Τα Live της ζωής μας!

Τα Live της ζωής μας!

Με αφορμή το... παραδοσιακό Rockwave Festival που ομορφαίνει εδώ και χρόνια τα καλοκαίρια μας, καθώς και την εμφάνιση των Muse το Σάββατο στο Eject Festival, οι συντάκτες του gazzetta ξεχωρίζουν την αγαπημένη τους συναυλιακή ανάμνηση!

Επιμέλεια:

Το καλοκαίρι είναι παραδοσιακά περίοδος συναυλιακή για την Ελλάδα. Ο φοβερός χώρος μέσα στη φύση της Μαλακάσας, η Πλατεία Νερού των τελευταίων ετών, αλλά και τα κλασικά γήπεδα, ή οι κλειστοί χώροι έχουν φιλοξενήσει, ακόμα και τους ζεστούς μήνες του χρόνου, «διαμάντια».

Στην Ελλάδα των τελευταίων χρόνων η πιστή παρουσία σε όλα τα μεγάλα event του καλοκαιριού απαιτεί αποταμίευση και σωστό προγραμματισμό. Τις περισσότερες φορές, όμως, σε αποζημιώνει. Από τα συναυλιακά stages της χώρας μας έχουν περάσει πολύ σημαντικά ονόματα της μουσικής και η κρίση, μολονότι μειώνει τις αφίξεις, δεν έχει σταθεί ικανή να μας κρατήσει μακριά από μεγάλες μπάντες που εντάσσουν την χώρα μας στο πρόγραμμα των tour τους.

Χαρακτηριστικό φετινό παράδειγμα οι Muse, για την άφιξη των οποίων στην Ελλάδα είχατε διαβάσει πρώτα στο gazzetta.gr. Δεν είναι όμως μόνο η γεμάτη ενέργεια μπάντα από τη Μεγάλη Βρετανία. Η διαδρομή για τη Μαλακάσα αποτελεί must κάθε καλοκαίρι για το διαχρονικό Rockwave Festival, στο οποίο οι Dropkick Murphys φέτος έδωσαν ρέστα, ενώ το νέο entry του Release Festival πρόσθεσε μια ακόμα δυνατή παρουσία.

Λίγο πριν λοιπόν την επιστροφή των Muse στη χώρα μας, οι συντάκτες του gazzetta θυμούνται τις αγαπημένες τους συναυλιακές καλοκαιρινές νύχτες και σας καλούν να κάνετε το ίδιο!

Bauhaus ο Νίκος Παπαδογιάννης

Ο τακτικός επισκέπτης αυτής της ιστοσελίδας γνωρίζει καλά ποια ήταν η συναυλία της ζωής μου. Έγινε μόλις πριν από μία εβδομάδα, στο αρχαίο ιπποδρόμιο της Ρώμης, και δεν προβλέπεται να ξεπεραστεί σύντομα από καλλιτέχνη που ακούει σε άλλο όνομα εκτός από Bruce Springsteen. 

Βεβαίως, δεν ήταν η πρώτη φορά που επέστρεψα από την "αιώνια πόλη" εκστασιασμένος. Οι ίδιοι Muse που (ξανα)ήλθαν για να κατακτήσουν την Ελλάδα έδωσαν προ τριετίας στο "Ολύμπικο" μία εκθαμβωτική παράσταση με διαστημόπλοια, ρομπότ, ανδρείκελα και μουσικές εποποιίες που έμοιαζαν φτιαγμένες για να συνοδεύονται από πανδαισία των πέντε αισθήσεων. Επειδή όμως είναι πιο fair να επιλέξω μία συναυλία που έγινε εντός έδρας, δίνω την ψήφο μου στην πρώτη (από τις εκατοντάδες) που παρακολούθησα ποτέ: Bauhaus τον Μάιο του 1983 στο ίδιο Σπόρτιγκ που είχε στενάξει τρία χρόνια νωρίτερα για τους Pοlice. Δεν υπήρχε τότε ούτε ΟΑΚΑ ούτε ΣΕΦ ούτε Terra Vibe oύτε καν "Ρόδον".

