Στέλλα Καλτσίδου στο GWomen: «Το παρελθόν του μπάσκετ Γυναικών δεν μπορεί να το ξεγράψει κανείς και τίποτα»

Όσον αφορά το μπάσκετ γυναικών, ο Σεπτέμβριος ήταν αφιερωμένος στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Οι ΗΠΑ για ακόμη μία χρονιά, επέβαλαν την κυριαρχία τους, κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο και συνέχισαν να γράφουν με… χρυσά γράμματα την ιστορία στον θεσμό. Πώς είναι να το παρακολουθεί η Στέλλα Καλτσίδου το τουρνουά. Τι διαπιστώσεις μπορεί να κάνει, βλέποντας τους αγώνες. Όπως αναφέρει η ίδια, ξεχωρίζει σίγουρα το επίπεδο που έχει ανέβει και κάνει το άθλημα ακόμα πιο ανταγωνιστικό.

«Σίγουρα βρίσκεται σε πάρα πολύ υψηλό επίπεδο. Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα είναι κάτι το οποίο το βλέπουμε σε όλες τις διοργανώσεις. Τώρα και σε ένα παγκόσμιο επίπεδο, όταν βλέπεις τις καλύτερες παίκτριες από όλο τον κόσμο, νομίζω ότι και τα παιχνίδια από μόνα τους, αν τα είδε κάποιος, καταλαβαίνει απόλυτα πού βρίσκεται πλέον το μπάσκετ γυναικών στον κόσμο».

Η Στέλλα Καλτσίδου όπως έγινε γνωστό είναι η νέα προπονήτρια της Εθνικής Γυναικών. Ακούγοντας την πολύπειρη τεχνικό να αναφέρεται στο Παγκόσμιο Κύπελλο, η ερώτηση που θα της έκανε ο καθένας είναι αν θα μπορούσε η ομάδα μας να βρεθεί σε ένα παγκόσμιο Κύπελλο. Η ίδια πριν καν αρχίσει τις υποχρεώσεις της έθεσε τον μεγάλο στόχο για το μέλλον.

«Θα μπορούσε, αυτός είναι ο στόχος. Βέβαια, δεν είναι κάτι το οποίο μπορεί να γίνει σίγουρα από μία μέρα στην άλλη, όμως νομίζω ότι υπάρχει το υλικό, υπάρχουν οι προδιαγραφές και νομίζω ότι έχει το πακέτο που χρειάζεται η Ελλάδα για να μπορέσει να συμμετέχει. Θέλει όμως συνέπεια, πολύ σκληρή δουλειά και σταθερότητα και υποστήριξη, προκειμένου να μπορέσει βήμα-βήμα η δική μας ομάδα να φτάσει σε αυτή τη μεγάλη σκηνή του παγκόσμιου, αλλά νομίζω ότι είναι ένας στόχος ο οποίος είναι εφικτός».

Από τη μισάωρη συζήτηση με την κόουτς, ο καθένας θα καταλάβαινε πόσο ειλικρινής και ταυτόχρονα ουσιαστική αλλά και προσεκτική ήταν στα λόγια της. Η συγκρατημένη αισιοδοξία της, φαίνεται εξαρχής από την κουβέντα μαζί της, ενώ δεν κρύβεται ούτε όταν καλείται να τοποθετηθεί για το επίπεδο της Ελλάδας σε σχέση με τις παγκόσμιες δυνάμεις.

«Σίγουρα απέχουμε αρκετά από το επίπεδο των ομάδων που αναφέρατε, Γαλλία, Αμερική, και νομίζω έχει να κάνει και με τα σωματικά προσόντα αυτό. Οι ομάδες αυτές είναι ιδιαίτερα αθλητικές, με ιδιαίτερα αθλητικά προσόντα. Εμείς δεν έχουμε αυτά τα αθλητικά προσόντα, νομίζω όμως ότι έχουμε άλλα πλεονεκτήματα, τα οποία προσπαθούμε κάθε φορά σε αυτές τις διοργανώσεις να εκμεταλλευόμαστε.

