Τι μας έμαθε η «Ελπίδα» για τον «Φίλιππο»
Είναι πολλά τα ωραία γνωμικά για το «πάθημα που γίνεται μάθημα» ή για τον «καμένο στο χυλό που φυσάει και το γιαούρτι», τα οποία καταδεικνύουν πολύ παραστατικά πως μία ή ένα σύνολο αρνητικών εμπειριών, μπορεί να οδηγήσει στη γνώση για τη μελλοντική αντιμετώπισή τους.
Κυρίως για τους κατοίκους της Αττικής, το μετεωρολογικό πάθημα της «Ελπίδας» φαίνεται ότι έγινε μεγάλο μάθημα. Πριν ακόμα εμφανιστούν οι πρώτες νιφάδες στην Αττική λόγω «Φίλιππου», άρχισαν οι απαγορεύσεις κίνησης των βαρέων οχημάτων, ο έλεγχος για αλυσίδες στην Εθνική Οδό Αθήνας – Λαμίας, ενώ μια μικρή βόλτα πέριξ της πόλης, είχε τον εξής κοινό παρονομαστή: Από ένα περιπολικό σε κάθε έξοδο μεγάλης αρτηρίας.
Ταυτόχρονα, από τις ειδικές πινακίδες στις κεντρικές οδικές αρτηρίες του νομού δίνονταν πληροφορίες προς τους οδηγούς για μείωση των μετακινήσεων, αλλά και για τα σημεία όπου πραγματοποιούνται οι έλεγχοι για επάρκεια αλυσίδων.
Δεν είναι όμως μόνο το κράτος που πήρε το μάθημα. Αρκετοί Αθηναίοι προτίμησαν να μην πάνε στις δουλειές τους και να τηλεργαστούν -υπό την πίεση και του κλεισίματος των σχολείων σε πολλές περιοχές- αποφεύγοντας έστω και την ως υποψία πιθανότητα να αποκλειστούν οπουδήποτε για αρκετές ώρες. Όσοι κυκλοφορούν, το κάνουν πολύ προσεκτικά και, από τους περισσότερους που γνωρίζω, με ένα ζευγάρι αλυσίδες ή τις ειδικές επενδύσεις των ελαστικών για το χιόνι και τον πάγο.
Προς το παρόν επίσης, η κακοκαιρία «Φίλιππος» αποδεικνύεται κατώτερη της έντασης της «Ελπίδας» και έτσι τα όποια προβλήματα προκύπτουν, αφορούν περιοχές με μπαρουτοκαπνισμένο πληθυσμό στα ακραία καιρικά φαινόμενα. Τα «φλωράκια» των αστικών περιοχών παραμένουν αλώβητα -πάντα προς το παρόν.
Το ερώτημα που πάντα προκύπτει σε αυτές τις περιπτώσεις είναι το εξής: Κάθε φορά πρέπει να τρώμε μια ηχηρή σφαλιάρα για να ξυπνήσουμε; Και κάθε φορά αυτή η αφύπνιση πρέπει να κρατά τόσο, όσο η μνήμη του χρυσόψαρου; Σίγουρα όχι. Σε χώρες με ανεπτυγμένη κυκλοφοριακή παιδεία, αυτά που εμείς φροντίζουμε να κάνουμε τώρα μετά το μπάχαλο της «Ελπίδας», αποτελούν μια διαδικασία γνωστή και αποδεκτή από όλους.
Το κράτος φροντίζει να κρατά ανοιχτούς τους δρόμους κατά το ανθρωπίνως δυνατόν, να ενημερώνει και να προλαμβάνει τα χειρότερα, ενώ οι οδηγοί να μην μετακινούνται χωρίς λόγο, να έχουν ειδικά ελαστικά ή αλυσίδες στον πάγο και στο χιόνι. Bonus αποτελεί το γεγονός ότι σε γενικές γραμμές γνωρίζουν να οδηγούν σε δύσκολες συνθήκες, οπότε αν και όταν χρειαστεί, αντιδρούν σωστά και χωρίς πανικό.
Καθώς η κακοκαιρία «Φίλιππος» μόλις αρχίζει να δείχνει τα δόντια της στη νότια Ελλάδα, εύχομαι να μην χρειαστεί ούτε ένας οδηγός να εγκλωβιστεί, ούτε ένας να επισκεφτεί το φαναρτζή από Δευτέρα. Επίσης ας έχουμε στο νου μας μερικές απλές συμβουλές σωστών πρακτικών οδήγησης στο χιόνι και στον πάγο, καθώς ο τρόπος που όλες και όλοι πήραμε το πολυπόθητο «δίπλωμα», δηλαδή την άδεια ικανότητας οδήγησης, μας καθιστά ικανούς μόνο για να κοιτάζουμε το αυτοκίνητο και τη μοτοσικλέτα μας, όχι να τα οδηγούμε.
Ακολουθήστε την σελίδα του gMotion στο Facebook!