 Ο φιδόκορμος Peter Murphy χόρεψε σαν απόκοσμο ξωτικό το "St.Vitus Dance" σφιχταγκαλιασμένος με ένα ασπρόμαυρο προβολέα που αναβόσβηνε με ταχύτητα εφιάλτη, ο 17χρονος Νίκος ανακάλυψε το ροκ και η ζωή δεν ήταν ποτέ πια ίδια.

Guns N' Roses ο Δήμος Μπουλούκος

Kαλοκαίρι 2006 με το Euro της Γερμανίας να δεσπόζει στο προσκήνιο, προγραμμάτισα εγκαίρως την άδεια μου για τις 10 Ιουλίου, την επομένη του τελικού!

Λίγες ημέρες αργότερα ανακοινώθηκε ότι οι Guns N' Roses θα έρχονταν στην Αθήνα για συναυλία, ένα live που δεν θα έχανα με τίποτα, μετά την απίστευτη κοτσάνα μου να μην πάω το 1993 στην προηγούμενη εμφάνιση τους στη χώρα μας, τον Μάιο στο Ολυμπιακό Στάδιο, αν και λίγοι ενθουσιάστηκαν με την τότε συναυλία τους. Ανακοινώνοντας στη Λίνα ότι οι διακοπές μεταφέρονται για δύο ημέρες λόγω συναυλίας άκουσα αρκετά, όχι όμως τόσα να με κάνουν να αλλάξω γνώμη για το live τους, έστω και εάν οι οι Guns N' Roses, δεν είχαν πλέον μεγάλη σχέση με το αρχικό σχήμα. Εδώ που τα λέμε ο Axel έφτανε να κάνει τη διαφορά και το απέδειξε επί σκηνής.

 Μία Μαλακάσα γεμάτη από κόσμο που περίμενε πολλά και πιστεύω ότι τα πήρε με τη 2,5 ώρες συναυλία, σε μία διόροφη σκηνή με όλους τους μουσικούς να ανεβοκατεβαίνουν σαν τρελοί. Οσο για μένα, «τελείωσα» όταν έσβησαν τα φώτα και στη σκηνή βγήκε ένα πιάνο με ουρά κι έναν προβολέα να το φωτίζει. 

Μετά από παύση δευτερολέπτων ο Axl Rose άρχισε να πιέζει τα πλήκτρα για το intro του κορυφαίου τραγουδιού της ζωής μου, του November Rain! Eυχαριστώ Θεέ, ήμουν εκεί…

Ζήστε το και εσείς!

Τρύπες ο Θάνος Σαρρής

Είχα γράψει όλο το κείμενο, πάνω στο live του Ρότζερ Γουότερς στη Μαλακάσα το 2006. Το έσβησα μετά τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, ακούγοντας το «Όλα είναι δρόμος». 

Ήταν δυο-τρία συνεχόμενα καλοκαίρια στην Πάρο, λίγο πριν μπει η νέα χιλιετία, που είχαν συνδεθεί με τα γκρουπ που μας μεγάλωσαν. Ξύλινα Σπαθιά, Ενδελέχεια, Υπόγεια Ρεύματα και αρκετές ακόμα μπάντες έκαναν το ταξίδι για το Νησί. Λίγο μετά την κυκλοφορία του «Μέσα στη Νύχτα των άλλων»,  ανακοινώθηκαν οι Τρύπες. Η αφίσα της συναυλίας είναι ακόμα στο πατρικό μου. 

