Μια άρνηση…

Μια άρνηση…

Η φωνή μιας γενιάς. Ο ήρωας, που δεν ήθελε να βοηθήσει κανέναν. Ο άνθρωπος, που άθελά του άλλαξε τα πάντα. Πέρασαν 22 χρόνια από την ημέρα που ο Κερτ Κομπέιν βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του…

Επιμέλεια:

Αυτό δεν είναι ένα αφηγηματικό κείμενο για τη ζωή του Κομπέιν. Αν θέλετε να μάθετε για τα προβληματικά παιδικά του χρόνια, τις εξαρτήσεις του απ’ τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, τον γάμο του με την Κόρντεϊ Λοβ ή το πώς δημιουργήθηκαν οι Nirvana, μπορείτε να μπείτε στη wikipedia και να τα διαβάσετε. Εδώ δεν θα μιλήσουμε για τον άνθρωπο Κερτ, αλλά τον frontman Κομπέιν, τη φωνή που έμελλε να αναστήσει τη ροκ μουσική…

«Σας ευχαριστώ από τα βάθη του καιόμενου, άρρωστου στομαχιού μου για τα γράμματα και το ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια. Παραείμαι ένα ασταθές, κακόκεφο μωρό. Δεν έχω το πάθος πια και θυμηθείτε, είναι προτιμότερο να καείς, από το να ξεθωριάσεις». Αυτές ήταν οι τελευταίες λέξεις στο σημείωμα αυτοκτονίας του Κομπέιν, πριν τις προτροπές στη σύζυγο και κόρη του να συνεχίσουν τις ζωές τους.

Η τελευταία πρόταση ήταν μια άμεση αναφορά στους στίχους του «Hey hey, my my» του Νιλ Γιανγκ, ενός τραγουδιού του 1979 που ο Κομπέιν παραπήρε στα σοβαρά κατά τη διάρκεια της ζωής του. 

Τα τέλη της δεκαετίας του ’80 ήταν η χειρότερη περίοδος στην ιστορία της ροκ μουσικής, από όταν ξεπήδησε μέσα από τις rythm and blues επιρροές των 40’s και των 50’s. Μετά την έκρηξη στα 60’s και τα 70’s και την κοσμογονία που έφεραν όλοι οι θρύλοι, ξαφνικά ήταν φανερό πως είχε χαθεί η μαγεία. Δεν υπήρχε σπίθα, νεύρο, έμπνευση. Οι κοινωνικές ανισότητες, το μίσος, ο θυμός ήταν εκεί, όμως δεν υπήρχε κανένας να τα εκφράσει.

Το rock ’n’ roll, βλέπετε, ήταν (και θα συνεχίσει να είναι) πάντα η έκφραση αυτών των συναισθημάτων. Όσο επιτηδευμένη και να είναι η εικόνα, όσα χρήματα και αν πέσουν στην παραγωγή, όση προώθηση και αν επιβληθεί, η αλήθεια πάντα ξεχωρίζει. Αν το έχεις μέσα σου, θα φανεί. Αν όχι, ο κόσμος θα καταλάβει το ψέμα, θα σε αποβάλλει… Η αλήθεια του rock ’n’ roll λάμπει, δεν μπορεί να μασκαρευτεί… Και αυτή η αλήθεια δεν είναι περιτυλιγμένη σε ζάχαρη, είναι σκληρή, πονάει και σε χτυπάει. Γι’ αυτό και σηκώνονται οι τρίχες στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου, γι’ αυτό ανατριχιάζεις…

Oι Νιρβάνα κυκλοφόρησαν τρεις δίσκους όλους κι όλους. Δεν χρειάστηκαν δεκαετίες δισκογραφίας, ούτε αμέτρητα χρόνια περιοδιών. Κι αυτό γιατί το μήνυμα του Κομπέιν ήταν απλό, η φωνή του ήταν αληθινή και ο ήχος τους δηλητήριο. 

