F1: Μπορεί ο Αντονέλι να αλλάξει τη μοίρα της Ferrari;

Κώστας Παστρίμας Κώστας Παστρίμας
F1: Μπορεί ο Αντονέλι να αλλάξει τη μοίρα της Ferrari;
Ο νέος πρωταθλητής Formula 1 θα μπορούσε κάποτε να γίνει το πρόσωπο της αναγέννησης της Scuderia, αρκεί στο Μαρανέλο να μην του ζητήσουν να υποκαταστήσει όλα όσα πρέπει να αλλάξουν οι ίδιοι.

Πόσους παγκόσμιους πρωταθλητές χρειάζεται η Ferrari για να ξαναγίνει παγκόσμια πρωταθλήτρια; Το ερώτημα ακούγεται σαν κακεντρεχές αστείο. Μόνο που, όσο περνούν τα χρόνια, περιγράφει όλο και καλύτερα το αδιέξοδο μιας ομάδας που εξακολουθεί να προσελκύει τους σπουδαιότερους οδηγούς, χωρίς να καταφέρνει να τους δώσει αυτό για το οποίο τους προσλαμβάνει. Ήρθε ο Φερνάντο Αλόνσο. Ήρθε ο Σεμπάστιαν Φέτελ. Ήρθε ο Λούις Χάμιλτον. Διαφορετικοί χαρακτήρες, διαφορετικές εποχές, διαφορετικοί τρόποι να διεκδικήσεις το ίδιο πράγμα. Ο τίτλος παραμένει η μεγάλη εκκρεμότητα.

Και τώρα υπάρχει ο Αντρέα Κίμι Αντονέλι. Νέος, Ιταλός, ήδη παγκόσμιος πρωταθλητής με τη Mercedes. Αρκεί να τοποθετήσεις αυτές τις ιδιότητες δίπλα στο όνομα της Ferrari για να αρχίσει το μυαλό να γράφει ιστορίες. Θα μπορούσε άραγε αυτός να πετύχει εκεί όπου δεν τα κατάφεραν οι προηγούμενοι; Θα μπορούσε να γίνει ο άνθρωπος που θα ξαναφέρει τη Scuderia στην κορυφή;

Προτού προχωρήσουμε, είναι αναγκαίο να ξεκαθαριστεί ότι δεν υπάρχει απολύτως καμία πληροφορία έστω και για υποψία μεταγραφής. Υπάρχει μόνο μια υπόθεση που αξίζει να εξετάσουμε. Όχι τόσο για να προβλέψουμε σε ποιο μονοθέσιο θα κάθεται κάποτε ο Αντονέλι όσο για να καταλάβουμε τι ακριβώς περιμένουμε κάθε φορά από τον επόμενο μεγάλο οδηγό που θα ντυθεί στα κόκκινα.

Η Ferrari και η υποχρέωση της νίκης

Για τη Ferrari, μια καλή χρονιά δεν είναι αρκετή. Ούτε μερικές νίκες ούτε η δεύτερη θέση ούτε η διαβεβαίωση ότι έγιναν βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Οι τίτλοι είναι το μέτρο με το οποίο κρίνεται, από την ίδια και από τους τιφόζι. Όλα τα υπόλοιπα μπορούν να γίνουν αποδεκτά ως στάδιο μιας διαδρομής. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η διαδρομή παρατείνεται τόσο, ώστε η άφιξη να μοιάζει διαρκώς με υπόσχεση. Με αυτή την έννοια, η Ferrari βρίσκεται σε μια παρατεταμένη «παρακμή». Όχι επειδή έπαψε να κερδίζει αγώνες ή να κατασκευάζει ανταγωνιστικά μονοθέσια. Επειδή δεν εκπληρώνει την προσδοκία που αποτελεί τον πυρήνα της ταυτότητάς της. Παραμένει τεράστια ως σύμβολο, χωρίς να είναι κυρίαρχη ως αγωνιστική δύναμη.

 

Οι τίτλοι του 2007 και του 2008 δεν αναιρούν την εικόνα της μακράς αναμονής που ακολούθησε. Ούτε την αναιρούν οι χρονιές κατά τις οποίες η ομάδα πλησίασε πολύ. Ο Αλόνσο έφτασε μέχρι τον τελευταίο αγώνα το 2010 και το 2012. Με τον Φέτελ, η Ferrari διεκδίκησε ξανά το πρωτάθλημα απέναντι στη Mercedes. Ευκαιρίες υπήρξαν. Αυτό που δεν επέστρεψε ήταν η ικανότητα να μετατρέπονται οι ευκαιρίες σε τίτλους και οι τίτλοι σε συνέχεια.

Η εποχή Σουμάχερ–Τοντ–Μπρον παραμένει το σημείο αναφοράς ακριβώς επειδή πρόσφερε αυτή τη συνέχεια. Και ίσως εκεί να βρίσκεται μια παγίδα: η Ferrari αναζητεί συχνά το επόμενο πρόσωπο που θα συμβολίσει την επιστροφή της, ενώ το σημαντικότερο κληροδότημα εκείνης της εποχής ήταν ο τρόπος λειτουργίας της.

