GP Μονακό: Θέαμα χωρίς ουσία, αγώνας χωρίς νόημα

GP Μονακό: Θέαμα χωρίς ουσία, αγώνας χωρίς νόημα
Η Formula 1 προσπάθησε να «κατασκευάσει» θέαμα στο Μονακό, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να αποκαλύψει πόσο μη λειτουργικός είναι ο αγώνας.

Υπάρχει κάτι χειρότερο από έναν βαρετό αγώνα; Ένας αγώνας που προσπαθεί να μην είναι βαρετός με τεχνητά μέσα. Αυτό ήταν το φετινό Grand Prix Μονακό. Η FIA, στην προσπάθειά της να τονώσει το θέαμα μετά το περσινό «φιάσκο», εισήγαγε έναν νέο κανονισμό: υποχρεωτικές δύο αλλαγές ελαστικών για όλους. Περισσότερες στρατηγικές. Περισσότερη ένταση. Περισσότερες πιθανότητες για ανατροπές.

Μόνο που στη Formula 1, όταν κάτι δεν δουλεύει, δεν φτιάχνεται με κανονισμούς. Το Μονακό δεν προσφέρεται για αγώνα. Και αντί να παραδεχτούμε αυτήν την αλήθεια, προσπαθήσαμε να τη «διορθώσουμε» με τρόπους που απλώς την έκαναν πιο φανερή. Το αποτέλεσμα ήταν ένας αγώνας που δεν είχε τίποτα από τη μαγεία του Μονακό και τίποτα από την ένταση της Formula 1. Ένα ροντέο στρατηγικής, χωρίς ουσία. Και τελικά, ένα ακόμα επιχείρημα υπέρ του να ξανασκεφτούμε τον ρόλο του Μονακό στο καλεντάρι της F1.

Συνήθως κοροϊδεύω τους φίλους μου που δεν τους αρέσουν οι αλλαγές. Τους λέω «συντηρητικούς» και «οπισθοδρομικούς», που φοβούνται την πρόοδο και γι’ αυτό πολεμούν την αλλαγή. Αυτήν τη φορά, όμως, δεν μπορώ να το κάνω.

 

Η πρόθεση -ίσως- ήταν σωστή. Η εφαρμογή -όπως αποδείχτηκε- όχι.

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η FIA έπρεπε να κάνει κάτι. Το περσινό Μονακό ήταν ένας αγώνας-παρωδία, με όλους να αλλάζουν ελαστικά δωρεάν λόγω κόκκινης σημαίας και με τη δεκάδα του grid να τερματίζει σχεδόν απαράλλαχτη. Το θέαμα δεν υπήρχε, το κοινό βαρέθηκε και το σπορ φάνηκε ξανά εκτός τόπου και χρόνου.

Η υποχρεωτική χρήση τριών διαφορετικών σετ ελαστικών μέσα στον αγώνα ήταν μια απόπειρα να δημιουργηθεί τεχνητά κίνηση: να αυξηθούν τα pit stop, να μπουν στη στρατηγική περισσότεροι αστάθμητοι παράγοντες, να δημιουργηθούν διαφορές ρυθμού. Στο χαρτί, ήταν μια λογική σκέψη. Στην πράξη, μετατράπηκε σε ένα ακόμη παράθυρο για να ξεχειλώσουν οι ομάδες τους κανονισμούς προς όφελός τους.

Το αποτέλεσμα; Όχι περισσότερος αγώνας. Περισσότερη τακτική. Περισσότερες «θυσίες» του ενός οδηγού για να ευνοηθεί ο άλλος. Περισσότερη κωμωδία. Και ελάχιστη ουσία.

Στρατηγική χωρίς αγώνα

Το Μονακό δεν συγχωρεί λάθη, αλλά δεν επιτρέπει και αγώνα. Η στενότητα της πίστας, τα τεράστια σύγχρονα μονοθέσια και η απουσία ζωνών προσπεράσματος το έχουν μετατρέψει σε μια κούρσα θέσεων, όχι μαχών. Ο φετινός κανονισμός, αντί να σπάσει αυτό το μοτίβο, το έκανε πιο περίπλοκο – και τελικά πιο στημένο.

Η Racing Bulls χρησιμοποίησε τον Λόσον ως κινητό εμπόδιο για να διαφυλάξει τη θέση του Χαντζάρ. Η Williams το πήγε ένα βήμα παραπέρα, με τον Άλμπον να καθυστερεί εσκεμμένα τον Σάινθ για να εξασφαλίσει διπλό τερματισμό στο top 10. Ο Ράσελ αναγκάστηκε να κόψει το σικέιν για να ξεφύγει από τη στασιμότητα και τιμωρήθηκε βάναυσα για αυτό. Και οι υπόλοιποι οδηγοί εγκλωβίστηκαν σε ένα ρυθμό γεμάτο προσποιήσεις, αλλά χωρίς καμία πραγματική πρωτοβουλία.

