chaRoyla_dhmhtrioy

Χαρούλα Δημητρίου: «Για μένα το ποδόσφαιρο είναι "ένα", έτσι έμαθα από μικρή, δεν το διαχώριζα σε ανδρών και γυναικών»

Μαριλένα Καλόπλαστου

Με εμπειρία από το πρωτάθλημα της χώρας μας και τη Γερμανία, η παίκτρια του Παναθηναϊκού, Χαρούλα Δημητρίου, μίλησε στο πρώτο συνέδριο για τον γυναικείο αθλητισμό το GWomen, δίνοντας μια εικόνα του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα ανά δεκαετία κι ευχήθηκε να το δει να γίνεται επαγγελματικό και να είναι παρούσα να το στηρίξει όπως μπορεί.

Στις αρχές Μαΐου, ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών Ποδοσφαιριστριών (ΠΣΑΠΠ) ανακοίνωσε το νέο του Διοικητικό Συμβούλιο, όπως προέκυψε από τις εκλογικές αρχαιρεσίες, σε μια ημέρα σταθμό στην ιστορία και εξέλιξη του Συνδέσμου, καθώς για πρώτη φορά συμμετέχουν στο Δ.Σ. και δύο ποδοσφαιρίστριες. Μια εξ' αυτών, η άσος του Παναθηναϊκού Χαρούλα Δημητρίου, ήταν παρούσα στο 1st GWomen Sports Summit και διηγήθηκε τη δική της ιστορία στο άθλημα, έχοντας εμπειρία τόσο στη χώρα μας, όσο και στη Γερμανία.

Η Χαρούλα προσπάθησε να μας δώσει την εικόνα του αθλήματος ανά δεκαετία και να περιγράψει το συναίσθημα που βίωναν οι παίκτριες. Τη δεκαετία του '80 όπως είπε υπήρχε φόβος, όσα κορίτσια επέλεγαν να παίξουν ποδόσφαιρο το έκαναν κρυφά, ακολούθησε η μοναξιά, την επόμενη δεκαετία, κι ύστερα η αμφισβήτηση. Όμως πλέον υπάρχει μεγαλύτερη ορατότητα, μεγαλύτερη στήριξη και έτσι τόσο η διεθνής μέσος όσο και άλλες παίκτριες που ξεκινούν το ποδοσφαιρικό τους ταξίδι μπορούν να κοιτάζουν το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία.

«Θυμάμαι κάποιες συμπαίκτριές μου, που είχαν ξεκινήσει στις αρχές της δεκαετίες του '80, είχαν αναφέρει πως αρχικά υπήρχε φόβος. Κρυβόντουσαν από τους γονείς τους να πουν, να αναφέρουν ότι παίζουν ποδόσφαιρο. Έπαιρναν κρυφά τα ρούχα τους σε μια τσάντα πήγαιναν στο γήπεδο και εκεί κλωτσούσαν την μπάλα μαζί με τις συμπαίκτριές τους και προσπαθούσαν να φτιάξουν μια ομάδα. Αργότερα, στη δεκαετία του '90, που έζησα κι εγώ αρχικά αγωνιζόμενη σε ακαδημίες αγοριών μπορώ να πω ότι υπήρχε μοναξιά.

Μοναξιά γιατί αγωνιζόμασταν στα γήπεδα, μια εντεκάδα μόνες μας. Υπήρχε στο γήπεδο κόσμος, που ήταν κυρίως οι φίλοι μας κι οι οικογένειές μας. Αργότερα, τη δεκαετία που διανύουμε παρατηρώ ότι υπάρχει αμφισβήτηση. "Έλα μωρέ, μπορεί μια γυναίκα να παίξει ποδόσφαιρο;". Παρόλα αυτά κάθε ένας από αυτούς που υιοθετεί αυτή την σκέψη, αυτή την ιδέα, δεν έχει προσωπικά να μας παρακολουθήσει στο γήπεδο. Οπότε θεωρώ ότι το να έχεις μια ιδέα απλά γιατί θέλεις να την έχεις ότι είναι κάποια ταμπού που δυστυχώς επικρατούν ακόμα στη χώρα αλλά εμείς είμαστε έτοιμες και αποφασισμένες να τα εξαλείψουμε. Δεν θεωρώ ότι χρειάζεται να αναφέρω κάτι φεμινιστικό. Και οι γυναίκες χρειαζόμαστε τους άνδρες για να ανταπεξέλθουμε καλύτερα και οι άνδρες τις γυναίκες για να ανταπεξέλθουν και οι ίδιοι το ίδιο καλά», ανέφερε αρχικά.