Οι Τρύπες ήταν το μεγάλο απωθημένο. Το «πάρτι στον 13ο όροφο» ήταν η πρώτη κασέτα που αγόρασα ποτέ. Η χαρτονένια θήκη από το «κεφάλι γεμάτο χρυσάφι» είχε σκιστεί από το άνοιξε-κλείσε. Και τα «εννιά πληρωμένα τραγούδια» είχαν λιώσει στο CD Player. Ζώντας στην επαρχία τα χρόνια του σχολείου και στις εποχές όπου τα εισιτήρια δεν κλείνονταν με ένα click, δεν ήταν καθόλου εύκολο να προγραμματίσεις συναυλιακό ταξίδι για την Αθήνα. Με τον Πέτρο είχαμε καταφέρει να βρούμε μια άκρη για ένα live στο Ρόδον, όμως το καράβι πήρε από την Πάρο μια ετοιμόγεννη, πήγε Σύρο για να την αφήσει στο νοσοκομείο και όλη η διαδρομή καθυστέρησε. Χάσαμε τη συναυλία και καταλήξαμε να πνίγουμε τον καημό μας με διασκευές στο Νέο Κόσμο.

Εκείνο το καλοκαίρι όμως η συναυλία δεν χανόταν με τίποτα. Ώρες πριν στο χώρο, για να κρύψουμε μαγνητοφωνάκια στους θάμνους έτσι ώστε να έχουμε το λάιβ σε δικές μας κασέτες μετά. Όποιος είχε την καλύτερη, την έκανε κόπια για τους άλλους.  Δεν ήμουν σίγουρος ότι άκουγα πραγματικά τον Γιάννη Αγγελάκα να τραγουδάει το «δεν χωράς πουθενά» δίπλα στη θάλασσα του Punda Beach. Όταν ο Μπάμπης Παπαδόπουλος μου έδωσε την πένα του, ήμουν σίγουρος πως είναι κάποιο όνειρο και όπου να 'ναι θα ξυπνήσω. Δεν τη χρησιμοποίησα ποτέ. Την έκανα περιδέραιο. Η Τρέλα για Τρύπες ήταν τόσο απίστευτη εκείνη την εποχή, που μια παρέα άγνωστων μεγαλύτερων έστησαν καρτέρι στον φίλο μας τον Μπάκουρα για να του κλέψουν την μπαγκέτα του Τόλιου, που την έπιασε ανάμεσα από δεκάδες χέρια. Δεν τα κατάφεραν.

Καμιά δεκαριά, ίσως και παραπάνω χρόνια μετά, ο Γιάννης Αγγελάκας επέστρεψε στην Πάρο για συναυλία. Μάλλον κουράστηκε να ακούει το «Ρε Γιάννη, μην κάνεις πάλι δέκα χρόνια να έρθεις στο νησί». Έχω δει τον frontman από το ιστορικό γκρουπ διψήφιες φορές ζωντανά, ικετεύοντας, άλλοτε σιωπηρά και άλλοτε φωναχτά, για κάτι από Τρύπες. Τα χρόνια περνούν, όμως τα τραγούδια που σε σημάδεψαν προκαλούν πάντα τα ίδια συναισθήματα...

James ο Κωνσταντίνος Μελάγιες

Τους James τους έχω δει 32000 φορές. Εντάξει υπερβάλλω. 

Τους έχω δει έξι. 

Ο Τιμ Μπουθ και οι συνεργάτες του λατρεύουν την Ελλάδα κάτι το οποίο φροντίζουν να επιβεβαιώνουν όχι μόνο με τις πολλές παρουσίες τους, αλλά και στις συνεντεύξεις τους.

Το καλοκαίρι του 2014 η παράταση που έδωσαν στο Θέατρο Βράχων ήταν μακράν το καλύτερο live που έχω πάει.

Μόλις είχε κυκλοφορήσει το νέο τους album «La Petit Mort» και ερχόμενοι στην Αθήνα είχα φροντίσει να μάθω απ' έξω κι ανακατωτά το «Moving on» και το «Walk like you» γιατί δε γίνεται να μην τραγουδάς μαζί τους.

Η συναυλία ξεκίνησε κλασικά με τον Μπουθ να βγαίνει μέσα από το κοινό και το σαξόφωνο να παίζει, συνεχίστηκε με πολύ ένταση και πάθος. Με κλάμα στο άκουσμα στους λυπητερούς στίχους του «Moving on» και με στεναχώρια όταν ολοκληρώθηκε.