Η στρατηγική μετατράπηκε σε εμπόδιο, όχι σε εργαλείο επίθεσης. Δεν παρακολουθούσαμε έναν αγώνα – παρακολουθούσαμε μια διαρκή αλληλουχία ελεγχόμενων καθυστερήσεων.

Ή αλλάζουμε το Μονακό ή το αφήνουμε στην ησυχία του

Όλοι θέλουμε το Μονακό στο καλεντάρι. Είναι το πιο αναγνωρίσιμο Grand Prix, το πιο εμβληματικό, το πιο θεαματικό σε επίπεδο εικόνας. Είναι ιστορία, prestige και μοναδικότητα. Κανείς δεν θέλει να το χάσει.

Το Μονακό του 2025 δεν απέτυχε επειδή οι ομάδες έκαναν κάτι λάθος. Απέτυχε επειδή τους δόθηκε η δυνατότητα να το κάνουν. Ο νέος κανονισμός για τις δύο υποχρεωτικές στάσεις δεν ενίσχυσε την αγωνιστικότητα – ενίσχυσε την παρωδία. Και κατέδειξε, με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, ότι δεν υπάρχει τεχνική λύση για ένα πρόβλημα που είναι ουσιαστικά χωροταξικό.

Αν όμως θέλουμε το Μονακό να παραμείνει και αγώνας Formula 1 —όχι μόνο σκηνικό— τότε κάτι πρέπει να αλλάξει. Και το μόνο που μπορεί να αλλάξει είναι η διαδρομή. Πρέπει να σκεφτούμε ρεαλιστικά μια χάραξη που θα προσφέρει ευκαιρίες για δράση, έστω και περιορισμένη. Να διευρύνουμε, να επανασχεδιάσουμε, να φέρουμε το GP πιο κοντά στη λογική του αγώνα. Αν αυτό δεν είναι εφικτό, αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να θίξουμε την ιερότητα της διαδρομής, τότε καλύτερα να το αφήσουμε στην ησυχία του. Να μην προσπαθούμε να κάνουμε το Μονακό κάτι που δεν είναι.

Ας το κρατήσουμε για τη λάμψη, για το Σάββατο, για την τελετουργία. Αλλά να πάψουμε να το αντιμετωπίζουμε σαν «κανονικό» Grand Prix. Γιατί αυτό που βλέπουμε κάθε χρόνο, με ή χωρίς κανονισμούς, δεν είναι αγώνας Formula 1.

Ανάμεσα στο θέαμα και στην αυταπάτη

Το φετινό Μονακό ήταν άλλη μια υπενθύμιση ότι η Formula 1 δεν μπορεί να διορθώσει τα πάντα με κανονισμούς. Δεν μπορεί να διατάξει την ένταση, ούτε να νομοθετήσει το θέαμα. Και, σίγουρα, δεν μπορεί να πείσει κανέναν ότι βλέπει αγώνα όταν αυτό που βλέπει είναι διαχείριση ρυθμού και θυσίες οδηγών στο όνομα της στρατηγικής.

Το ζητούμενο δεν είναι να γίνει το Μονακό θεαματικό. Το ζητούμενο είναι να γίνει ξανά τίμιο. Είτε ως αυστηρή πρόκληση κατατακτήριων, είτε ως επανασχεδιασμένος αγώνας που δίνει στους οδηγούς τη δυνατότητα να παλέψουν. Όχι έτσι. Όχι όπως φέτος. Όχι με τεχνάσματα που προσβάλλουν περισσότερο το σπορ απ’ όσο το υπηρετούν.

Η Formula 1 έχει αλλάξει. Ίσως ήρθε η ώρα να αλλάξει και το Μονακό. Ή να μείνει όπως είναι — αλλά να πάψει να παριστάνει κάτι που δεν μπορεί να είναι.

Φωτογραφίες: McLaren

Ακολουθήστε την σελίδα του gMotion στο Facebook!

Κώστας Παστρίμας
Κώστας Παστρίμας

Ο Κώστας Παστρίμας μπήκε στο χώρο της δημοσιογραφίας λίγο πριν από την αλλαγή του αιώνα ως επιμελητής κειμένων σε ημερήσιες εφημερίδες. Λίγο αργότερα πέρασε «μπροστά» από τα κείμενα, γράφοντας κυρίως για αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, μηχανοκίνητα σπορ και όλα τα σχετικά με αυτά. Από νωρίς πίστεψε στη δύναμη του διαδικτύου, την εποχή που δεν ήταν ούτε κατά διάνοια όσο διαδεδομένο είναι πλέον, «χτίζοντας» τα μέσα που ήταν οι πρωτοπόροι της εποχής τους. Ανήκει στο δυναμικό της Liquid από το 2021.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΛΙΓΟΤΕΡΑ
Φόρτωση BOLM...