Εδώ δεν είναι Hollywood, εδώ είναι πραγματική ζωή

Εδώ δεν είναι Hollywood, εδώ είναι πραγματική ζωή

Ένας συντάκτης του gazzetta.gr εξηγεί πως ένας και μόνο αγώνας τον έκανε να ξαναγαπήσει ένα ολόκληρο άθλημα.

Εδώ δεν είναι Hollywood, εδώ είναι πραγματική ζωή

Χθες, στον τέταρτο τελικό της σειράς έγινε κάτι μαγικό!

Κατά τη γνώμη μου πάντα, έγινε κάτι αντάξιο του πρωταθλήματος Ευρώπης του 1987. Από την πλευρά των συνεπειών που θα έχει. 

Και εξηγούμαι αμέσως. 

Το πιο πιθανό, είναι μια ολόκληρη γενιά νέων παιδιών, σήμερα που μιλάμε, που θυμόμαστε το χθεσινό παιχνίδι, να ονειρεύεται να γίνει μπασκετμπολίστας για να πετύχει κάποια στιγμή στην καριέρα του το τελευταίο τρίποντο που πέτυχε ο Βασίλης Σπανούλης.

Ή να να ονειρεύεται να γίνει μπασκετμπολίστας για να καταφέρει κάποτε στη ζωή του, να γνωρίσει στον τελευταίο του αγώνα, την αποθέωση που γνώρισε ο Διαμαντίδης στον δικό του τελευταίο του αγώνα.

Ο Κωσταντίνος Μελάγιες μετά το χθεσινό παιχνίδι, έγραψε ότι λυπάται που τον αγώνα τον έδειξε ένα συνδρομητικό κανάλι κι όχι κάποιο ελεύθερο για να τον δουν όλα τα νέα παιδιά και να πάρουν μια μπάλα να βγουν να παίξουν μπάσκετ!

Εγώ το πάω ένα βήμα παραπέρα. Πιστεύω ότι η πολιτεία πρέπει να αγοράσει τα δικαιώματα του αγώνα, να τον βγάλει ελεύθερο στο Internet. Να τον βλέπουν όλοι, όποτε θέλουν, όσες φορές θέλουν. Το χθεσινό ματς δεν ανήκει σε ένα κανάλι. Ανήκει σε όλους μας. 

Είναι η ιστορία που θα πρήζουμε τα @ρχ@δια των παιδιών μας. Είναι το video στο YouTube που θα βλέπουμε όταν δεν έχουμε τι να δούμε. Είναι το wallpaper που θα έχουμε στον υπολογιστή μας. Είναι το ίδιο το μπάσκετ.

Δεν υπάρχει περίπτωση σε 30 χρόνια από τώρα να μην συζητάμε για αυτόν τον αγώνα σε κάποιο καφενείο. 

Δεν υπάρχει περίπτωση σε 10 χρόνια, από τώρα ένας προπονητής εφηβικού να μην μιλάει στα παιδιά της ομάδας του γι' αυτό τον αγώνα!

Έγραψαν κάποιοι ότι ο αγώνας αυτός πρέπει να γίνει ταινία στο Hollywood!

Λάθος! 

Γιατι συνήθως σε τέτοιες ταινίες, ο προπονητής της ομάδας που χάνει από μια πολύ καλύτερη, στο ημίχρονο βγάζει έναν πύρινο λόγο μπλέκοντας μέσα αρχαίους πολεμιστές, ιστορικούς πολέμους και αουτσάιντερς που σε μια νύχτα έγιναν βασιλιάδες, με συνέπεια οι παίχτες της μικρής και αδύναμης ομάδας να μπουν στο γήπεδο και να κερδίζουν. Έτσι βλέπουμε στο Hollywwod.

Εδώ όμως δεν είναι Hollywood! Είναι πραγματική ζωή.

Δεν χρειάζεται κανένας πύρινος λόγος στα αποδυτήρια, δεν χρειάζονται δυο καλά σκριν και μια μαγική πάσα για να ελευθερωθεί ο παίχτης και να πετύχει το τελευταίο σουτ!

Εδώ είναι πραγματική ζωή. 

Εδώ, σε μια καταραμένη για εκείνον έδρα, ένας τεράστιος παίχτης, με κρεμασμένο επάνω του τον καλύτερο αμυντικό, στο τελευταίο του παιχνίδι, παίρνει το τελευταίο τρίποντο!

Και ευστοχεί.

Χωρίς μετά να δείξει στην κερκίδα την ωραία του σχολείου, χωρίς οι συμπαίχτες του να τον αποθεώσουν στο κέντρο του γηπέδου σηκώνοντάς τον στα χέρια, χωρίς να τον αποθεώσουν οι αντίπαλοι οπαδοί χειροκροτόντας τον όρθιοι.

Εδώ είναι πραγματική ζωή. Εδώ δεν μετράνε οι Οσκαρικοί σεναριογράφοι.

Ο Διαμαντίδης δεν επιθυμούσε καλύτερο φινάλε για την καριέρα του. Δεν τον ένοιαζε κίολας. Σίγουρα θα ήταν καλύτερα με μια τελευταία ευρωλίγκα στα χέρια. Σίγουρα θα ήταν πιο ήρεμος με ένα τελευταιο πρωτάθλημα στην πλάτη του. 

Αλλά πραγματικά πιστεύετε ότι τον νοιάζει; Πιστεύετε ότι αντάλλασε την χθεσινή αποθεώση στο τέλος, με 20 πρωταθληματα Ελλάδα, 5 δαχτυλίδια ΝΒΑ και 10 ευρωλίγκες; 

Όχι. 

Κανείς μας δεν θα το αντάλλασε αυτό. 

Πιστεύετε δηλαδή ότι χθες βράδυ , ο Σπανούλης «χάλασε» το πάρτυ του Διαμαντίδη; 

Σε καμία περίπτωση. 

Ίσα ίσα που το έκανε καλύτερο, γιατί όλοι συνειδητοποίησαν για τα καλά, ότι δεν θα τον ξαναδούν σε τέτοιους μεγάλους αγώνες. 

Χθες, στο μεγάλο φινάλε του μεγάλου Διαμαντίδη, όλοι συνειδητοποίησαν ότι ίσως δεν ξαναδούν τέτοιους μεγάλους αγώνες, γιατί πολύ απλά ίσως δεν ξαναδούν τόσους μεγάλους παίχτες να αγωνίζονται μαζί. 

Χθες λοιπόν, είμασταν τυχεροί. 

 

Υ.Γ. Τέτοιο φινάλε αξίζει να ζήσει και ο Σπανούλης. Τέτοιο φινάλε άξιζε να ζήσει και ο Παπαλουκάς. Πιθανώς τέτοιο φινάλε να άξιζε και ο Χατζής. 

Οι κάφροι από όλες τις πλευρές δεν ξέρω αν το αξίζανε.

Best of internet