Εμάς ο στόχος μας είναι να μπορέσουμε να μπούμε σε αυτή τη διοργάνωση και να ανταγωνιστούμε τις ομάδες του δικού μας επιπέδου. Θα ήταν, νομίζω, υπερβολικό να πούμε ότι μπορούμε κάποια στιγμή να κερδίσουμε την Αμερική. Αυτό δεν θεωρώ ότι θα γίνει ποτέ.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ομάδα δεν έχει περγαμηνές, ότι δεν έχει δυνατότητες και ότι δεν μπορεί να ανταγωνιστεί ομάδες όπως είναι ίσως το Βέλγιο, ίσως άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις μεγάλες, τις οποίες όμως θεωρώ ότι μπορούμε, έχουμε τις δυνατότητες, με τα κατάλληλα τρικ και την κατάλληλη προετοιμασία, να μπορέσουμε να τις ανταγωνιστούμε. Αλλά, εντάξει, σίγουρα πρέπει να είμαστε και ρεαλιστές στο μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε».

Η Στέλλα Καλτσίδου ανήκει σε μια γενιά όπου η Ελλάδα στο μπάσκετ Γυναικών ήταν μία πολύ ισχυρή δύναμη στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Πλέον με το… μάτι της προπονήτριας στην Εθνική, αντιλαμβάνεται διαφορετικά μερικά πράγματα, έχοντας βρεθεί και στις δύο πλευρές. Το πιο σημαντικό ζήτημα που έχει να διαχειριστεί η κορυφαία Ελληνίδα προπονήτρια είναι τα νέα κορίτσια, καθώς και το ταλέντο που υπάρχει και πως μπορεί να το αξιοποιήσει.

«Σίγουρα υπάρχει ταλέντο, αναμφισβήτητα. Και θεωρώ ότι η γενιά αυτή οπωσδήποτε έχει πολύ καλύτερες συνθήκες από αυτές που είχαμε εμείς στη δική τους ηλικία. Νομίζω πλέον έχουν πρόσβαση σε οτιδήποτε χρειάζονται. Ξέρουν τι πρέπει να κάνουν και ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουν. Δεν θεωρώ ότι είναι πιο εύκολο για αυτές. Θεωρώ όμως ότι έχουν περισσότερα εργαλεία προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους. Το θέμα είναι καθαρά από εκεί και πέρα τι διάθεση, τι πείσμα, τι πειθαρχία και τι συνέπεια που δείχνει η κάθε αθλήτρια για να πετύχει τους προσωπικούς στόχους. Και να βοηθήσει και την ομάδα της ή την Εθνική μας ομάδα όταν μιλάμε για τις Ελληνίδες παίκτριες».

Η πρόσληψη της Καλτσίδου, πέραν της σημασίας που έχει ως… κίνηση, αναμφισβήτητα αποτελεί και μια ιστορική είδηση. Έγινε η πρώτη γυναίκα Ελληνίδα που θα καθοδηγήσει την Εθνική από την άκρη του πάγκου και δεν υπήρχε πιο κατάλληλη για τη συγκεκριμένη θέση. Η ίδια δεν αισθάνεται πως πρέπει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν και το πιο έντονο συναίσθημα που την κατακλύζει είναι εκείνο της περηφάνειας που θα φοράει ξανά το εθνόσημο στο στήθος της και θα συγκινείται στην ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου, αλλά από άλλο πόστο αυτή τη φορά.

«Καταρχάς δεν αισθάνομαι ποτέ, ούτε στην καριέρα μου ως αθλήτρια ούτε ως προπονήτρια, ότι πρέπει να αποδείξω κάτι σε κάποιον. Για μένα το να είσαι στην Εθνική ομάδα είναι ύψιστη τιμή. Το να εκπροσωπείς τη χώρα σου, είτε σε οποιοδήποτε πόστο κι αν είσαι, είτε είσαι στο πόστο του προπονητή είτε στο πόστο της φροντίστριας, γιατί εκπροσωπείς τη χώρα σου, για μένα από μόνο του τα λέει όλα. Ναι, είναι όντως ένα γεγονός ότι δεν έχει υπάρξει γυναίκα προπονήτρια ποτέ στην Εθνική μας ομάδα. Αυτό σίγουρα μου δίνει και μια παραπάνω ευθύνη ως γυναίκα, προκειμένου να είναι αυτό ένα παράδειγμα ότι δεν υπάρχει φύλο ούτε στην προπονητική ούτε στο μπάσκετ. Δεν έχει να κάνει η ικανότητα με το αν είσαι άντρας ή γυναίκα.