Ναι, ο θάνατός του αύξησε την υστεροφημία του. Είναι αλήθεια αυτό. Δεν πρόλαβε να ξεθωριάσει, το πέτυχε τον στόχο του. Η εικόνα που θα έχουμε για πάντα, θα είναι του frontman με τη λευκή ρόμπα του ασθενή πάνω στη σκηνή του Ρέντινγκ να διαλύει κάθε λογική, να παρασύρει δεκάδες χιλιάδες σε ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. (Btw, αυτή είναι η μία συναυλία που θα ήθελα να ζήσω. Στην κλασσική ερώτηση, πότε θα ήθελες να επιστρέψεις πίσω στο χρόνο, η απάντησή μου είναι η 30η Αυγούστου του 1992, εκεί στα σκορποχώρια των προαστίων του Ρέντινγκ). Δεν τον είδαμε χρόνια μετά το Bleach να διαφημίζει αναψυκτικά ή να παίζει μπροστά στον Πρόεδρο των ΗΠΑ με κουστούμι και παπιγιόν.

Η διαστρεβλωμένη ματιά του τον οδήγησε στην απόφαση να βάλει τέλος στη ζωή του. Εκλογίκευσε τους δαίμονές του και αποφάσισε πως δεν υπήρχε άλλη λύση. Καμία αγάπη, κανένα ενδιαφέρον δεν θα του άλλαζε τη γνώμη. Πολλοί αναρωτιούνται σε παρόμοιες περιπτώσεις, πώς γίνεται κάποιος που έχει τα πάντα να διαλέγει να πεθάνει ή να πέσει στα ναρκωτικά. Κανένας τους δεν καταλαβαίνει πως για να φτάσεις εκεί, αδειάζεις. Πρέπει να χάσεις τον εαυτό σου, να τον χαρίσεις στα εκατομμύρια που σε ακολουθούν. Ο αληθινός frontman δεν κρατάει κάτι για εκείνον, εγκαταλείπει το 100% του στην περσόνα πάνω στη σκηνή. Και μετά, στο σπίτι, ψάχνει να βρει ποιος είναι. Και δεν βρίσκει τίποτα.

Ήταν αυτή η αλήθεια του Κομπέιν που τον τελείωσε. Δεν ζήτησε ποτέ να γίνει η φωνή της ροκ. Δεν προσπάθησε ποτέ να αναστήσει όλο το κίνημα. Ήταν ίσως αναπόφευκτο, όμως δεν ήξερε (και εν τέλει δεν ήθελε) να το διαχειριστεί. Θα μπορούσε να ζήσει μέσα στην άρνηση, για την οποία ούρλιαζε στο τέλος του «Smells Like Teen Spirit», αλλά το μίσος του για τους ανθρώπους τον κέρδισε. 

Ο Κερτ μισούσε τους πάντες συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού του, όμως τον Κομπέιν τον λάτρευαν όλοι. Αυτό το παράδοξο τον οδήγησε στα άκρα. Λογικό δεν είναι;

Σαν χθες, στις 8 Aπριλίου του 1994, ένας ηλεκτρονικός εν ονόματι Γκάρι Σμιθ ανακάλυψε κατά λάθος το πτώμα του στο σπίτι του. Ο ιατροδικαστής εκτίμησε ότι βρισκόταν εκεί τουλάχιστον για τρεις ημέρες (5 Απριλίου). Τρεις ημέρες κανένας δεν είχε ενδιαφερθεί να μάθει πού είναι, τι κάνει, αν είναι καλά. Ούτε η σύζυγός του, ούτε οι Νοβόσελιτς και Γκρολ, κανένας. Γιατί τότε θα έψαχναν τον άνθρωπο Κερτ κι αυτός είχε χαθεί προ πολλού…

Επόμενα Άρθρα

Τα… γκάζια του Πάμπλο Εσκομπάρ!

Τα… γκάζια του Πάμπλο Εσκομπάρ!

Τη... βασική ασχολία του Πάμπλο Εσκομπάρ οι περισσότεροι τη γνωρίζατε. Το χόμπι του όμως το ξέρατε; Το G-Weekend Journal γράφει για το «κόλλημά του» με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό.

Είναι πολλά τα λεφτά... Αir! (pics)

Είναι πολλά τα λεφτά... Αir! (pics)

Ο Μάικλ Τζόρνταν πρόσφατα κατέλαβε την κορυφή με τον πιο πλούσιο αθλητή που έχει αποσυρθεί. Παραμένει ο πιο πλούσιος αθλητής του ΝΒΑ. Πως από το 2003 που έχει αποσυρθεί καταφέρνει και βγάζει τόσα...