Κάπου είχα διαβάσει ό,τι «ένα βιβλίο είναι καλό όταν κλαις που το τελείωσες» και κάπως έτσι συνέβη και με τους James εκείνη τη βραδιά.

Metallica ο Γιάννης Γεωργόπουλος

Έχοντας παραστεί σε περισσότερα από 300 live και κατόπιν ωρίμου σκέψεως καταλήγω στο σημείο εκκίνησης. Εκεί που άνοιξε ένας κύκλος, ο οποίος δεν λέει να κλείσει. Η συναυλία των Metallica το 1993 στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης ήταν η πρώτη και παντοτινή αγάπη που λένε. Από το ξύλο που έπεφτε στον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου μεταξύ αστυνομίας και οπαδών, την εκπληκτική εμφάνιση του Hetfield και της παρέας του, το pit, αλλά και την παρουσία των The Cult ως support σχήμα. Η μπάντα από το Σαν Φρανσίσκο βρισκόταν στα ντουζένια της, έχοντας κυκλοφορήσει το «Black Album». 

Η τιμή του εισιτηρίου ήταν «αλμυρή» για την εποχή (7.000 δρχ.) αλλά ουδείς μετάνιωσε παρακολουθώντας μία από τις μεγαλύτερες μπάντες του πλανήτη δια ζώσης. Από κοντά θα τοποθετούσα την εμφάνιση των Black Sabbath στο Terra Vibe, το 2005 με την αυθεντική σύνθεση (Ozzy, Iommi, Butler, Ward), το εκπληκτικό live των Skyclad στο Ρόδον το 1998, όπου 1.200 νοματαίοι χόρευαν ξέφρενα στο Spinning Jenny, την παρθενική εμφάνιση του ηγέτη των Dead Kennedy's, Jello Biafra στο Gagarin, τη μία και μοναδική εμφάνιση των AC/DC στο ΟΑΚΑ, αλλά και την κατάθεση ψυχής του Lemmy των Motorhead σε περυσινό live στο Las Vegas!

 Για την ιστορία το σπουδαιότερο live που δεν είδα ποτέ, ήταν ένα από εκείνα των θρυλικών Ramones στον ίδιο χώρο που σήμερα έχει μετατραπεί σε super market.

Ο Γιώργος Καραμάνος βρήκε... τοίχο

Η διαδικασία πάντα η ίδια, αυτοματοποιημένη. Από το προηγούμενο βράδυ στην κατάψυξη. Το μισό μπουκάλι της μεγάλης sprite με τζιν ή ρούμι (ό,τι υπάρχει στην κάβα) και το υπόλοιπο με λεμόνι και μισό κλικ ανθρακικό. Μόνο που ποτέ δεν προλαβαίνεις να το πιεις ολάκερο για πάρτη σου. Ολοι παλεύουν να σου κλέψουν τζούρες. Μέσα στο τσαντάκι λοιπόν και γραμμή για το Ολυμπιακό Στάδιο. Την πρώτη (2011) στο κλειστό του μπάσκετ και για επανάληψη, μήπως και μπορούσαμε να εμπεδώσουμε τις ανατριχίλες, δύο χρόνια αργότερα στο ανοικτό. Αμ δε. Θα ήθελα και πάλι, ξανά και ξανά...

Δεν θα σου πως λοιπόν για σπασίματα και χοροπηδητά. Ξέρεις ότι τέτοια δεν θα έχεις με τους Pink Floyd ή έστω σόλο με τον ηγέτη τους. Η περιοδεία «The Wall» του Ρότζερ Γουότερς δεν θα σε έκανε να ιδρώσεις. Το γνώριζες. Εκεί τα ζητούμενα ήταν άλλα, πιο μεγάλα και η ένταση εσωτερική. Πλημμύρα το συναίσθημα από εκείνο το οπτικοακουστικό αριστούργημα.

