Πατρινό καρναβάλι για πάντα!

Πατρινό καρναβάλι για πάντα!

Το Gazzetta Weekend Journal ταξίδεψε στην Πάτρα, έζησε το πατρινό καρναβάλι και σας μεταφέρει το κλίμα αλλά και τα όσα έγιναν στο τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς!

Οταν με φώναξε ο Μιχάλης Τσαμπάς για να μιλήσουμε, σκέφτηκα ότι κάτι σοβαρό θα είχε στο μυαλό του. Κάποια δουλειά ή ενδεχομένως μία δύσκολη αποστολή για το gazzetta.gr που έπρεπε να αναλάβω και γι' αυτό ήθελε να μου μιλήσει από κοντά.

Ποτέ δεν περίμενα, όμως, να ακούσω το συγκεκριμένο πράγμα από το στόμα του: «Πρέπει να πας να καλύψεις το καρναβάλι στην Πάτρα!». Εγώ, ένας αντιρρησίας καρναβαλιού και μασκαρέματος να καλύψω το κορυφαίο - όπως λένε οι περισσότεροι - καρναβάλι στην Ελλάδα; Στην αρχή σκέφτηκα ότι πρόκειται για καψώνι ή απλώς θέλει να με οδηγήσει στην... παραίτηση! Βλέποντας την ξινίλα στο πρόσωπο μου, αντιλήφθηκε τις σκέψεις μου και συμπλήρωσε αμέσως: «Στο προτείνω επειδή η γυναίκα σου η Λίνα είναι από την Πάτρα, έχεις που να μείνεις, άρα θα γλυτώσουμε τα έξοδα!».

Του είπα: «Μα δεν έχω πάει 47 χρόνια, ούτε καν στα 13 που είμαι παντρεμένος μαζί της, τώρα πρέπει να πάω;» Μου χαμογέλασε, «ποτέ δεν είναι αργά», είπε και άλλαξε συζήτηση. Κατάλαβα ότι η απόφαση ήταν ειλημμένη και προσπάθησα να δω τη θετική πλευρά της κατάστασης. «Θα πάω με τα παιδιά μου μία τριήμερη εκδρομή» σκέφτηκα, προσπαθώντας να σβήσω την εικόνα ή μάλλον τις εικόνες που είχα όλη μου τη ζωή για το πατρινό καρναβάλι. Το θεωρούσα μία υπόθεση αποκλειστικά για τους Πατρινούς, με τους υπόλοιπους επισκέπτες απλώς να κοιτούν τι συμβαίνει χωρίς να συμμετέχουν, με τους μαγαζάτορες και τους επαγγελματίες να επιδιώκουν σε λίγες ημέρες, να έχουν τα έσοδα μισής χρονιάς και με μόνο τα παιδιά, να είναι χαρούμενα απ' όλο το πανηγύρι!

Οταν μπήκα στο αυτοκίνητο και ξεκίνησα το ταξίδι για την αχαϊκή πρωτεύουσα, είπα να τα παραμερίσω όλα αυτά μου και να εστιάσω στην καλή πλευρά! Οταν με το καλό θα επέστρεφα, θα είχα καιρό να καταριέμαι τον Μιχάλη για το χουνέρι που μου έκανε. Ευτυχώς βρέθηκαν και κάποιες φιλικές οικογένειες και θα είχα παρέα.

Αποστολή 1η: «Κόκκινος χορός»

