All you need is love...

All you need is love...

Το G-Weekend Journal ξετυλίγει την ιστορία της 59χρονης Στέλλας από την Εθνική Αστέγων, που έγινε σύνθημα στις κερκίδες και είδε το ποδόσφαιρο να της προσφέρει αυτό που της έλειπε περισσότερο: Την αγάπη.

Επιμέλεια:

«Η ιστορία του ποδοσφαίρου είναι ένα θλιβερό ταξίδι από το πηγαίο στο αναγκαίο. Καθώς το ποδόσφαιρο κατέληξε να γίνει βιομηχανία, εξορίστηκε σιγά σιγά η ομορφιά που πηγάζει από την απόλαυση του να παίζεις και μόνο» , έγραφε ο μεγάλος Ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο. Υπάρχουν όμως εκείνοι που όσο κι αν προχωρούν, παραμένουν στην αρχή του ταξιδιού. Διατηρούν το ποδόσφαιρο στην πρώιμη μορφή του. Ένα παιχνίδι, που ξεπερνά τα όρια της καθημερινότητας και αλλάζει τον προορισμό. Δεν εξορίζει την ομορφιά του, αλλά αντίθετα μέσω αυτής φέρνει την αγάπη σε ανθρώπους που για τον έναν ή τον άλλο λόγο δεν την βρήκαν στην πορεία της ζωής τους.

Η ιστορία της κυρίας Στέλλας Μαυρίδου είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Στα 59 της, μέσω της γυναικείας εθνικής ομάδας αστέγων που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γλασκόβης, όχι μόνο έζησε μοναδικές στιγμές, αλλά βοήθησε τις συμπαίκτριες και τους συμπαίκτες της να κατακτήσουν για δεύτερη σερί χρονιά και τρίτη στην ιστορία του θεσμού το Κύπελλο Fair Play, ανάμεσα σε 64 ομάδες από 54 χώρες. Μια παρέα συνανθρώπων μας που στον τόπο της δοκιμάζεται σκληρά για τα αυτονόητα, εκπροσώπησε με τον καλύτερο τρόπο την πατρίδα που την πληγώνει.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων μετράει 14 χρόνια ζωής και με σύνθημα «γκολ στη φτώχεια» μετατρέπει το ποδόσφαιρο σε όχημα για μια καλύτερη κοινωνία. Φέτος, στη Σκωτία, έλαβε χώρα η δέκατη ελληνική παρουσία στον εν λόγω θεσμό, η οποία για πρώτη φορά, εκτός από την ανδρική-μικτή ομάδα, «κατέβασε» και μια αμιγώς γυναικεία. Ο μεγάλος στόχος ήταν και φέτος το βραβείο Fair Play!

Η κυρία Στέλλα δεν είχε προηγούμενη επαφή με το ποδόσφαιρο. Αν δεν υπήρχε το περιοδικό δρόμου Σχεδία, μάλλον δεν θα το γνώριζε ποτέ. «Είχα μεράκι να εργαστώ. Το ήθελα πάρα πολύ, αλλά δεν μπορούσα να βρω πουθενά δουλειά. Είχαν περάσει δυόμιση χρόνια από ένα πεντάμηνο που είχα κάνει στο δήμο, όταν μια φίλη μου που είχε ακούσει για τη Σχεδία ενδιαφέρθηκε. Με πήρε από το χέρι και πήγαμε στα γραφεία. Από την πρώτη στιγμή που γνώρισα τους ανθρώπους της ενθουσιάστηκα με το να δουλέψω εκεί. Νιώθω πολύ όμορφα που ανήκω στη Σχεδία. Γνώρισα πολύ ωραίο κόσμο, όλοι όσοι αγοράζουν το περιοδικό μου φέρονται πολύ ευγενικά και μου έχουν δώσει πολλή αγάπη», λέει στο gazzetta.gr. Μέσω του μοναδικού ελληνικού δρόμου η κυρία Στέλλα άλλαξε εντελώς ψυχολογία και η ασπρόμαυρη καθημερινότητά της άρχιζε να γεμίζει ξανά με χρώματα και ωραία συναισθήματα.

