Ένας δικτατορίσκος στην F1 που τον λένε Μαξ

• Το «φάντασμα» του 2025 ταΐζει τον εγωισμό του πρωταθλητή
• Το επαγγελματικό κενό και η σιωπή των paddock
• Η FIA και η ηθική των δύο ταχυτήτων
• Οι γραμμές που δεν πρέπει να ξεθωριάζουν

Το περιστατικό που εκτυλίχθηκε λίγες ώρες προτού τα μονοθέσια βγουν στην πίστα για τις ελεύθερες δοκιμές του GP Ιαπωνίας της Formula 1, με τον Μαξ Φερστάπεν να διώχνει «με τις κλοτσιές» τον δημοσιογράφο της εφημερίδας The Guardian Τζάιλς Ρίτσαρντς από το media briefing της Red Bull, δεν είναι απλώς ένας ακόμη καβγάς ανάμεσα σε έναν οργισμένο οδηγό και έναν πιεστικό δημοσιογράφο. Είναι η στιγμή που η Formula 1 δείχνει το πιο αποκρουστικό της πρόσωπο: έναν παγκόσμιο πρωταθλητή να ενεργεί ως «νταβατζής» του εαυτού του, μια ομάδα να παρακολουθεί αμήχανη και μια Ομοσπονδία να σφυρίζει αδιάφορα.

Η φράση «Βγες έξω, τώρα» (Get out, now) που εκτόξευσε ο Ολλανδός, αντηχεί πολύ πέρα από τους τοίχους του hospitality της Red Bull. Είναι η κορύφωση μιας τοξικής κουλτούρας που έχει ριζώσει στα paddock, όπου η κριτική βαφτίζεται «προκατάληψη» και η δεοντολογία θυσιάζεται στο βωμό του εγωισμού.

Το «φάντασμα» του 2025 ταΐζει τον εγωισμό του πρωταθλητή

Ο Φερστάπεν δεν είναι καθόλου χαζός. Αντιθέτως, η «μνήμη ελέφαντα» που επέδειξε, θυμούμενος μια ερώτηση από το Άμπου Ντάμπι για ένα συμβάν στην Ισπανία μήνες πριν, αποδεικνύει ότι διαθέτει μια τρομακτική ικανότητα να αρχειοθετεί οτιδήποτε απειλεί την αύρα του αλάνθαστου. Η ερώτηση του Ρίτσαρντς για τη σύγκρουση με τον Τζορτζ Ράσελ στην Ισπανία δεν «χτύπησε» απλώς ένα νεύρο, χτύπησε την ίδια την ουσία της αποτυχίας του 2025.

Όταν χάνεις έναν τίτλο για μόλις δύο βαθμούς, η παραδοχή ότι πέταξες εννέα βαθμούς στα σκουπίδια λόγω μιας στιγμής «θολώματος» είναι μια αλήθεια που ένας εγωισμός τέτοιου μεγέθους δεν μπορεί να χωνέψει. Η στοχοποίηση του δημοσιογράφου ως «τοξικού» και η επίκληση του «χαζού χαμόγελου» είναι η κλασική αμυντική στάση ενός ανθρώπου που αρνείται να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του. Ο Φερστάπεν επέλεξε να επιτεθεί στον αγγελιοφόρο, γιατί το μήνυμα που του έφερε -ότι ο τίτλος μπορεί να χάθηκε από δικό του λάθος- ήταν πολύ βαρύ για να το σηκώσει.

Το επαγγελματικό κενό και η σιωπή των paddock

Η εικόνα του Φερστάπεν να κάνει «κουμάντο» στην αίθουσα, ενώ δίπλα του οι εκπρόσωποι Τύπου της Red Bull Racing παρέμεναν σιωπηλοί, είναι η επιτομή της διοικητικής αποτυχίας. Ο ρόλος του PR (Public Relations) σε μια ομάδα-κολοσσό δεν είναι απλώς να κρατάει την ομπρέλα του οδηγού. Πάνω απ' όλα είναι να λειτουργεί ως ανάχωμα ανάμεσα στον παρορμητισμό του αθλητή και στην επαγγελματική έκθεσή του. Το γεγονός ότι επέτρεψαν στον Μαξ να μετατρέψει μια επίσημη ενημέρωση σε προσωπική βεντέτα, δείχνει ότι η Red Bull έχει παραδώσει τα «κλειδιά» της ομάδας στον οδηγό της, φοβούμενη ίσως να του χαλάσει το χατίρι σε μια δύσκολη σεζόν.