Καθώς ο τοίχος χτιζόταν, οι στίχοι από το υπερλατρεμένο Comfortably Numb να σε μουδιάζουν, ώσπου στο Mother πάλευες να μην σε πάρουν τα ζουμιά, σκεπτόμενος τα δικά σου ψυχολογικά. Is There Anybody Out There?, Goodbye Blue Sky και εικόνες. Ο γέρο-δάσκαλος σαν μαριονέτα-μπαμπούλας, το αεροπλάνο να πετάει από πάνω σου σε πολεμικούς ήχους και το Another Brick in the Wall. Αλήθεια, το έχεις ακούσει ζωντανά τι στιγμή που τα πάντα γκρεμίζονται γύρω σου;

Για να πω όμως και την αμαρτία μου: σαν το πανηγύρι των Thievery Corporation δεν έχει... 

REM ο Νικήτας Μαντάς

Τόσες πολλές συναυλίες, τόσο μικρή μνήμη. Σε ερωτήσεις σαν κι αυτή που τέθηκε από την αρχισυνταξία, υποτίθεται ότι αυτό που σου έρχεται πρώτα στο μυαλό είναι η σωστή απάντηση. Αν σου έρχονται περισσότερα από ένα όμως, τι γίνεται;

Έχουμε και λέμε λοιπόν, PJ Harvey στο Rockwave του 2001, Nine Inch Nails στο Θέατρο Βράχων το 2009 και REM στον Άγιο Κοσμά το 1999.

Από το κόκκινο φουστάνι της PJ, που εκείνο το βράδυ έκανε μέχρι και τα ταρτάν του ΟΑΚΑ να την ερωτευτούν, τα διαστημικά φώτα του Trent Reznor μαζί με τον καλύτερο ήχο που έχει ακουστεί ποτέ σε ελληνική σκηνή και την ανεπανάληπτη performance του Michael Stipe, επιλέγω το τρίτο. Καταραμένη νοσταλγία γαρ.

Το ότι θυμάμαι ελάχιστα από τη συναυλία καθαυτή, δεν παίζει κανένα ρόλο. Αρκεί μονάχα το συναίσθημα του να βλέπεις για πρώτη φορά ζωντανά ένα μεγάλο συγκρότημα, του οποίου τις επιτυχίες (Losing My Religion, Man on the Moon, Drive, The One I Love) έχεις ακούσει μόνο από κασσέτες και βίντεο του MTV και για το οποίο έχεις κάνει οικονομίες για να μαζέψεις τις 10.000 δρχ. του εισιτηρίου, έχεις ταξιδέψει με το ΚΤΕΛ με τους φίλους σου από την επαρχία, έχεις περπατήσει άπειρα χιλιόμετρα στην επιστροφή γιατί...κανείς δεν ξέρει που πάμε και έχεις καταλήξει σε ένα διαμέρισμα στο Νέο Κόσμο με θέα την Ακρόπολη. Και όλα αυτά στην τρυφερή ηλικία των 18 μοιάζουν σαν ένας...νέος κόσμος, συναρπαστικός και τόσα πολλά υποσχόμενος.

Η αναζήτηση μιας μικρής γεύσης από έναν τέτοιο κόσμο δεν είναι άλλωστε που μας οδηγεί κάθε φορά να παίρνουμε θέση στα κάγκελα μπροστά από μια συναυλιακή σκηνή;

AC/DC και τα μυαλά στα κάγκελα ο Θοδωρής Βασίλης

Η καλύτερη συναυλία που έχω πάει;Δύσκολο το ερώτημα αν σκεφτεί  κανείς οτι πλέον κάθε χρόνο στην Ελλάδα έρχονται σπουδαία ονόματα της ροκ σκηνής. Προσωπικά ελάχιστες είναι οι συναυλίες που δεν έχω απολαύσει. Από το φετινό Rockwave και τους Dropkick Murphys, τους Pearl Jam στο κλειστό του ΟΑΚΑ, τους Metallica στην Ριζούπολη μέχρι τους Smashing Pumpkins στο Λυκαβηττό, όλες ήταν φανταστικές.

