Η Χαρά Δημητρίου, ο Ιωάννης Παπαπέτρου, η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη και η Ευαγγελία Πλατανιώτη βρέθηκαν στη σκηνή του 4ου GWomen Sports Summit με moderator τη Φρόσω Πατσού για μια συζήτηση αφιερωμένη στην ανθεκτικότητα, την αντιμετώπιση της αποτυχίας και το πώς η ευαλωτότητα μετατρέπεται σε δύναμη.
Οι σπουδαίοι αθλητές δεν ξεχωρίζουν μόνο για τα μετάλλια και τις διακρίσεις τους, αλλά και για τη δύναμη με την οποία σηκώνονται κάθε φορά που πέφτουν. Η ψυχική ανθεκτικότητα, η διαχείριση της αποτυχίας και η ευαλωτότητα ως πηγή δύναμης βρίσκονται στο επίκεντρο της φετινής συζήτησης «Ψυχική ανθεκτικότητα στον πρωταθλητισμό», ενός πάνελ που άνοιξε έναν ειλικρινή διάλογο για την αθέατη πλευρά της κορυφής.
Αναλυτικά
Αντιγόνη Ντισμπριώτη: «Τα τελευταία δύο χρόνια μαζεύω κομμάτια από παντού. Είναι περίεργο το πώς ένας αθλητής βρίσκει δύναμη μέσα από μικρά πράγματα για να συνεχίζει. Τελευταία αντιμετωπίζω τραυματισμούς που έρχονται πάντα στις πιο ακατάλληλες στιγμές. Πρέπει να έχεις ανθρώπους δίπλα σου,ένα μικρό επιτελείο, την οικογένειά σου και μια ρουτίνα. Να δείχνεις στον εαυτό σου ότι μπορείς να πετύχεις τους στόχους σου. Μετά από έναν τραυματισμό, δεν επιστρέφεις ποτέ ο ίδιος· πρέπει να θέτεις νέους στόχους και να λες “πάμε με τα δεδομένα που έχουμε αυτή τη στιγμή”. Κάθε μέρα είναι κι ένα κέρδος. Το αν πέτυχες ή όχι, ο καθένας το γνωρίζει μέσα του. Προσωπικά, δεν νιώθω ότι απέτυχα. Κάθε φορά που βάζεις νέους στόχους, πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι. Τα μετάλλια είναι το 1%· το 99% είναι όλα όσα κρύβονται πίσω από αυτά. Εγώ πάντα κλαίω στις αποτυχίες, αλλά προσωπικά δεν την έχω ζήσει».
Ιωαννης Παπαπέτρου: «Δεν είχατε σκεφτεί να φέρετε χαρτομάντιλα! Ο αθλητισμός έχει τις ίδιες δυσκολίες, ίσως διαφορετικά εμπόδια, αλλά ψυχολογικκαι ψυχοσωματικά είναι το ίδιο. Ίδιος είναι ο πόνος και η χαρά.
Για εμένα, κάθε φορά που τραυματιζόμουν, πίστευα πως τον μεγαλύτερο πόνο τον βίωνε η μητέρα μου μέσα στην καριέρα μου. Η απόφασή μου ήταν μια ψυχολογική μάχη με τον εαυτό μου, μια μάχη ταυτότητας. Δίπλα από το όνομα έρχεται η ιδιότητα, το τι επαγγέλεσαι και όταν αυτή αλλάζει, το πρώτο που πρέπει να σκεφτείς είναι ότι όλα θα πάνε καλά. Το κάνω για το καλό της υγείας μου και πρέπει να συνεχίσω να προσπαθώ. Οι αθλητές είναι άνθρωποι, με τις ίδιες δυσκολίες μέσα στο σπίτι τους. Η ψυχολογική προετοιμασία ήταν πολύ πιο δύσκολη, γιατί το σώμα μου μού φώναζε να σταματήσω».
Μεταξύ άλλων, η Ευαγγελία Πλατανιώτη είπε: «Ό,τι έχουμε να αποδείξουμε είναι πρώτα στον ίδιο μας τον εαυτό και μετά στους υπόλοιπους. Εγώ βρήκα τη δύναμη μέσα μου όταν συνειδητοποίησα ότι δεν έχω να αποδείξω κάτι γιατί κάνω κάτι που αγαπώ και πιστεύω σε εμένα. Μετά πίστεψαν και οι άλλοι. Κάποια στιγμή τα άφησα όλα στην άκρη και είπα ότι είμαι εδώ για να κάνω αυτό που αγαπώ και επικεντρώθηκα στον εαυτό μου. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα μου. Παρ’όλα αυτά, ταυτόχρονα τα επικριτικά αυτά σχόλια με έκαναν πάντα πιο δυνατή και με βοηθούσαν να εξελίσσομαι».
Από τη δική της μεριά η Χαρά Δημητρίου σημείωσε: «Είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε άτρωτοι, λυγίζουμε. Για μένα η αποτυχία στην ανθεκτικότητα είναι μια προπόνηση. Κάθε μέρα θέτεις νέα όρια και στόχους για το πού θέλεις να φτάσεις. Σε όλες τις αποτυχίες στέκονται κάποιοι άνθρωποι δίπλα μας. Στα ομαδικά αθλήματα χτίζεται ομαδικά μια ανθεκτικότητα. Το βασικό κομμάτι είναι να επιμένεις να χτίζεις την ανθεκτικότητα και να εστιάζεις στο βασικό πρόβλημα κάθε φορά, βλέπεις κάθε φορά τι δεν λειτουργεί. Και αν το δεις σκεπτόμενος ότι αν το κάνεις διαφορετικά, θα λειτουργήσει, τότε θα πετύχεις»