Από την αρχή της φετινής χρονιάς ο Παναθηναϊκός έδειχνε πως φέτος έχει βλέψεις για ψηλά. Χωρίς την μεγάλη σκόρερ, αλλά με παίκτριες που έχουν παίξει σε υψηλό επίπεδο όπως η Γουάιτ και η Λαμπκόφσκα και φυσικά την Κωνσταντινίδου, φαινόταν με το καλημέρα πως ο Αλεσάντρο Κιαπίνι είχε ρίξει μεγάλο βάρος στην ομάδα και στο πως θα φτιάξει ένα όσο γίνεται πιο δυνατό σύνολο.
Και η αλήθεια είναι πως το κατάφερε και με το παραπάνω. Ο Παναθηναϊκός πήγαινε από νίκη σε νίκη όχι μόνο στο πρωτάθλημα, αλλά και στην Ευρώπη, παίζοντας κατά γενική ομολογία όμορφο βόλεϊ. Αυτός ήταν και ο δεύτερος μεγάλος στόχος, να κερδίζει δηλαδή, αλλά να το κάνει και με καλές εμφανίσεις, κάτι που σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό το πέτυχε.
Παναθηναϊκός: Αποθέωση για Πέννυ Ρόγκα από τον κόσμο των «πρασίνων» (vid)
Κακά τα ψέματα δεν γίνεται ούτε να σκεφτούμε πως μια ομάδα που σε 22 παιχνίδια στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος είχε 21 νίκες και μόλις μία ήττα, εκεί μάλιστα που είχαν κριθεί όλα, δεν άξιζε τον τίτλο. Αν μάλιστα βάλουμε πως και στα 7 παιχνίδια σε προημιτελικά, ημιτελικά και τελικούς, είχε ισάριθμες νίκες, καταλαβαίνουμε πως οι «πράσινες» κυριάρχησαν απόλυτα.
Για την ακρίβεια το απόλυτα θα το βάζαμε αν στο Κύπελλο δεν είχε υπάρξει ο απίστευτος αποκλεισμός από τον ΠΑΟΚ και λέμε απίστευτος γιατί και ο συγκεκριμένος αντίπαλος φέτος δεν ήταν μεγαθήριο, αλλά και γιατί έγινε μέσα στο Μετς. Στο πρωτάθλημα μιλάμε όντως για κυριαρχία, αλλά συνολικά όχι. Μια κυριαρχία που στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην δουλειά του Ιταλού.
Ο Κιαπίνι όχι μόνο δούλεψε εξαιρετικά την ομάδα του, αλλά πίστεψε εμπράκτως όλες τις παίκτριες. Ουσιαστικά ειδικά στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος τις είχε όλες ετοιμοπόλεμες στην πράξη και όχι στα λόγια. Με την Τάνη πάσα πήρε το ντέρμπι με τον Πανιώνιο στο «Ανδρέας Βαρίκας», η Κωνσταντίνου όταν χρειάστηκε ήταν εκεί και συνολικά όλες έβλεπαν πως είναι χρήσιμες και πως όταν χρειαστεί θα τους δοθεί η ευκαιρία να βοηθήσουν.
Αυτός ο πλουραλισμός όχι μόνο με τις θεωρητικά αναπληρωματικές, αλλά και με την βασική εξάδα ήταν το μεγάλο όπλο του φετινού Παναθηναϊκού. Οι «πράσινες» δεν είχαν κάποιο «πολυβόλο» όπως είναι η Κούμπουρα, είχαν όμως αρχή, μέση και τέλος και παίκτριες που θα έβγαιναν μπροστά. Στα περισσότερα παιχνίδια το έκανε η Λαμπκόφσκα που απόλυτα δίκαια αναδείχθηκε MVP, σε άλλα το έκανε η Γουάιτ που στην μέρα της ήταν ασταμάτητη, ενώ και η Μπένετε είχε την δική της συμβολή στην επιτυχία.
Aλεσάντρο Κιαπίνι: «Αφιερώνω το πρωτάθλημα στον κόσμο μας»
Αν βάλουμε μέσα και την εξαιρετική τριάδα των ψηλών με τις Σάμανταν και Παπαγεωργίου αρχικά και την Χατζηευστρατιάδου στην συνέχεια (μόλις ξεπέρασε τα προβλήματα τραυματισμών) να κερδίζουν όλες τις μάχες στον αέρα, μπορούμε να καταλάβουμε το γιατί το συγκρότημα του Αλεσάντρο Κιαπίνι έφτασε ως το τέλος. Και φυσικά μην ξεχνάμε πως στην πρώτη χρονιά χωρίς την Αθηνά Παπαφωτίου στην πάσα, υπήρχε η Λαμπρινή Κωνσταντινίδου. Μια παίκτρια που γύρισε από την Ιταλία πολύ πιο ώριμη και ανέλαβε με απόλυτη επιτυχία την μπαγκέτα των «πράσινων».
Και πάνω από όλα ο φετινός Παναθηναϊκός είχε την απόλυτη αρχηγό. Είχε ένα κορίτσι, την Πέννυ Ρόγκα που έδωσε την μεγαλύτερη μάχη της ζωής της, νίκησε και επέστρεψε ακόμα καλύτερη και από την τελευταία φορά που έπαιζε. Ένα κορίτσι που μόνο που την έβλεπες να προσπαθεί έτσι, σε έκανε να δουλέψεις δέκα φορές περισσότερο. Η Ρόγκα ήταν ο φάρος όλης της ομάδας, ένας φάρος που έδειξε σε όλες της τις συμπαίκτριες τον δρόμο προς την κορυφή, έναν δρόμο που και η ίδια είχε διαβεί ήδη τρεις φορές.
Για να μην πλατιάζουμε, ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος, έπαιξε καλύτερα στα περισσότερα παιχνίδια και πήρε το πρωτάθλημα. Ένα πρωτάθλημα που μας άνοιξε την όρεξη για τα επόμενα με τις εκπλήξεις που είχε, τις εξαιρετικές παίκτριες που ήρθαν και το θέαμα που μας προσέφερε. Με την σιγουριά πως το μέλλον θα είναι ακόμα καλύτερο μην ξεχνάμε πως φέτος είδαμε έναν ημιτελικό Ευρωπαϊκής διοργάνωσης (Challenge Cup) ανάμεσα σε δύο ελληνικές ομάδες (Παναθηναϊκός, Πανιώνιος), τον Ολυμπιακό να είναι στα Play Offs του Champions League, τον Πανιώνιο να κατακτά τους πρώτους τίτλους στην ιστορία του (Κύπελλο και Σούπερ Καπ) και τον ΖΑΟΝ να φτάνει ως τον τελικό της Volley League. Ε τι άλλο να ζητήσουμε εμείς οι φίλοι του αθλήματος;
photo credits: Eurokinissi