Επειδή όμως δεν χωράνε όλες θα βάλω αυτή των AC/DC οι οποίοι το 2009 στο ΟΑΚΑ έδειξαν γιατί άξιζε η αναμονή 30 ετών. Φανταστικοί από το πρώτο τραγούδι “ηλέκτρισαν” όλο το ΟΑΚΑ ακόμα και αυτούς που προτίμησαν τις εξέδρες και όχι την κεντρική σκηνή.

Αξέχαστο το στριπτίζ του Angus στο “The Jack” αλλά  και ο χαλασμός Κυρίου στο διαχρονικό “Highway to Hell”.

Artic Monkeys ο Βασίλης Τσίγκας

Ήταν 10 Ιουλίου 2013, σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Βαλένθια, το Μπενικασίμ. Η θερμοκρασία ήταν σταθερά πάνω από τους 40 βαθμούς την ημέρα και πάνω από τους 30 το βράδυ. Κουφόβραση και 60.000 μεθυσμένοι Άγγλοι δεν αποτελούν το καλύτερο σκηνικό. Κι όμως, όλα αυτά δεν έπαιξαν κανέναν ρόλο, όταν στην σκηνή ανέβηκε ο Άλεξ Τέρνερ και η παρέα του.

Οι Arctic Monkeys είχαν μόλις κυκλοφορήσει το «ΑΜ» κι εκείνο το καλοκαίρι περιόδευαν ανά την Ευρώπη, για να το προωθήσουν. Η Ελλάδα δεν υπήρχε στο καλεντάρι, οπότε πήρα την απόφαση να ξενιτευτώ. Δεν ήταν μόνοι τους, βέβαια. The Killers, Queens of the Stone Age, Beady Eye, Johnny Marr, Primal Scream, Hurts, Kaiser Chiefs, Palma Violets, Black Rebel Motorcycle Club, La Roux, όλα αυτά μέσα σε τέσσερις ημέρες ατελείωτου κεφιού, μπύρας, χαλάρωσης.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι Arctic Monkeys ξεχώρισαν σαν την μύγα μέσα στο γάλα. Ο Τέρνερ να κάνει τα δικά του, ο κόσμος από κάτω να ακολουθεί σε κάθε τραγούδι κι εγώ σε μια γωνία να προσπαθώ να πάρω ανάσα. Και μετά, ούτε ταλαιπωρία να γυρίσεις σπίτι, ούτε κίνηση στους δρόμους, ούτε τίποτα! Πάρτι μέχρι να βγει ο ήλιος και ύπνος στη σκηνή σου, μισό χιλιόμετρο από το φεστιβάλ.

 

Ημισκούμπρια το 1997 στο Γύθειο ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος

Καταρχάς είναι πολύ περίεργο μια συναυλία από μουσική που δεν ακούς καν, να είναι η αγαπημένη σου, αλλά το αν πέρασες καλά σε μια συναυλία δεν έχει να κάνει αν ήξερες τα τραγούδια.

Έχει να κάνει με τις στιγμές που την συνοδεύουν.

Ήταν το καλοκαίρι της 2ας Λύκειου και οι πρώτες διακοπές που πήγα ποτέ μόνος μου. Εννοώ με την παρέα μου. 

Και πήγαμε για κάμπινγκ κάπου κοντά στο σπίτι μας. Στο Γύθειο. 

Εντελώς τυχαία έπαιζαν και τα Ημισκούμπρια Live, επειδή εκεί δίπλα στο κάμπινγκ είχαν μια συνάντηση η Λέσχη Μοτοσυκλετιστών ή κάτι τέτοιο.

Εγώ τότε πιτσιρικάς, άκουγα μόνο μέταλ. Μπορεί να μην είχα ακούσει ποτέ μου ελληνικά. Σίγουρα πάντως δεν είχα ακούσει ποτέ μου ελληνικό χιπ χοπ.

