Θα βρει ομάδα ο Σκόλα;

Αποστολή στην Κίνα: Αντώνης Καλκαβούρας

Θα βρει ομάδα ο Σκόλα;

Θα βρει ομάδα ο Σκόλα;

Ο Αντώνης Καλκαβούρας έφυγε από τη “Wukesong Arena” χορτασμένος από τους υψηλού επιπέδου ημιτελικούς και γράφει για το μυστικό του επικρατέστερου MVP του Παγκοσμίου Κυπέλλου, το total basketball της Αργεντινής και την «γερμανοποίηση» των Ισπανών.

Αν και το περιστατικό είναι πέρα για πέρα αληθινό – μας το διηγήθηκε ο Σέρχιο Ερνάντεζ άλλωστε – βάλτε λίγο την φαντασία σας να δουλέψει. Η σεζόν στην Κίνα (Shanghai Sharks) έχει μόλις τελειώσει και ο 39χρονος ρέκορντμαν συμμετοχών με την Εθνική Αργεντινής, αντί να έχει πάει διακοπές σε εξωτικό προορισμό, έχει αποσυρθεί οικογενειακώς στο εξοχικό του στο Παλομάρ (μία κωμόπολη μισή ώρα από το Μπουένος Άϊρες).

Τι κάνει εκεί; Διπλή καθημερινή ατομική προπόνηση με προσωπικό γυμναστή και δύο προπονητές, ενώ μαζί του βρίσκεται ειδικός διατροφολόγος που φροντίζει τι πρέπει να τρώει καθημερινά για να διατηρήσει την φόρμα του! Ακολούθησε το συγκεκριμένο πρόγραμμα για σχεδόν τρεις μήνες και όταν άρχισε η προετοιμασία για τους Παναμερικανικούς Αγώνες, ήταν ο πρώτος που πήγαινε στην προπόνηση και ο τελευταίος που έφευγε!

Μ’ αυτόν ως ηγέτη, οι «γκαούτσος» πήραν πριν από έναν  μήνα στη Λίμα του Περού το χρυσό και κάπως έτσι μπήκε το νερό στ’ αυλάκι και οι υπόλοιποι συμπαίκτες του, πίστεψαν ότι κάτι μεγάλο μπορεί έρθει και στο Παγκόσμιο Κύπελλο! «Λοιπόν παιδιά, τραγουδήστε, χορέψτε και ποστάρετε ό,τι θέλετε στα social media για τα επόμενα 25 λεπτά! Όταν περάσει ο χρόνος, η γιορτή τελειώνει και πλέον αλλάζουμε τσιπάκι και σκεφτόμαστε τον τελικό!», ήταν τα λόγια του εξωπραγματικού, Λουίς Σκόλα (28π., 13ρ. & 2ασ. με 3/4 τριπ.) στα αποδυτήρια, όπως μας αποκάλυψε ο 55χρονος Αργεντινός ομοσπονδιακός τεχνικός, που βρίσκεται από το 2006 στον πάγκο της “Alma Argentina”, με μία διετή διακοπή (2010-2012).

Κι όλα αυτά από έναν παίκτη που παίζει στην Εθνική ομάδα της χώρας του από τα 15 του (άρχισε το 1995 με τους παίδες) και παρά τα «όργια» που έχει κάνει στα γήπεδα της Κίνας (μ.ο. 19,3π., 8,1ρ. & 1,7ασ. με 85% βολ. & 45,8% τριπ.), δεν ξέρει ακόμη που θα παίζει τη νέα σεζόν!

Πως γίνεται αυτό; Πολύ απλά, επειδή μέχρι από λίγους μήνες, δεν είχε αποφασίσει αν θα συνεχίσει το μπάσκετ μετά το World Cup! Πλέον, έχει την ευκαιρία να στεφθεί για πρώτη φορά πρωταθλητής κόσμου, να αναδειχθεί MVP των αγώνων και φυσικά να παίξει για 5η φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες! Επομένως μέσα στις επόμενες εβδομάδες, όλο και κάποια ομάδα θα βρεθεί να τον ζητήσει… «Αν όχι, μου έχει υποσχεθεί ότι θα έρθει να παίζει στην Μπάϊα Μπλάνκα και θα πάρουμε το πρωτάθλημα στην Αργεντινή!», μας είπε χαριτολογώντας ο παλαίμαχος point-guard του Παναθηναϊκού, Πέπε Σάντσεζ που είναι γενικός διευθυντής της ομάδας από την οποία ξεπήδησε ο Μάνου Τζινόμπιλι.

