Πάει ο παλιός ο χρόνος, ήρθαν πάλι τα τρακτέρ

Από τις απαρχές της ενήλικης ζωής μου, η οποία μετρά κάτι λιγότερο από τέσσερις δεκαετίες, τα τρακτέρ μετανάστευαν σε τακτά χρονικά διαστήματα, την ίδια πάντα χειμερινή περίοδο και σε σμήνη από τα χωράφια στους αυτοκινητόδρομους. Η κινητικότητα αυτή ιστορικά σηματοδοτεί τις «Αγροτικές κινητοποιήσεις», ενώ για τη χώρα τις «Αναγκαστικές ακινητοποιήσεις». Τα αιτήματα αυτών των κινητοποιήσεων, σχεδόν κάθε φορά, καρμπόν. Πάντα λογικά, πάντα δίκαια, πάντα επίκαιρα, πάντα με μπλόκα. Όχι ένα, όχι δύο, ούτε δέκα. Σαράντα (40) χρόνια τώρα.

Ο χρόνος περνά, τα αιτήματα παραμένουν. Παρότι πολλά από αυτά ικανοποιούνται. Είναι όμως ζητήματα επείγοντα, άμεσα και, καθώς δεν υπάγονται σε κάποιο μακροχρόνιο σχεδιασμό, είναι καταδικασμένα να επανέρχονται με μεγάλη συχνότητα. Κόστος παραγωγής, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, εξαιρετικά χαμηλό κόστος διάθεσης των προϊόντων από τους παραγωγούς σε αντίθεση με το κόστος των ίδιων προϊόντων στον καταναλωτή, το οποίο πολλαπλασιάζεται από χωράφι στο ράφι, μεσάζοντες, κοινή αγροτική πολιτική της Ε.Ε., ψηφιακή γεωργία και κτηνοτροφία, βιολογικές καλλιέργειες, νέες καλλιέργειες, βιώσιμη γεωργία, συνεταιρισμοί. Ο κατάλογος των ζητημάτων που αποτελούν τροχοπέδη στο βιώσιμο μέλλον της πρωτογενούς παραγωγής της χώρας μας δεν έχει τελειωμό. Κι όμως, ούτε ένα από τα παραπάνω ζητήματα δεν έχει μελετηθεί, αναλυθεί και παρουσιαστεί ως πρόγραμμα με πολυετή διάρκεια από τα ενδιαφερόμενα μέρη -αγρότες, κτηνοτρόφους, επιστήμονες, πολιτικούς, κοινωνία.

Η πολιτική ζωή της χώρας μας χαρακτηρίζεται από βραχυχρόνιες εναλλαγές στην εξουσία λίγων μόνο κομμάτων και μερικών εκατοντάδων πολιτικών -συνήθως γέννημα - θρέμμα γνωστών πολιτικών «οίκων». Αυτά τα κόμματα και αυτοί οι πολιτικοί έχουν ανατραφεί να γνωρίζουν πολύ καλά μόνο ένα τρόπο διατήρησης της εξουσίας τους, μέσω υποσχέσεων με άμεσο αντίκτυπο στην τσέπη του πόπολου. Δεκαετή πλάνα, θεμέλια για πολιτικές που θα «χτίσουν» ισχυρά μελλοντικά οικοδομήματα, «ρίζες» για δέντρα που θα ανθίσουν και θα αποδώσουν αργότερα, στερούνται πραγματιστικής βάσης όταν είναι γνωστό ότι στις δύο τετραετίες διακυβέρνησης ενός κομματικού σχηματισμού, τρίτος δύσκολα χωρεί.

Εδώ λοιπόν μας συναντά η παθογένεια μιας ολόκληρης κοινωνίας η οποία δεν έχει μάθει να λειτουργεί με όρους σημαντικού, αλλά μόνο με όρους επείγοντος. Και ενώνεται με πολλές ακόμα συμπληρωματικές παθογένειες, όπως η έλλειψη ταξικής συνείδησης, κοινωνικής και αλληλέγγυας παιδείας, έλλειψη σεβασμού πολιτών στους θεσμούς και θεσμών στον πολίτη... Οι παθογένειες μπορούν να συνεχιστούν μέχρι να συνταχθεί μια ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος - Λαρούς - Μπριτάνικα.

Αντί λοιπόν με την προτροπή μιας κυβέρνησης και τη σύμφωνη γνώμη μιας κοινωνίας να ξεκινήσει η αντιμετώπιση των προβλημάτων από τη ρίζα τους, στη λογική «η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα» η κοινωνία μας επικροτεί τις πυροσβεστικές λύσεις και οι κυβερνήσεις που επιλέγει τις προσφέρουν απλόχερα, σε έναν αέναο φαύλο κύκλο αναπαραγωγής του κακού εαυτού μας. Η συζήτηση των ημερών για το πόσο έχουν ταλαιπωρηθεί οι «οδηγοί που δεν φταίνε σε τίποτα», για τα «δίκαια αιτήματα των αγροτών», την «άκαμπτη στάση της κυβέρνησης» και για το αν έχουν λυθεί 7, 17 ή 27 από τα αιτήματα και έχουν άδικο οι αγρότες που συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις και δίκιο η κυβέρνηση ή τανάπαλιν, είναι ανούσια και ατελέσφορη. Πόσες φορές την έχω ακούσει; Δεκάδες. Τι αποτέλεσμα έχει αποφέρει; Κανένα.

Οι αγρότες βρίσκονται λίγες περισσότερες από τριάντα μέρες στους δρόμους. Δεν γνωρίζω αν θα φύγουν σύντομα, αν θα μείνουν για άλλες τριάντα μέρες ή με ποιους τρόπους θα επιλέξει η κυβέρνηση να εκτονώσει την κρίση. Είμαι όμως απολύτως βέβαιος ότι αν συνεχίσουμε ως κοινωνία να κυνηγάμε την ουρά μας αντί να λύνουμε με επιστημονικούς όρους τα προβλήματά μας, τα αγροτικά μπλόκα θα αποτελούν στο διηνεκές την ίδια βεβαιότητα με τις φάσεις της σελήνης: θα έρχονται και θα φεύγουν σε τακτά και καθορισμένα διαστήματα. Βάζετε στοίχημα;