Κι ύστερα ήρθε το ποδόσφαιρο. Οι άνθρωποι της Σχεδίας αποτελούν τις ψυχές της Εθνικής Αστέγων, καταφέρνοντας όλα αυτά τα χρόνια μέσω της μπάλας να προσφέρουν μια αχτίδα φωτός στην σκοτεινή καθημερινότητα όλων όσοι αυτά τα χρόνια πέρασαν από την ομάδα.  Μπορείτε να δείτε περισσότερα ΕΔΩ.«Ήταν πολύ απότομο όλο αυτό που έγινε. Ξεκίνησα για πλάκα στη ΧΑΝΘ, όταν άρχισαν οι προπονήσεις της Εθνικής Αστέγων και μου άρεσε πολύ. Τα έδινα όλα. Κάναμε προπονήσεις και εγώ έλεγα μέσα μου "σιγά μην με διαλέξουν", έτσι σκεφτόμουν. Και στη συνέχεια μου είπαν ότι θα είμαι στις παίκτριες που θα ταξιδεύουν στη Σκωτία. Στην αρχή, να σας πω την, αλήθεια το σκεφτόμουν. Στη συνέχεια όμως και με την παρακίνηση του γραφείου της Θεσσαλονίκης πήρα την απόφαση για το ταξίδι».

Στη Γλασκόβη αυτό που στήθηκε δεν είναι εύκολο να περιγραφεί. Η κυρία Στέλλα έκλεψε τις καρδιές όλων των ομάδων και των θεατών. Πήρε το βραβείο της παίκτριας της αγωνιστικής μετά την αναμέτρηση με την Αργεντινή. Άκουγε το όνομά της να γίνεται σύνθημα από τις κερκίδες και στις βόλτες στην πόλη, σταδιακά άρχισε να τη σταματάει όλο και περισσότερος κόσμος για να την γνωρίσει, να βγάλει μια φωτογραφία με μια γυναίκα που στα 59 της αγωνιζόταν σαν έφηβη. Η Βάσω Δημητριάδη, συμπαίκτριά της στην ομάδα, εξηγεί στο gazzetta.gr: «Με την κυρία Στέλλα γνωριστήκαμε κάτω στην Αθήνα, πριν την αναχώρηση. Ήμασταν εμείς οι πιο μικρές και οι τέσσερις πιο μεγάλες. Προσπαθούσαμε εμείς που είχαμε επαφή με το άθλημα να μάθουμε και στις υπόλοιπες τι πρέπει να κάνουν και όλα πήγαν καλά. Την κυρία Στέλλα την είχε πιάσει λίγο πανικός. Αναρωτιόταν πώς θα τα καταφέρει, ότι δεν θα μπορεί και τα λοιπά.

Εμείς της λέγαμε συνεχώς ότι είμαστε στο πλευρό της. Εκεί στις ομάδες οι παίκτριες ήταν οι περισσότερες μικρές, 25-30 ετών. Από το πρώτο παιχνίδι την αγάπησαν. Η συμπεριφορά της και ο τρόπος που έπαιζε κέρδισε τους πάντες. Σκεφτείτε μια γυναίκα 59 χρονών, η οποία προσπαθούσε με πάθος, με όλες τις δυνάμεις, με πόδια και με χέρια, έπεφτε κάτω, απέκρουε. Παιχνίδι με παιχνίδι το γήπεδο γέμιζε και όλοι φώναζαν το όνομα τις Στέλλας. Μας έβλεπαν στο δρόμο, μας σταματούσαν και έλεγαν "γεια σου Στέλλα". Πήραμε το βραβείο Fair Play με τη βοήθειά της. Συγκινηθήκαμε πάρα πολύ και με τη Στέλλα και με τις άλλες κυρίες. Είμαστε όλοι πολύ συγκινημένοι με αυτό που έγινε».

Η ίδια η πρωταγωνίστρια, που έγινε στα μάτια των διοργανωτών η πιο άξια πρεσβευτής των κοινωνικών μηνυμάτων και των αγώνων ενάντια στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό, τονίζει στο gazzetta: «Για μένα είναι κάτι το απίστευτο, κάτι το πάρα πολύ όμορφο. Εκεί πέρασα φανταστικά. Νόμιζα ότι όλο αυτό δεν γίνεται στην πραγματικότητα, ότι δεν ήμουν εκεί. Δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει, ότι όλο αυτό γίνεται για εμένα. Ότι βρέθηκαν άνθρωποι να φωνάξουν το όνομα μου. Ρωτούσα "γιατί γίνεται αυτό;", δεν μπορούσα να καταλάβω. Είχα μείνει άναυδη. Το συνειδητοποίησα όταν ήρθα στην Ελλάδα».