O 42χρονος κορυφαίος Αργεντινός μπασκετμπολίστας όλων των εποχών και τέσσερις φορές πρωταθλητής του ΝΒΑ με τους Σπερς, έφτασε το Πεκίνο λίγο πριν τον ημιτελικό με την Γαλλία κι έφυγε γραμμή για το γήπεδο, θέλοντας να είναι παρών στην μεγάλη πρόκληση της νέας γενιάς της Εθνικής ομάδας της χώρας του. Κάθισε δίπλα στον Κόμπι Μπράϊαντ κι έκαναν catch-up μετά από αρκετό καιρό και διατήρησε τον ενθουσιασμό του για τα επινίκια στο ξενοδοχείο, σε ένα meet-up από τον παλιό καλό καιρό με τον Σάντσεζ και τον Σκόλα κι ένα μπουκάλι κρασί! 

Total basketball λοιπόν από την Αργεντινή, που εδώ στην Κίνα έδειξε σε όλο τον κόσμο του μπάσκετ, ότι δεν αρκεί να έχεις το περισσότερο ταλέντο (Γαλλία), αν έχεις καρδιά, πάθος και διάθεση να «καταστρέψεις» (80-66) το παιχνίδι του αντιπάλου. «Οι παίκτες μου έπαιξαν ίσως το καλύτερο αμυντικό παιχνίδι που έχω δει ποτέ μου! Πραγματικά δεν έχω λόγια για να περιγράψω την αρτιότητα της αμυντικής προσπάθειας!», μας είπε καταλήγοντας ο αρχιτέκτονας των «γκαούτσος» και συμφώνησε ότι η «χημεία» των τριών point-guards (Καμπάτσο, Λαπροβίτολα και Βιντόθα) θυμίζει εν πολλοίς την ελληνική «αγία τριάδα» της τετραετίας 2004-2008 με Παπαλουκά, Διαμαντίδη και Σπανούλη.

Η «γερμανοποίηση» των Ισπανών

Αν στο ποδόσφαιρο έχουμε συνηθίσει να λέμε ότι η μπάλα είναι το άθλημα που παίζουν όλοι, αλλά στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί, το μπάσκετ θα πρέπει να έχει ήδη γίνει το εθνικό σπορ των Ισπανών. Από το 2005 κι εντεύθεν, η “Ρόχα” δεν έχει μείνει ποτέ εκτός ημιτελικών σε Eurobasket (3 χρυσά, 1 αργυρό και 2 χάλκινα μετάλλια) και Ολυμπιακούς Αγώνες (2 αργυρά κι ένα χάλκινο μετάλλιο), κάτι που συνέβη μόνο στα δύο τελευταία Παγκόσμια Κύπελλα (χρυσό μετάλλιο το 2006), όταν κι έχασε στα προημιτελικά από την Σερβία (2010) και την Γαλλία (2014).

Ότι θα κατάφερνε περίφημα και στο 18ο World Cup (επιστρέφει στον τελικό μετά από 13 χρόνια), για τον πολύ κόσμο – ίσως λόγω ονόματος – να μην συνιστά έκπληξη, αλλά αν σκεφτεί κανείς τις απουσίες της (Πάου Γκασόλ, Σ.Ροντρίγκεζ, Αμπρίνες κι ένας εκ των Ιμπάκα και Μίροτιτς) και το γεγονός ότι είναι μία από τις δύο αήττητες ομάδες του τουρνουά(μαζί με την Αργεντινή έχουν 8-0), το λες και μεγάλο κατόρθωμα! 

«Με τόσα πολλά μεγάλα κρίσιμα παιχνίδια στο ενεργητικό μας, τα περισσότερα νικηφόρα, έχουμε μάθει πλέον να ανταποκρινόμαστε στα δύσκολα και να διαχειριζόμαστε σωστά τις μικρές λεπτομέρειες που κρίνουν το αποτέλεσμα. Ακόμη και σε αγώνες που δεν έχουμε την απόδοση που θέλουμε. Ακόμη και τα νεότερα παιδιά που έχουν λίγα χρόνια στην Εθνική ομάδα, έχουν μεγαλώσει με την κληρονομιά στην οποία αναφέρεστε!», μας εξήγησε ο Σέρτζιο Σκαριόλο, που θα παίξει για πρώτη φορά στην καριέρα του σε τελικό Μουντομπάσκετ.

