Η ώρα της αλήθειας

Δεν είναι να λέμε και πολλά. Αυτό που έπρεπε να γίνει, έγινε. Οι εγωισμοί έπεσαν και οι περισσότεροι από τους μετόχους του Παναθηναϊκού αποφάσισαν να βάλουν ένα τέλος σε μια κατάσταση αν μη τι άλλο ασόβαρη για το σύλλογο.

Αυτή εδώ η στήλη φώναζε εδώ και μέρες ότι άλλος δρόμος από το να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να λύσουν οι ΙΔΙΟΙ τις διαφορές τους δεν υπάρχει. Και ευτυχώς πρυτάνευσε η λογική και οι εξελίξεις μας επιβεβαίωσαν, κάτι που είναι και το λιγότερο.

Το ποια θα είναι η επόμενη μέρα στον πολυμετοχικό ειλικρινά δεν το γνωρίζω. Και δεν νομίζω ότι αυτή τη στιγμή το γνωρίζουν και αυτοί που κινούν τα νήματα. Εξ ου και η πρεμούρα των μετόχων που προκάλεσαν να γίνει αυτή η συνάντηση. Σαν μια τελευταία ευκαιρία δηλαδή.

Ας μην γελιόμαστε, τα πράγματα δεν είναι απλά. Με τα υπάρχοντα δεδομένα θα είναι έκπληξη να συνεχίσει ο Πατέρας. Όπως έκπληξη είναι όμως και το ραντεβού αυτό, οπότε καλού κακού ας μην προτρέχει κανένας. Διότι επαναλαμβάνω πως αυτή τη στιγμή κανείς πραγματικά δεν ξέρει, παρά μόνο υποθέσεις γίνονται.

'Όπως δεν χρειάζεται να (ξανά)προβούμε και σε ιδιαίτερες αναλύσεις για το τι περίπου ζητάει ο καθένας. Γνωστά έχουν γίνει τα περισσότερα, αν και στην τελική αυτά δεν είναι για μας, αλλά για. αυτούς.

Είναι προφανές ότι αν ο Τζίγκερ ή ο Πατέρας πάνε... ακατέβατοι (που έλεγε και μια ψυχή) δεν υπάρχει καμία τύχη και το ραντεβού θα λήξει άδοξα. Άλλος λιγότερα και άλλος περισσότερα, αμφότεροι κάτι θα πρέπει να αφήσουν στην άκρη εφόσον θέλουν να βρουν μια άκρη.

Αυτό που μου δίνει μια ελπίδα παραπάνω ότι ίσως βρεθεί μια άκρη, είναι η παρουσία κι άλλων μετόχων στη συνάντηση. Κάτι που σημαίνει ότι τις φορές που η κουβέντα μπορεί να ξεφεύγει από το... σωστό δρόμο, κάποιος θα την επαναφέρει. Κάτι είναι κι αυτό. Τα ξαναλέμε όταν πλέον θα έχουμε να συζητήσουμε πάνω σε πιο στέρεα βάση και όχι σε πράγματα που βρίσκονται στον αέρα. Καταθέτω ξανά το θετικό προαίσθημα που έχω, γνωρίζοντας βέβαια πως από μόνο του δεν φτάνει.