Το ποδόσφαιρο τώρα έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά της: «Είναι ένας τρόπος για να έρθουν κοντά οι άνθρωποι. Έχουμε περάσει πολλές καταστάσεις δύσκολες, αισθανόμουν μόνη και με τον τρόπο αυτό εισέπραξα αγάπη, αλλά έδωσα κιόλας αγάπη. Αυτό που μου έλειπε όλο αυτό τον καιρό το έδωσα στους άλλους, αυτό που δεν έδιναν σε εμένα. Αυτό με γέμισε, με έκανε πολύ χαρούμενη», μας λέει συγκινημένη.

Πλέον, όταν κάθεται χαμογελαστή στο πόστο της και βγάζει με αξιοπρέπεια τα δικά της χρήματα πουλώντας τη Σχεδία, έχει έναν επιπλέον λόγο για να χαμογελά. Ακούει την αγάπη και δεν ακούει τις σκέψεις της, όπως τραγουδούσαν κάποιοι συμπολίτες της. «Βουίζει στα αυτιά μου το όνομα που μου φώναζαν, οι αγκαλιές από τις κοπέλες και τους νέους. Το ένιωθαν, δεν ήταν προσποιητό. Ένιωθα την τόση αγάπη που μου έδειχναν. ΤΑ θυμάμαι όλα σαν να γίνονται τώρα και από όταν ήρθα στη Θεσσαλονίκη κάθομαι και πουλάω τα περιοδικά, όμως η το μυαλό μου είναι έξω. Χαμογελάω για όλο αυτό που έζησα. Δεν το ξεχνάω με τίποτα, θα το θυμάμαι για πάντα. Μου φέρθηκαν πολύ όμορφα όλοι. Ο Χρήστος Αλεφάντης, ο Γιάννης ο προπονητής, ο Αλέξανδρος. Όλοι με αγκάλιασαν, μου έδειξαν την αγάπη που είχα ξεχάσει. Τα πάντα γύρω από αυτό το συναίσθημα ήταν κρυμμένα για μένα, δεν θα ξεχάσω ποτέ κανέναν τους. Με έκαναν ευτυχισμένη μέσω του ποδοσφαίρου, μου προσέφεραν αυτό που μου έλειπε».

Όσο για το μέλλον; Η κυρία Στέλλα δεν μπορεί να αγωνιστεί ξανά σε Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων, αφού για να παίρνουν όσο το δυνατόν περισσότερο άνθρωποι την ευκαιρία να ζήσουν αυτή την εμπειρία, κάθε χρόνο οι ομάδες πρέπει να απαρτίζονται από νέα πρόσωπα. Όμως η ίδια έχει ήδη βρει τον επόμενο στόχο της: «Σκέφτομαι αν μου δοθεί η ευκαιρία και έχω τα χρήματα, όπου πάει η ομάδα του χρόνου να ταξιδέψω μαζί της σαν θεατής, ή να βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορώ. Ελπίζω να βρεθούν τα χρήματα και να το κάνω, να δω τα νέα άτομα να ζουν αυτή την εμπειρία»...

 

Επόμενα Άρθρα

Ο ΛεΜπρον πλησιάζει τον Τζόρνταν! (vids)

Ο ΛεΜπρον πλησιάζει τον Τζόρνταν! (vids)

Το τρίτο πρωτάθλημα του “Βασιλιά” Τζέιμς τον έφερε πιο κοντά στον “MJ”. Πλέον, αυτά που τους ενώνουν είναι περισσότερα. Το G-Weekend Journal σας τα παρουσιάζει!

«Φοράει Strike και καρφώνει»!

«Φοράει Strike και καρφώνει»!

Δεν γίνεται να έζησες στη δεκαετία του '80 και να μη φόρεσες Zita και Strike. Το G-Weekend νοσταλγεί τα ελληνικά μοντέλα «σπορτέξ» πριν την εισβολή των πολυεθνικών εταιριών!  Παπούτσι από...