WOMEN FOOTBALL

«Στη Γερμανία είδα έναν τελείως διαφορετικό κόσμο, που θαυμάζει τα κορίτσια και τα υποστηρίζει»

«Ανά τα χρόνια υπήρχαν δυσκολίες γιατί για εμάς, ιδίως στη χώρα μας, στην Ελλάδα, το ποδόσφαιρο είναι ξεκάθαρα ερασιτεχνικό. Ερασιτεχνικό με όλη τη σημασία της λέξης. Ένας ερασιτέχνης πληροί τις προδιαγραφές να υπηρετήσει ένα άθλημα επειδή το αγαπά πραγματικά δεν υπάρχει κάποιο άλλο όφελος. Έτσι κι εγώ όπως και πολλά κορίτσια, έφυγα νωρίς από το σπίτι μου -με την υποστήριξη των γονιών μου που πίστεψαν σε μένα- από ένα χωριό, τον Αχέρωντα Θεσπρωτίας, που ουσιαστικά δεν ξέραμε καν ότι υπήρχε ποδόσφαιρο γυναικών, κατάφερα να πάω σε μια ομάδα, να συνεχίσω τις σπουδές μου, έπειτα να κάνω ξεκάθαρα αυτό που ήθελα, να αγωνιστώ και στη Γερμανία. Πήρα κι άλλες εμπειρίες, είδα έναν τελείως διαφορετικό κόσμο, είδα κόσμο που αγαπούσε να πηγαίνει στο γήπεδο την Κυριακή, που θαυμάζει τα κορίτσια, να τα υποστηρίζει. Να βλέπει το άθλημα ακριβώς ή σχεδόν το ίδιο όπως και τον ανδρών», πρόσθεσε.

Κλείνοντας σημείωσε ότι: «Θέλω να πω ότι για εμάς, το να υπηρετούμε το ποδόσφαιρο ήταν πάνω από όλα η αγάπη. Η αγάπη μας κράτησε στον χώρο όλα αυτά τα χρόνια. Έπειτα βρίσκαμε κίνητρο στις οικογένειες, στους φίλους, τους λίγους ανθρώπους που νοιάζονταν για μας, και τώρα ευτυχώς τα τελευταία χρόνια βλέπω ότι γίνονται άλματα και κόσμος μας υποστηρίζει πολύ περισσότερο. Αν κάποια στιγμή από τη θέση της ποδοσφαιρίστριας δεν καταφέρω να υπηρετώ το ποδόσφαιρο ενώ θα έχει φτάσει σε επαγγελματικό επίπεδο προσδοκώ σε κάθε περίπτωση, από την αγάπη μου και μόνο, να μείνω στον αθλητισμό και να μπορέσω να το υποστηρίξω, να βοηθήσω κι εγώ με τη σειρά μου από οποιαδήποτε άλλη θέση. Για μένα το ποδόσφαιρο είναι "ένα", ήταν "ένα", έτσι έμαθα από μικρή να το έχω στο μυαλό μου, δεν το διαχώριζα σε ανδρών και γυναικών, έτσι όλοι μαζί να δώσουμε στο άθλημα μια ιδιαίτερη ώθηση στο άθλημα που πραγματικά την έχει ανάγκη».

Ακολούθησε το GWomen στο instagram

Στείλε μας νέα, ιδέες, προτάσεις, απορίες για τον γυναικείο αθλητισμό στο [email protected]