιτεχνική κολύμβηση και τις αθλήτριες της Εθνικής ομάδας, βλέποντας από κοντά έναν κόσμο που σταδιακά έγινε όνειρό τους να μπουν σε αυτόν. Στην περίπτωση των τριών κοριτσιών υπάρχει και κάτι ακόμη, η μία βρίσκεται διαρκώς δίπλα στην άλλη, όταν κάτι συμβαίνει έχουν πάντα κάποιον να τους στηρίξει όχι μόνο στην κερκίδα αλλά εκείνη την στιγμή δίπλα τους στην ώρα του αγώνα. Υπάρχει «ευγενής άμιλλα», η κάθε μία θέλει το καλύτερο για τον εαυτό της αλλά πάντα στηρίζουν η μία την άλλη ακόμη και «τραβάει» η μία την άλλη όταν εκείνη λυγίζει.
Η Άρτεμις Αργυροπούλου περιέγραψε επίσης πως μετά από κάθε αγώνα και οι τρεις θα στραφούν σε εκείνη με την ίδια ερώτηση: «Πώς μας είδες;». Η γνώμη της είναι αυτή που αναζητούν αμέσως μετά τον προπονητή τους. «Όταν τα παιδιά κάνουν πρωταθλητισμό, κάνουν όλοι στη οικογένεια πρωταθλητισμό», είπε η ίδια, εξηγώντας ουσιαστικά πως ο αθλητισμός δεν αφορά μόνο εκείνον που αγωνίζεται αλλά ολόκληρη την οικογένεια. Mίλησε για την πορεία τον κοριτσιών ότι βρίσκονταν στην Αυστρία από το 2012 έως τον Μάρτιο του 2026, όπου εκπροσωπούσαν την Αυστρία και πλέον έχουν επιστρέψει στην Ελλάδα και εκπροσωπούν τη χώρα μας. Στο σημείο αυτό θέλησε να ευχαριστήσει την Ευρωπαϊκή Ολυμπιακή Επιτροπή και συγκεκριμένα τον Ισίδωρο Κούβελο, για τις ενέργειες που έγιναν, αλλά και τους ανθρώπους της κολύμβησης που συνέβαλαν στην επιστροφή τους στην Ελλάδα.
Η μαμά της «βασίλισσας» του πάγου
Η Γιώτα Παναγιωτοπούλου-Χαρδαλιά μίλησε για τη διαδρομή της Δήμητρας στο καλλιτεχνικό πατινάζ. Η κόρη της δοκίμασε διαφορετικά αθλήματα και τελικά επέλεξε μόνη της το καλλιτεχνικό πατινάζ. Όταν αποφάσισε να το ακολουθήσει πιο σοβαρά, η οικογένεια αποφάσισε να τη στηρίξει. «Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Αποφασίζουμε να στηρίξουμε», ανέφερε. Αυτό, όμως, έχει και κόστος. «Χάνεις πράγματα από τη δουλειά σου, μένεις πίσω, αλλά πρέπει να είσαι εκεί. Χρειάζεται τη φυσική σου παρουσία». Η μεγαλύτερη δοκιμασία για την ίδια έρχεται λίγο πριν από την εμφάνιση. Όταν ακούσει το όνομα της κόρης της και στη συνέχεια το «Representing Greece», δεν μπορεί να παρακολουθήσει. «Εκείνη τη στιγμή δεν μπορώ, κλαίω». Προτιμά να απομακρύνεται και να βλέπει αργότερα την προσπάθεια σε βίντεο.
Μίλησε και για την αρχή της διαδρομής της Δήμητρας στον αθλητισμό. Όπως ανέφερε, από την εγκυμοσύνη της ακόμη ήθελε το παιδί της να ασχοληθεί με τον αθλητισμό όπως είχε κάνει και η ίδια στο παρελθόν , χωρίς όμως να σημαίνει ότι ήθελε να ακολουθήσει απαραίτητα τον πρωταθλητισμό, αλλά να αγαπά τον τρόπο ζωής του αθλητή. Δεν θέλει να λυγίζει μπροστά στο παιδί της, όμως υπάρχουν στιγμές που αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Παράλληλα, όπως σημείωσε, έχει απέναντί της ένα ώριμο παιδί, που αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες και καταλαβαίνει όσα περνά η οικογένεια μαζί του στην πορεία του πρωταθλητισμού. Πιστεύει ότι πρέπει να είναι συνεχώς παρούσα στις προσπάθειες του παιδιού της και παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στην οριοθέτηση και στο να είναι «μαμά»
Στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι μια αθλητική διάκριση δεν μπορεί από μόνη της να αποτελεί εγγύηση για την επαγγελματική πορεία ενός παιδιού. Οι πολλές ώρες προπόνησης, οι αγώνες και τα ταξίδια κάνουν τον συνδυασμό με την εκπαίδευση δύσκολο, όμως η ίδια θεωρεί ότι το σχολείο πρέπει να παραμένει ψηλά στις προτεραιότητες. «Δεν μπορούμε να πούμε “κάνε πρωταθλητισμό και επειδή έχεις διακρίσεις θα έχεις επαγγελματική αποκατάσταση”».