Και φυσικά δεν έχει καθόλου άδικο! «Την τελευταία φορά που η Ισπανία στεφόταν πρωταθλήτρια κόσμου (σ.σ.: 2006), είχα μόλις παίξει για πρώτη φορά στην Εθνική παίδων και είχα πάρει το χρυσό στο Πανευρωπαϊκό κάτω των 16 ετών (σ.σ.: σκοράροντας 51 πόντους)! Ο τελικός του Παγκοσμίου ήταν πάντα ένα παιδικό όνειρο!», είχε δηλώσει λίγο νωρίτερα ο Ρίκι Ρούμπιο στην μικτή ζώνη, εκεί που ο Άντριου Μπόγκουτ δεν δίστασε να εκτοξεύσει πρωτοφανή μπινελίκια, αποκαλώντας - μεταξύ άλλων - τους Ισπανούς «γ..νους κέφτες»!

Μια και μιλάμε για τον νεότερο μπασκετμπολίστα που έπαιξε ποτέ στην ACB (14 χρονών και 11 μηνών), στο τουρνουά της Κίνας απέδειξε πόσο πολύ έχει ωριμάσει στο ΝΒΑ! Απόντος του Σέρχιο Ροντρίγκεζ, πήρε πάνω του το κουμάντο της ομάδας και μαζί με τον συγκλονιστικό Μαρκ Γκασόλ (33π., 6ρ., 4ας. & 2κοψ. με 11/19 σουτ και 8/8 βολ.) και τον Σέρχιο Γιουλ (17π. & 6ασ. με 4/10 τριπ.), συνέθεσαν το ένα ασυναγώνιστο ηγετικό τρίο, που ειδικότερα στον 1ο ημιτελικό με την Αυστραλία (95-88), «έβγαλε τα κάστανα από τη φωτιά»!

Ειδικότερα ο Ρούμπιο, όμως, που στην Αμερική αποκαλείται «σύγχρονος Πιτ Μάραβιτς», έχει γίνει ήδη ο νέος ηγέτης της Εθνικής Ισπανίας. Μπορεί να μην είναι  ο καλύτερος σουτέρ (το 1/8 τριπ. αδικεί την γενικότερη βελτίωσή του) ή από τους πιο συνεπείς σκόρερ (19π. με 6/19 σουτ), σε όλους τους άλλους τομείς, ήταν απλά ο καλύτερος παίκτης μέσα στο γήπεδο (12ασ., 7ρ. & 4κλ.). 

Η επικράτηση της «Ρόχα» επί των Αυστραλών, πάντως, δεν οφείλεται μόνο σ’ αυτούς τους τρεις. Η Ισπανία μπορεί να μην έπαιξε καλά, είναι όμως μία ομάδα με rotation 9 παικτών (αθόρυβη δουλειά έκαναν οι Ρίμπας, Κλαβέρ και Χουάντσο Ερνανγκόμεζ) κι αυτό παίζει καταλυτικό ρόλο απέναντι σε αντίπαλο που βασίζεται σε βία 6 παίκτες.

Οι «μπούμερς» μπορεί να προηγήθηκαν με +11 και να ήταν πιο κοντά στη νίκη, όταν «έσφιξαν τα γάλατα» η κούραση «λύγισε» τους Ντελαβέντοβα και Ίνγκλες (είχαν μαζί 3/18 σουτ), καθώς επίσης και τον εξαιρετικό άλλα πιο άστοχο από άλλες φορές, Πάτι Μιλς (34π. & 7λ. με 11/25 σουτ), που αν και σούταρε με 90% στην διοργάνωση, έχασε την βολή που θα έστελνε τα «καγκουρό» στον τελικό.

Στη συνέντευξη Τύπου, ο coach Λεμάνις στο τσακ κρατήθηκε να μην μιλήσει για την διαιτησία, αλλά μάλλον σκέφτηκε την ευκαιρία της Κυριακής για το πρώτο μετάλλιο στην ιστορία του αυστραλιανού μπάσκετ…

Υγ.1: Οι φωτογραφίες από τους πανηγυρισμούς των Αργεντινών στο παρκέ και στην κερκίδα με τους συμπατριώτες και τις οικογένειές τους, το κλάμα του Μάρκος Ντελία μαζί με τον διαπιστευμένο δημοσιογράφο πατέρα του και φυσικά η βιβλική φυσιογνωμία του Μάνου Τζινόμπιλι να χειροκροτάει εκστασιασμένος, δεν σου δίνουν πολλά περιθώρια για να μην «ερωτευτείς» αυτό το παραμύθι;

Υγ.2:  Απ' όλα όσα γράφτηκαν και ειπώθηκαν για τον Σκόλα, το tweet του Νίκολα Βούτσεβιτς τα λέει όλα: «Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Λουίς Σκόλα!». Δεν περιγράφω άλλο...