Κίμι Αντονέλι

Ο Σουμάχερ δεν ήταν μόνος

Ο Μίκαελ Σουμάχερ δεν παρέλαβε μια έτοιμη πρωταθλήτρια. Αλλά ούτε μετέτρεψε μόνος του μια προβληματική ομάδα σε αυτοκρατορία. Υπήρξαν ο Ζαν Τοντ, ο Ρος Μπρον, ο Ρόρι Μπιρν και ένα σύνολο ανθρώπων που απέκτησαν χρόνο, αρμοδιότητες και κοινή κατεύθυνση. Υπήρξε μια διοίκηση που προστάτεψε αυτήν τη δουλειά αρκετά ώστε να αποδώσει.

Ανάμεσα στην άφιξη του Σουμάχερ το 1996 και στον πρώτο δικό του τίτλο με τη Ferrari το 2000 μεσολάβησαν αποτυχίες, χαμένες ευκαιρίες και σκληρά χτυπήματα. Η υπομονή δεν ήταν διακοσμητική αρετή. Ήταν προϋπόθεση του αποτελέσματος. Η ομάδα που κυριάρχησε δεν θα είχε υπάρξει αν κάθε αποτυχία ακύρωνε όσα είχαν προηγηθεί.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι κάθε αποτυχημένο σχέδιο δικαιούται απεριόριστο χρόνο. Σημαίνει όμως ότι χρειάζεται η ικανότητα να ξεχωρίζεις ένα σχέδιο που δεν λειτουργεί από ένα σχέδιο που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Να αναγνωρίζεις πότε απαιτείται αλλαγή και πότε η αλλαγή προσώπων απλώς ξαναμηδενίζει το κοντέρ. Η Ferrari θυμάται δικαίως όσα της έδωσε ο Σουμάχερ. Χρειάζεται να θυμάται εξίσου τι πρόσφερε εκείνη στον Σουμάχερ για να μπορέσει να τα πετύχει.

Τι διαφορετικό θα έφερνε ο Αντονέλι;

Δεν υπάρχει σοβαρός λόγος να ξεκινήσουμε υποστηρίζοντας ότι είναι περισσότερο ταλαντούχος από τον Αλόνσο, τον Φέτελ ή τον Χάμιλτον. Θα ήταν μια βολική υπερβολή, χρήσιμη μόνο για να στηρίξει μια τραβηγμένη από τα μαλλιά εκλογίκευση. Η Ferrari δεν έμεινε χωρίς τίτλο επειδή οι οδηγοί της δεν ήξεραν πώς να τον κατακτήσουν.

Το διαφορετικό στην περίπτωση του Αντονέλι θα μπορούσε να είναι ο χρονικός ορίζοντας. Ένας τόσο νέος πρωταθλητής μπορεί να αποτελέσει το κέντρο ενός πολυετούς αγωνιστικού σχεδίου. Όχι μια τελευταία μεγάλη ευκαιρία, όχι μια συνεργασία που πρέπει υποχρεωτικά να αποδώσει αμέσως, αλλά μια σχέση που θα εξελιχθεί μαζί με την ομάδα. Η ηλικία όμως προσφέρει χρόνο μόνο στο ημερολόγιο. Δεν εξασφαλίζει υπομονή στο Μαρανέλο. Αν η πρόσληψή του συνοδευόταν από την απαίτηση της άμεσης λύτρωσης, το πλεονέκτημα θα εξαφανιζόταν πριν καν από την πρώτη εκκίνηση.

Υπάρχει επίσης ο τρόπος με τον οποίο σχετίζεται με τους ανθρώπους του. Οι περιγραφές από το γκαράζ της Mercedes δείχνουν έναν οδηγό που αναγνωρίζει την προσωπική συμβολή των μηχανικών του, επικοινωνεί μαζί τους και συμμετέχει ουσιαστικά στη ζωή της ομάδας. Δεν αρκεί αυτό για να σε κάνει πρωταθλητή. Έχει όμως σημασία όταν πρέπει να δουλέψεις με τους ίδιους ανθρώπους μετά από μια κακή Κυριακή, χωρίς η απογοήτευση να μετατρέπεται σε αναζήτηση ενόχων.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η εμπιστοσύνη λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Ο Αντονέλι δεν δημιουργεί απλώς ένα περιβάλλον. Αναπτύσσεται και μέσα σε αυτό. Η Mercedes τού επιτρέπει να είναι απαιτητικός χωρίς να παριστάνει τον αλάνθαστο. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η ίδια σχέση θα μεταφερόταν αυτόματα στη Ferrari μαζί με το κράνος του.

