Μια εικόνα, σκέτη μελαγχολία

Αυτά είχε η πολυπόθητη πρεμιέρα του ελληνικού πρωταθλήματος ή αλλιώς της ΣΟΥΠΕΡ ΛΙΓΚ. Εντάξει, μπήκαν και μερικά γκολ, τα οποία όμως δεν αξίζουν περεταίρω σχολιασμό. Σιγά τα γκολ στο κάτω κάτω. Εντάξει, είδαμε και νέες ομάδες, νέα πρόσωπα, αλλά γιατί να ασχοληθούμε; Εδώ έχουμε πόλεμο! Έναν πόλεμο τραγελαφικό, στον οποίο όλοι οι συμμετέχοντες το παίζουν θύματα κι ας ξέρουν πως είναι θύτες.

Όσο κι αν ψάξει κανείς, δεν υπάρχει περίπτωση να βρει μεγαλύτερους εχθρούς του ελληνικού ποδοσφαίρου απ' αυτούς που το κουμαντάρουν. Οι άνθρωποι πρέπει να το μισούν, να το σιχαίνονται.

Διαφορετικά, θα αφιέρωναν έστω λίγο χρόνο να το εκπολιτίσουν κάπως. Προφανώς δεν θέλουν. Είπαμε, όλα για τα λεφτά γίνονται, αλλά είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν ότι σε λίγο δεν θα πληρώνει κανένας γι' αυτό το έκτρωμα;

Στην Αγγλία, πάντως (και όχι μόνο), επιμένουν να κάνουν του κεφαλιού τους. Τι κι αν τα συμφέροντα είναι απείρως μεγαλύτερα, τι κι αν υπάρχει κι εκεί έντονο παρασκήνιο, με τους διαιτητές να κάνουν τα ίδια και χειρότερα; Κι όμως, δύο έννοιες αλλάζουν τα πάντα προς καλύτερο . ΑΓΑΠΗ για το άθλημα και ΣΕΒΑΣΜΟΣ προς τους θεσμούς. Απ' όλους.

Ο Στίβεν Τζέραρντ «προσγειώνεται» μπροστά στους φίλους της Σίτι. Το ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να τον πειράξουν. Εκείνο που ίσως αδυνατούμε να κατανοήσουμε, είναι ότι δεν θα το κάνουν, όχι γιατί φοβόνται ότι θα τους συλλάβουν, αλλά επειδή έχουν μάθει, πλέον, να σέβονται και να θαυμάζουν τους πρωταγωνιστές. Αυτούς που τους ψυχαγωγούν.

Η αντίδρασή των γαλάζιων οπαδών αυθόρμητη και αυθεντική. Σπεύδουν με χαμόγελο να του δώσουν ένα χεράκι να σηκωθεί. Ναι, θέλουν ν' αγγίξουν τον σπουδαίο κάπτεν της Λίβερπουλ. Τι πιο φυσιολογικό; Ας είναι αντίπαλος. Μα, χωρίς πραγματικούς αντιπάλους δεν μπορεί να υπάρξει ούτε παιχνίδι, ούτε χαρά για τη νίκη.

Εμείς, δυστυχώς, είναι αδύνατον να χαρούμε το συγκεκριμένο στιγμιότυπο. Δεν μπορούμε να το περάσουμε από μπροστά μας αφιλτράριστο, σαν μια ωραία και προπαντός φυσιολογική κίνηση. Άθελά μας κάνουμε την σκέψη. «Αν γινόταν εδώ κάτι παρόμοιο»;

Αυτομάτως, το πλάνο χαλάει, μαυρίζει. Και αμέσως, καταγράφεται στο σκληρό δίσκο του μυαλού μας ως μια εικόνα ξένη, μακρινή, ανέφικτη. Ως μια εικόνα, σκέτη μελαγχολία τελικά.