Αυτό όμως θα αφήσω, εύχομαι να το αποδείξει η δουλειά μας, η οποία θα είναι μια συνεργασία, δεν θα την κάνω μόνη μου. Αν η ομάδα πετύχει δεν σημαίνει ότι θα πετύχω εγώ, σημαίνει ότι θα πετύχουμε με τις αθλήτριες, οι οποίες θα είναι αυτές οι οποίες θα εκτελέσουν οτιδήποτε τους πούμε. Οπότε για μένα, είτε αν είσαι άντρας είτε γυναίκα, ο στόχος είναι να πεις στους αθλητές ή τις αθλήτριες να εκτελέσουν αυτό που πιστεύεις, να τους κάνεις να το πιστέψουν, γιατί χωρίς τους αθλητές οι προπονητές δεν είναι τίποτα.

Αυτό το ξέρω καλά και ως αθλήτρια και ως προπονήτρια πλέον. Οπότε όλα τα φώτα είναι εκεί. Απλά εγώ θέλω να προσπαθήσω με την εμπειρία που έχω στο τι σημαίνει η Εθνική Ομάδα, γιατί την έχω ζήσει καλύτερα απόπλους, να μπορέσω να τους βοηθήσω και να τους καθοδηγήσω, προκειμένου να παίξουμε το μπάσκετ που μπορούμε και να καταφέρουμενα φέρουμε την Εθνική Ομάδα εκεί που πρέπει να είναι, στις μεγάλες διοργανώσεις».

Το μόνο σίγουρο είναι ότι είναι ευλογία οι Εθνικές Ομάδες να έχουν έναν άνθρωπο στην άκρη του πάγκου ο οποίος έχει βρεθεί στη θέση των αθλητών και το πιο σημαντικό είναι να μπορεί να μεταφέρει τη φιλοσοφία και τη νοοτροπία της.

«Αυτό που θα ήθελα να τους μεταφέρω είναι η αυτοθυσία και η αυταπάρνηση που βγαίνει από μέσα μας όταν μιλάμε για την Εθνική Ομάδα. Νομίζω ότι δεν θα δυσκολευτώ να το μεταφέρω αυτό στα κορίτσια, γιατί τις περισσότερες ξέρω προσωπικά και έχω δει πώς παίζουν και τι πάθος έχουν. Αυτό που θέλω είναι αυτό το συναίσθημα και αυτό το πάθος και αυτή η ψυχή, η ελληνική που έχουμε ως έθνος, να τη βγάζουμε για 40 λεπτά σε κάθε παιχνίδι.

Εγώ αυτό θέλω να δω. Θέλω να δω την ενέργεια, την προσπάθεια. Σίγουρα έχουμε πάρα πολύ λίγο χρόνο για να προετοιμαστούμε, για να μάθουν τα κορίτσια και τη δική μου φιλοσοφία, να βρω και εγώ ακριβώς τα δικά τους κουμπιά, αν μπορώ να το πω έτσι. Θεωρώ όμως ότι είναι αυτό το οποίο θα μας βοηθήσει να ενωθούμε πιο γρήγορα και να έχουμε έτσι μία σύνδεση μέσα στο γήπεδο.

Ο δρόμος σίγουρα δεν είναι εύκολος. Τώρα έχουμε τρία παιχνίδια, ένα εκτός, δύο εντός και τρία πάλι τον Φεβρουάριο. Εγώ θεωρώ όμως ότι είμαστε σε έναν όμιλο που όλοι μπορούν να κερδίσουν όλους. Οπότε πρέπει να πάμε βήμα-βήμα, να ξεκινήσουμε ένα παιχνίδι τη φορά και να στοχεύουμε ένα βήμα τη φορά. Αυτό θέλω να γίνει και στο τέλος να κάνουμετον λογαριασμό. Νομίζω ότι αν είμαστε υγιείς και κάνουμε αυτά που πρέπει να κάνουμε, θεωρώ ότι θα είμαστε στο Ευρωμπάσκετ».

Όσον αφορά για το ποιο θα είναι το πρώτο πράγμα που θα πει στις παίκτριές της στην πρώτη τους συνάντηση είπε: «Δεν ξέρω, αυτά δεν προετοιμάζονται, νομίζω, είναι αυθόρμητα. Νομίζω από μέρους μου σίγουρα θα είναι μια συγκινητική στιγμή, γιατί έχω χρόνια να φορέσω πάλι τη φανέλα με το εθνόσημο. Θεωρώ ότι σε όλους θα υπάρχει ένα πολύ ωραίο συναίσθημα και μια ανυπομονησία να ξεκινήσουμε τη δουλειά και να πάμε πάλι να εκπροσωπήσουμε τη χώρα μας στα επίσημα παιχνίδια».