Ένας Ιταλός δεν σημαίνει λιγότερη πίεση

Η ιταλική του ταυτότητα κάνει την υπόθεση ακόμη πιο ελκυστική. Ένας Ιταλός πρωταθλητής σε ένα κόκκινο μονοθέσιο θα δημιουργούσε μια ισχυρή συναισθηματική σύνδεση. Θα έδινε στη Ferrari μια ιστορία που δύσκολα θα μπορούσε να σχεδιάσει ακόμη και το καλύτερο επικοινωνιακό επιτελείο. Μόνο που οι όμορφες ιστορίες μπορούν να γίνουν ασφυκτικές. Ο Αντονέλι δεν θα κουβαλούσε απλώς τις απαιτήσεις ενός εργοδότη. Θα κινδύνευε να φορτωθεί την αποκατάσταση μιας ολόκληρης εθνικής αγωνιστικής υπερηφάνειας. Κάθε νίκη θα παρουσιαζόταν ως ιστορική δικαίωση και κάθε αποτυχία ως νέα ματαίωση.

Η κοινή γλώσσα μπορεί να διευκολύνει τη συνεννόηση, αλλά δεν κατασκευάζει καλύτερη αεροδυναμική, δεν διορθώνει τη στρατηγική και δεν εξασφαλίζει ότι οι σωστές τεχνικές αποφάσεις θα λαμβάνονται εγκαίρως. Αν η Ferrari αναζητούσε στον Αντονέλι κυρίως το πρόσωπο που θα συγκινήσει την Ιταλία, θα ξεκινούσε από το λάθος σημείο.

Γιατί να θέλει εκείνος τη Ferrari;

Αυτό είναι ίσως το ερώτημα που παραλείπουμε ευκολότερα. Συζητάμε τι θα μπορούσε να πάρει η Ferrari από τον Αντονέλι, σαν να είναι αυτονόητο ότι εκείνος οφείλει κάποτε να θελήσει να πάει στη Ferrari.

Η έλξη της Scuderia είναι πραγματική. Αλλά η ιστορία της δεν αποτελεί από μόνη της αγωνιστικό σχέδιο. Ένας οδηγός που έχει ήδη κατακτήσει το πρωτάθλημα τόσο νωρίς στην καριέρα του και έχει αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς με μια ομάδα δικαιούται να ζητήσει περισσότερα από το προνόμιο να οδηγήσει για τον μύθο. Δικαιούται να ξέρει ποιοι θα σχεδιάζουν το μονοθέσιο, ποιοι θα αποφασίζουν, ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα και τι θα συμβεί όταν έρθουν οι πρώτες δυσκολίες.

Και υπάρχει ήδη στη Ferrari ο Σαρλ Λεκλέρ. Θα ήταν παράδοξο να μιλάμε για την ανάγκη εμπιστοσύνης και συνέχειας, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα έναν οδηγό στον οποίο η ομάδα έχει επενδύσει τόσα χρόνια σαν υποσημείωση της επόμενης μεγάλης άφιξης. Πριν αναζητήσει τι θα της έφερνε ένας άλλος πρωταγωνιστής, η Ferrari οφείλει να καταλάβει γιατί δεν έχει ολοκληρώσει τη δουλειά με όσους διαθέτει.

Θα μπορούσε, λοιπόν, ο Αντονέλι να αλλάξει τη μοίρα της Ferrari; Θα μπορούσε να γίνει κεντρικό πρόσωπο μιας αναγέννησης. Να προσφέρει ταχύτητα, αγωνιστική αξιοπιστία, διάρκεια και έναν τρόπο ηγεσίας που θα βοηθήσει τους ανθρώπους γύρω του να αποδώσουν καλύτερα. Αλλά δεν μπορεί να αποτελέσει υποκατάστατο της τεχνικής και διοικητικής επάρκειας. Κανένας οδηγός δεν μπορεί.

Αν η Ferrari περιμένει από τον Αντονέλι να γίνει ο νέος Σουμάχερ, ίσως του αναθέτει εξαρχής τη λάθος δουλειά. Το ζητούμενο δεν είναι να βρει άλλον έναν πρωταθλητή πρόθυμο να πιστέψει στην ιστορία της. Είναι να γίνει ξανά μια ομάδα στην οποία ένας πρωταθλητής θα μπορεί να εμπιστευτεί το μέλλον του.

Παρακολουθήστε την εκπομπή Pole Position by Allwyn του Gazzetta, με τους Κώστα Παστρίμα, Στάθη Κοκκορόγιαννη και Δήμητρα Ηρειώτη να κάνουν την ανάλυση του GP Βραζιλίας.

Ακολουθήστε την σελίδα του gMotion στο Facebook!

@Photo credits: Mercedes F1
Κώστας Παστρίμας
Κώστας Παστρίμας

Ο Κώστας Παστρίμας μπήκε στο χώρο της δημοσιογραφίας λίγο πριν από την αλλαγή του αιώνα ως επιμελητής κειμένων σε ημερήσιες εφημερίδες. Λίγο αργότερα πέρασε «μπροστά» από τα κείμενα, γράφοντας κυρίως για αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, μηχανοκίνητα σπορ και όλα τα σχετικά με αυτά. Από νωρίς πίστεψε στη δύναμη του διαδικτύου, την εποχή που δεν ήταν ούτε κατά διάνοια όσο διαδεδομένο είναι πλέον, «χτίζοντας» τα μέσα που ήταν οι πρωτοπόροι της εποχής τους. Ανήκει στο δυναμικό της Liquid από το 2021.