Η μαμά που γίνεται δύο φορές «φίλαθλος»
Η Μάσα Φασούλα μίλησε για τη διαδρομή της Μαριέλλας, η οποία είχε δοκιμάσει κολύμβηση και τένις πριν ασχοληθεί με το μπάσκετ περίπου στα 10 της χρόνια. Η στιγμή που κατάλαβε ότι το άθλημα είχε πλέον αποκτήσει διαφορετική σημασία ήταν όταν ήρθε η κλήση στην Εθνική ομάδα. «Όταν βάζεις εθνόσημο στο στήθος το βλέπεις αλλιώς. Η περηφάνεια είναι κάτι εντελώς διαφορετικό», είπε. Για εκείνη, η παρουσία της μητέρας δεν σταματά όταν το παιδί ενηλικιωθεί. Η Μαριέλλα είναι πλέον 28 ετών, όμως η ανάγκη για στήριξη παραμένει. «Εννοείται ότι τα παιδιά ξέρουν ότι είμαστε εκεί και μας θέλουν, μας ψάχνουν. Και αυτό δεν τελειώνει όσο μεγαλώνουν, αλλά δεν θα αναγνωριστούμε, αλλά δεν έχει σημασία θα το ξαναέκανα».
Η Μάσα Φασούλα περιέγραψε με αρκετό χιούμορ τη δική της διαδρομή δίπλα στην κόρη της, παραδέχθηκε ότι στην αρχή δεν «πίστευε» πως θα συνεχίσει , εξιστορώντας ένα αστείο περιστατικό από το πρώτο της παιχνίδι, όμως στην πορεία τα πράγματα πήραν διαφορετική τροπή. Η ίδια δεν έχει χάσει αγώνα της κόρης της από τα δέκα της χρόνια. «Μου αρέσει, απλώς γίνομαι δύο φορές φίλαθλος» Παράλληλα, στάθηκε και σε έναν παράλληλο δρόμο που καλείται πολλές φορές να διανύσει ένα παιδί που ακολουθεί τον πρωταθλητισμό: αυτόν της αυτοπεποίθησης. Όπως ανέφερε, υπάρχουν παιδιά που την έχουν έμφυτη, ενώ άλλα χρειάζονται πολλή δουλειά για να την αποκτήσουν και να πιστέψουν στις δυνατότητές τους.
Αναφέρθηκε και στις θυσίες, τις δυσκολίες και τις αμφιβολίες που συνοδεύουν την πορεία ενός αθλητή. Υπογράμμισε ότι η διαδρομή του πρωταθλητισμού δεν είναι μόνο οι διακρίσεις έχει πολύ μοναξιά, καθώς δεν ζουν όπως τα υπόλοιπα παιδιά , αλλά και όλα όσα συμβαίνουν στην πορεία, με την αυτοπεποίθηση να χτίζεται πολλές φορές μέσα από αυτή τη διαδικασία. Για την ίδια, πάντως, το ενδεχόμενο να σταματήσει η κόρη της δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό της. Ο αθλητισμός είχε γίνει κομμάτι της ζωής τους και, ακόμη και στις περιόδους των τραυματισμών, η επιστροφή σε αυτό που αγαπούσε ήταν ο δρόμος που ακολουθούσαν.
Τέσσερις γυναίκες μίλησαν για τον δικό τους τρόπο με τον οποίο έζησαν και συνεχίζουν να ζουν τον πρωταθλητισμό των παιδιών τους. Δεν φοβήθηκαν να τσαλακωθούν, να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, να λυγίσουν, αλλά στο τέλος της ημέρας συμφώνησαν ότι δεν θα άλλαζαν ούτε μία στιγμή της πορείας των παιδιών τους, με κάθε δυσκολία με την οποία ήρθαν αντιμέτωπες. Πότε κατάλαβαν ότι ήταν κάτι πιο σοβαρό από ένα απλό χόμπι, ανέφεραν τα τελετουργικά πριν από κάθε αγώνα, τον ρόλο και τη στήριξη ή μη του σχολείου, τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο όριο και στο πόσο πιέζουν τα παιδιά τους.