Ως μια γυναίκα πρώην αθλήτρια και καταξιωμένη προπονήτρηα, η οποία ίσως να γνωρίζει την Εθνική Ομάδα καλύτερα από κάθε άλλη, με τόσες συμμετοχές, προκρίσεις και διακρίσεις, έχει ενδιαφέρον η τοποθέτησή της όσον αφορά τα πρόσφατα λεγόμενα του προέδρου της ΕΟΚ, Βαγγέλη Λιόλιου για το μπάσκετ γυναικών τα προηγούμενα χρόνια. Ο πρόεδρος της ΕΟΚ τόνισε χαρακτηριστικά στην πρόσφατη συνέντευξή του: «Στο μπάσκετ Γυναικών από το 2021 ως το 2026 είναι ένας άλλος κόσμος. Το 2021 ήταν ένα μη πρωτάθλημα η Α1 Γυναικών και η Α2 κατέρρεε», για να θέσει τη σύγκριση με τα σύγχρονα δεδομένα.

Μία τέτοια τοποθέτηση ωστόσο, ενέχει τον κίνδυνο να αδικηθεί η προηγούμενη γενιά που σήκωσε στις πλάτες της το μπάσκετ Γυναικών και το οδήγησε στο σημερινό επίπεδο τοποθετώντας τις απαραίτητες βάσεις για την εξέλιξη και την εκτόξευση του σήμερα. Η Στέλλα Καλτσίδου μίλησε για το συγκεκρίμενο ζήτημα, ούσα μία από τις παίκτριες που πρωτοστάσησαν εκείνη την εποχή.

«Δεν νομίζω ότι σε καμία περίπτωση μπορεί να αδικηθεί. Θεωρώ ότι ίσως κάποιοι άνθρωποι έχουν μιλήσει για τις συνθήκες που υπήρχαν στο ελληνικό πρωτάθλημα σε σχέση με τις συνθήκες που υπάρχουν τώρα. Νομίζω ότι κάθε εποχή έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της. Σε καμία περίπτωση, όσον αφορά στην Εθνική Ομάδα, νομίζω ότι το παρελθόν έχει αναδείξει όχι μόνο την Εθνική Ομάδα πρωτίστως, αλλά έχει αναδείξει και πολύ μεγάλες αθλήτριες, και μιλάω από εποχές πολύ πίσω, ακόμα και προ-Ολυμπιακών Αγώνων.

Να το ξεγράψει κανένας και τίποτα. Το θέμα είναι ότι δεν μπορούμε να μείνουμε στην ιστορία. Αυτά είναι πολύ ωραία να τα έχουμε, να τα βλέπουμε, να τα καμαρώνουμε και να στοχεύουμε ακόμα ψηλότερα. Για μένα αυτό έχει ουσία. Πώς θα μπορέσουμε όχι μόνο να συντηρούμαστε σαν μπάσκετ γυναικών στην Ελλάδα, αλλά πώς θα μπορέσουμε να εξελιχθούμε και να μπορέσει η γενιά αυτή που είναι τώρα να γράψει τη δική της ιστορία, η οποία θέλουμε να είναι ακόμα υψηλότερη από το παρελθόν. Αυτό σίγουρα προϋποθέτει πολλή δουλειά, προϋποθέτει σωστές συνθήκες, σωστό τρόπο οργάνωσης, πολλά πράγματα τα οποία θεωρώ ότι σιγά-σιγά μπαίνουν σε μία σωστή σειρά, αρκεί να έχουν διάρκεια».

Η Στέλλα Καλτσίδου φυσικά ανήκει σε μία διαφορετική γενιά από τη σημερινή. Έχει ζήσει αποτυχιες και επιτυχίες και όλα όσα βίωσε στο παρελθόν είναι αυτά που έκαναν την Εθνική να έχει αυτά τα στοιχεία που έχει σήμερα. Μάλιστα έχει στο βιογραφικό της 150 συμμετοχές με τη γαλανόλευκη.