Ξεκινάνε λοιπόν οι τύποι επάνω στην σκηνή να χοροπηδάνε, εμείς από κατω με 2 μπίρες είχαμε γινει κουδούνι, κανα μισάωρο μετά τρέχαμε στη θάλασσα ουρλιάζοντας. 

Το live κράτησε κανά τρίωρο. 

Θυμάμαι γυρνώντας στην σκηνή να κοιμηθώ, είχα το πιο ηλίθιο χαμόγελο. Γιατί; Ειχα πιεί τις μπύρες μου, είχα κανει 2-3 τσιγάρα (κανονικά ρε), ειχα δει συναυλία με «διάσημους», και ένιωθα πιο μεγάλος από ποτέ.

Καμια 15αρια χρονια μετά όταν κάναμε τα βραβεία του Mad, ειδα ξανα τον Μεντζέλο. Του ειπα για εκείνη την συναυλία. 

Δεν την θυμόταν. 

Εγω αντίθετα, δεν την ειχα ξεχάσει ...

Red Hot Chili Peppers η Αντωνία Σπανού

Οι Red Hot ήρθαν στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 2012 και εμένα μου άφησαν ως ανάμνηση την καλύτερη συναυλιακή εμπειρία της ζωής μου.

Δεν ήταν μόνο ότι o Anthony Kiedis τα... έσπασε πάνω στην σκηνή, είναι ότι πέρασα «μαγικά» σε όλη την συναυλία.

Οι περισσότεροι ήσασταν εκεί, αφού ο κόσμος ήταν άπειρος, και...λογικά ζήσατε κάτι το μοναδικό.

Το γεγονός ότι βρέθηκα αργά στην αρένα του ΟΑΚΑ με ανάγκασε να ψάξω έναν τρόπο, ώστε να βρεθώ στις κερκίδες.

Μαζί με πολλούς ακόμα παρακάλεσα τον... τρελαμένο security να με αφήσει να περάσω και με τα πολλά βρέθηκα σε μια ξύλινη εξέδρα στην κορυφή του ΟΑΚΑ να απολαμβάνω ίσως την καλύτερη συναυλία της ζωής μου.

«Under the bridge» απλά... μαγικό!

Roger Waters και ο Κώστας Σωτηρόπουλος

Η απόλυτη καλοκαιρινή συναυλία  θα περίμενε κανείς πως θα γινόταν σε κάποιον εξωτερικό χώρο. Όταν όμως πρόκεται να παρακολουθήσεις ένα υπερθέαμα, που ξεπερνά οποιαδήποτε συναυλιακή εμπειρία είχες ή πρόκειται να έχεις, τότε τα πράγματα αλλάζουν. 

Στις 8/7/2011 ο Roger Waters ζήτησε από το κοινό του να «κλειστεί» μέσα στο κλειστό γήπεδο του Ο.Α.Κ.Α. με αντάλλαγμα να παρακολουθήσει το μεγαλύτερο μουσικό, ψυχεδελικό υπερθέαμα της δεκαετίας. Είναι ίσως άδικο να συγκρίνουμε αυτή τη συναυλία με οποιαδήποτε άλλη, από τη στιγμή που στην πραγματικότητα μοιάζει περισσότερο με θεατρική παράσταση.

 Ένα ολόκληρο τείχος κτίστηκε και γκρεμίστηκε μπροστά στα μάτια μας, όλο το κοινό πολέμησε ενάντια στις καταπιεστικές δυνάμεις φωνάζοντας «Teacher leave the kids alone!», ένα δάκρυ κύλησε στα μάτια μας τραγουδώντας με μυστικιστικό τόνο το «Mother» και όλοι συνειδητοποιήσαμε πως μάλλον…«We have become comfortably numb»….

Lana del Rey η Κατερίνα Καλού

Δεν είμαι η κατάλληλη για να γράψω για την αγαπημένη μου καλοκαιρινή συναυλία. Γιατί πολύ απλά δεν είμαι από τους τύπους που στήνονται στις ουρές στο Ticket House ή που παίρνουν το πλοίο για να πάνε να ακούσουν ένα καταπληκτικό συγκρότημα. Και ναι, ντρέπομαι λίγο για αυτό, αλλά δεν το κάνω.