Εξίσου απογοητευτική όμως είναι και η αντίδραση των υπόλοιπων δημοσιογράφων. Η αλληλεγγύη είναι η μοναδική άμυνα της ενημέρωσης απέναντι στην αυθαιρεσία της εξουσίας. Αν οι συνάδελφοι του Ρίτσαρντς είχαν κλείσει τα κινητά και τα μπλοκάκια τους και είχαν αποχωρήσει μαζί του, το μήνυμα προς τον Φερστάπεν και τη Red Bull θα ήταν ακαριαίο και αδιαπραγμάτευτο. Αντίθετα, η απόφαση να μείνουν και να συνεχίσουν τη συνέντευξη «νομιμοποίησε» το bullying. Έδειξε στον Μαξ ότι μπορεί να «κόβει και να ράβει» τη λίστα των παρευρισκομένων ανάλογα με το πόσο βολικές είναι οι ερωτήσεις τους, χωρίς καμία συνέπεια.

Η FIA και η ηθική των δύο ταχυτήτων

Ας έρθουμε τώρα και στην αγαπημένη μας Ομοσπονδία. Η FIA, η οποία υπό την τρέχουσα ηγεσία της εξαντλεί την αυστηρότητά της στο να «αστυνομεύει» το λεξιλόγιο των οδηγών στις συνεντεύξεις, μοιράζοντας πρόστιμα για κάθε «f@#k» που ακούγεται πάνω στην ένταση της στιγμής, έμεινε τώρα θεατής. Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να κόπτεσαι για την εικόνα του σπορ και να θεωρείς μια βρισιά μεγαλύτερο αμάρτημα από τη δημόσια ταπείνωση και την εκδίωξη ενός εργαζόμενου από το χώρο εργασίας του.

Είναι το κλασικό «ακριβοί στα πίτουρα και φθηνοί στο αλεύρι». Η Ομοσπονδία προτιμά να κυνηγάει φαντάσματα ευπρέπειας, την ίδια ώρα που επιτρέπει στον κορυφαίο πρεσβευτή του αθλήματος να καταπατά κάθε κανόνα δεοντολογίας και σεβασμού. Αν η FIA θέλει πραγματικά να προστατεύσει την εικόνα της Formula 1, θα έπρεπε ήδη να έχει καλέσει τον Φερστάπεν και τη Red Bull σε απολογία. Γιατί οι λέξεις μπορεί να ξεχνιούνται, αλλά η αίσθηση του εκφοβισμού και η κατάχρηση εξουσίας αφήνουν μια σκιά που δεν φεύγει με κανένα πρόστιμο.

Οι γραμμές που δεν πρέπει να ξεθωριάζουν

Προσωπικά, είμαι ο τελευταίος που θα επιδιώξει «κανόνες συμπεριφοράς» για τους οδηγούς ή για οποιονδήποτε δουλεύει στα paddock. Η Formula 1 χρειάζεται ένταση και αυθεντικότητα. Ο εκφοβισμός ενός εργαζόμενου την ώρα της δουλειάς του, όμως, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο Φερστάπεν παραμένει ένας αξιοθαύμαστος αθλητής και ένας από τους πιο σπουδαίους πρωταθλητές στην ιστορία της F1. Ωστόσο, σε αυτό το περιστατικό έκανε ένα τεράστιο φάουλ και, όσο και να θέλουμε, δεν μπορούμε να του χαριστούμε.

Δεν θα αλλάξει η εικόνα μου για αυτόν - τόσο αγωνιστικά όσο και εκτός πίστας. Αλλά υπάρχουν κάποιες γραμμές που δεν μπορούμε να τις περνάμε. Ο Ρίτσαρντς με την ερώτησή του στο Άμπου Ντάμπι δεν πέρασε καμία γραμμή. Έκανε απλώς τη δουλειά του. Ο Φερστάπεν όμως σήμερα στη Σουζούκα τη γραμμή την είδε και χωρίς δεύτερη σκέψη πέρασε από πάνω της με την ορμή ενός οδοστρωτήρα. Απλώς επειδή μπορεί.