«Έχει δημιουργήσει, όνειρα και προσδοκίες, γιατί έχουν δει ότι δεν μιλάμε για κάτι άπιαστο ή κάτι απρόσιτο. Νομίζω ότι και επειδή υπάρχει μία σύνδεση, υπάρχουν ακόμα αθλήτριες στην εν ενεργεία και στην Εθνική που συμμετείχαν τότε σε αυτή τη μεγάλη επιτυχία. Νομίζω ότι απλά ξέρουν ποιος είναι ο τρόπος προκειμένου να φτάσουμε εκεί. Οπότε θέλω να πιστεύω ότι έχουν την ανυπομονησία και την όρεξη και το πάθος να κάνουν ακόμα περισσότερα πράγματα, προκειμένου να ξαναζήσουν αυτές τις στιγμές ουσες πρωταγωνίστριες. Τώρα θεωρώ ότι είναι η δική τους στιγμή και εύχομαι να έχουν τα κορίτσια υγεία και να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε κάτι ανάλογο και γιατί όχι κάτι καλύτερο».

Η επιτυχία πέραν των νικών και των θετικών αποτελέσματων μπορεί να έρθει και με διαφορετικό τρόπο για την Εθνική Ελλάδας Μπάσκετ Γυναικών. Η Στέλλα Καλτσίδου θέλει να δει την προσπάθεια των κοριτσιών μέσα στο παρκέ, προκειμένου να υπηρετούν με τιμή και περηφάνια τη φανέλα με το εθνόσημο στο στήθος.

«Το να δημιουργήσουμε μια ομάδα η οποία θα είναι ενωμένη, θα παίζει για τη φανέλα και για το «Ελλάς» που γράφει μπροστά, θα παλεύει σε κάθε φάση και σε κάθε κατοχή και κάθε φορά που θα τελειώνει ένας αγώνας θα ξέρουμε ότι εμείς κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε. Και ξέρω ότι αν το κάνουμε αυτό, τότε θα έχουμε και τα αποτελέσματα. Αλλά εμένα αυτό με ενδιαφέρει και αυτό θα είναι για μένα επιτυχία. Γιατί, όπως σας είπα, ξέρω καλά ότι αν καταφέρουμε να παίζουμε και να δίνουμε το 100% μας, τότε έχουμε και την ικανότητα και το ταλέντο να παίρνουμε και τα αποτελέσματα».

Στα 43 της χρόνια έχει ήδη καταφέρει να γράψει τη δική της ιστορία στο χώρο του μπάσκετ γυναικών, τόσο όσο παίκτρια, αλλά και ως προπονήτρια. Υπάρχουν άνθρωποι και αθλητές που νιώθουν ότι έχουν απωθημένο και δεν έχουν προλάβει να ζήσουν όλα όσα θα ήθελαν, ωστόσο αυτό δεν ισχύει για την Στέλλα Καλτσίδου, που όπως αποκάλυψε νιώθει πως έχει πραγματοποιήσει τα όνειρά της. Φυσικά αποκορύφωμα και μεγαλύτερο κατόρθωμα της μέχρι τώρα πορείας της είναι η κατάκτηση του EuroCup με τις Λόντον Λάιονς το 2024, ούσα στο τιμόνι της ομάδας.

«Νομίζω ότι τα όνειρά μου τα έχω πραγματοποιήσει από μικρή, όταν ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ, γιατί ήμουνα και εγώ η γενιά που σιγά-σιγά έμαθε την ύπαρξη του μπάσκετ, βλέποντας τον Γκάλη και τον Γιαννάκη τότε. Η Εθνική ομάδα αποτελούσε πάντα το μεγάλο όνειρο. Αξιώθηκα και την εκπροσώπησα για πολλά χρόνια. Δεν μπορώ, δεν έχω ούτε παράπονο ούτε απωθημένο. Είμαι πάρα πολύ γεμάτη.

Ως προπονήτρια μέχρι στιγμής έχω βρεθεί σε περιβάλλοντα που μπορούσα να δημιουργήσω και να δώσω πράγματα, τα οποία συνοδεύτηκαν και με επιτυχίες, που είναι σίγουρα κάτι πολύ σημαντικό. Δεν έχω ταβάνι γενικότερα. Μ' αρέσει να ονειρεύομαι, μ' αρέσει να βάζω στόχους, αλλά μ' αρέσει να βλέπω και την κάθεμέρα ως ένα βήμα τη φορά, γιατί καμιά φορά όταν τρέχουμε πολύ σκοντάφτουμε. Οπότε προτιμώ να το παίρνω βήμα-βήμα».