Μπορώ όμως να γράψω για το τελευταίο event που έδωσα το «παρών» που έχει να κάνει με τη Μαλακάσα, τη Lana Del Rey και πολλά δροσερά κορίτσια με σορτσάκια και λουλούδια στα μαλλιά. Και μπορεί να μην ήταν όπως το 2013 που η καλλιτέχνις ήταν στα πάνω της – κούνησα το κεφάλι σαν να ήμουν κι εγώ εκεί όταν έπεσε το θέμα στην παρέα –, μπορεί να μην είχε και πολύ κόσμο – 5.000 είπαν οι ειδικοί του Terra Vibe –, μπορεί η Lana να μη βγήκε για το καθιερωμένο encore, αλλά όπως είπε και η ίδια («είστε πολύ τυχεροί που ζείτε εδώ»), μια συναυλία σε αυτή την πόλη είναι σχεδόν αδύνατο να χαρακτηριστεί αποτυχημένη. Γιατί από τη μία έχεις το καλοκαιρινό αεράκι και τους Allah Las, από την άλλη το γεμάτο φεγγάρι και το Born To Die, οπότε παραβλέπεις μερικά πράγματα και γεμίζεις με ελπίδα.

Ελπίδα ότι η μουσική, όποια κι αν επιλέξεις, θα νικήσει και φέτος την καλοκαιρινή στεναχώρια.

Linkin Park & Funeral For A Friend ο Αλέξανδρος Καραλής

Λένε πως σαν την πρώτη αγάπη δεν έχει. Όταν όμως η πρώτη μουσική αγάπη συνδυάζεται και με την πρώτη συναυλία της ζωής σου, τότε το κράμα είναι εκρηκτικό.

 Μαλακάσα, 21 Ιουλίου 2009 λοιπόν και το πρόγραμμα έλεγε Linkin Park. Πρώτη μου φορά σε συναυλία, πρώτη φορά στη Μαλακάσα και ένα δέος με πιάνει από την πρώτη στιγμή που φτάνω στο χώρο. 

Το σκηνικό είχε στηθεί και οι Βρετανοί Funeral For A Friend είχαν ήδη αρχίσει να «επενδύουν» μουσικά τη βραδιά, σε μια στιγμή που έμελλε να αλλάξει τη μουσική μου προσέγγιση καθ' ότι οι 5 αυτοί τύποι από την Ουαλία έγιναν ένα από τα αγαπημένα μου σχήματα στην πορεία. Η συνέχεια ήταν αξέχαστη καθώς έβλεπα επιτέλους τα είδωλα της παιδικής μου ηλικίας, με τα τραγούδια των οποίων μεγάλωσα. 

Μετά τη συναυλία κατάλαβα τι είναι αυτό που γιγάντωσε το όνομα των Linkin Park, η φωνή είχε πάει... περίπατο, τα αυτιά βούιζαν κι ένιωθα ότι χρειαζόμουν γενική επισκευή... με λίγα λόγια, εμπειρία ζωής! 

Επόμενα Άρθρα

Ξέρω τι... έκανες εκείνο το καλοκαίρι

Ξέρω τι... έκανες εκείνο το καλοκαίρι

Ο Ολυμπιακός επιστρέφει στα προκριματικά των Ευρωπαϊκών κυπέλλων Και όταν είναι εκεί; Στην ιστορία μένουν... ιστορίες και το Gazzetta Weekend Journal τις θυμάται!  

Ο «ασπρόμαυρος» κύκλος του Μακ

Ο «ασπρόμαυρος» κύκλος του Μακ

Το Gazzetta Weekend Journal θυμάται τον κύκλο του Ρόμπερτ Μακ στον ΠΑΟΚ, ο οποίος ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε από το ίδιο σημείο, έχοντας καταφέρει να εκτοξεύσει την καριέρα του Σλοβάκου.