Φτάνοντας στην Πάτρα Παρασκευή απόγευμα κι αφού ασπάστηκα τα αγαπημένα μου πεθερικά, έπρεπε να ετοιμαστώ για την πρώτη... δοκιμασία μου. Κόκκινος χορός λεγόταν και ήταν ουσιαστικά ένα πάρτι σε κλαμπ, όπου υποχρεωτικά όλοι φορούν κόκκινα. Φόρεσα λοιπόν μία μπλούζα ανάλογης απόχρωσης, κάτι σχετικό από κάτω και ξεκίνησα, έχοντας στο μυαλό μου ότι θα περάσω τη βραδιά σε ένα ακόμα μπαρ από τα χιλιάδες που υπάρχουν στην Ελλάδα, με κάποιους τύπους στα κόκκινα, ακούγοντας καρναβαλικά τραγούδια. Φτάνοντας λοιπόν στο Royal που ήταν παλιά το πτωχοκομείο της Πάτρας (πλέον δεν χρειάζονται τέτοιοι χώροι καθώς ολόκληρες πόλεις λειτουργούν ως πτωχοκομεία) εντυπωσιάστηκα από τον χώρο. Ενα νεοκλασικό κτίριο, ψηλοτάβανο και ευρύχωρο.Διαβαίνοντας την είσοδο, άρχισε να αλλάζει κι η διάθεση μου, λες και το πνεύμα του καρναβαλιού να είχε αρχίσει να με κυριεύει. Παντού χαμογελαστά πρόσωπα, ωραίοι άνθρωποι με εντυπωσιακά κουστούμια και διάθεση για διασκέδαση. Με την πρόσκληση είχες απεριόριστη κατανάλωση ποτού, αλλά και φαγητό για τις δύσκολες ώρες που το οινόπνευμα βάραινε το στομάχι σου, με δικαίωμα μάλιστα επιλογής, από χοτ ντογκ μέχρι μακαρονάδες.

Η μουσική ήταν πραγματικά σπουδαία και χωρίς να αποφεύγει τα κλισέ τραγούδια του καρναβαλιού, ακολούθησε υπό την καθοδήγηση του Disc Jockey κι άλλα μονοπάτια, πάντα χαρούμενα και μπιτάτα. Οσο περνούσε η ώρα, το κέφι ανέβαινε κι ο κόσμος όλος σαν μία παρέα, να χορεύει και να γελάει ασταμάτητα. Πριν το συνειδητοποιήσω, έπιασα τον εαυτό μου να χορεύει, παρασυρμένος απ΄όλο το πανηγυρικό κλίμα.

Κάποια στιγμή, χωρίς να το συνειδητοποιήσω η ώρα είχε πάει 04.30 και οι πιο ψύχραιμοι της παρέας μου είπαν ότι πρέπει να φύγουμε, γιατί ακολουθούσε ένα δεόντως κουραστικό διήμερο και έπρεπε να φυλάξουμε δυνάμεις. Εγώ, όμως, εκεί, δεν έφευγα κι έψαχνα δικαιολογίες για να μείνω λίγο ακόμα. Λίγο αργότερα δεν άντεξα στο ασφυκτικό πρέσινγκ και αποχώρησα, βρίζοντας! Οχι γιατί έφευγα, αλλά γιατί μου είπαν ότι το ίδιο αλλά και ακόμα καλύτερα πάρτι έγινε το προηγούμενο βράδυ στον «Λευκό Χορό» το οποίο φυσικά έχασα! «Α ρε Μιχάλη, έπρεπε να με είχες στείλει νωρίτερα» σκεφτόμουν την ώρα που είχα πάρει το δρόμο της επιστροφής...

Αποστολή 2η: Βραδινή Παρέλαση

Το επόμενο πρωϊ, το ξύπνημα δεν ήταν το καλύτερο, όχι λόγω του πονοκεφάλου από τα άφθονα ποτά, αλλά λόγω της συνεχούς βροχής που έπεφτε στην Πάτρα, με αυξομειώσεις αλλά χωρίς να σταματά. Επίσκεψη στο σπίτι της Ιουλίας και του Τάσου για να πάρουμε τις στολές μας, καθώς είχαμε προνοήσει να μπούμε σε γκρουπ. Ο αριθμός του ήταν 49 και το θέμα του: Salon de Mπρικ-olage, κοινώς μπρίκια!  Ναι, έπρεπε να περιφέρομαι στην Πάτρα, φορώντας ένα τεράστιο μπρίκι στο κεφάλι! Είπαμε να κάνω θυσίες για το καρναβάλι, αλλά υπάρχουν και όρια... Προσπάθησα και πάλι να παρηγορηθώ σκεπτόμενος ότι θα με προστατεύει από την βροχή, αλλά δεν τα κατάφερα, επειδή ακολουθούσε ένα ακόμα, μεγαλύτερο ΧΤΥΠΗΜΑ! Η στολή περιελάμβανε κι ένα βυσσινί κολάν, ναι καλά ακούσατε, βυσσινί κολάν. Για πρώτη φορά λοιπόν στη ζωή μου, όχι έπρεπε να βάλω, αλλά και να είμαι χαρούμενος που το φοράω! Κάπου εκεί έκανα και την τερατώδη σκέψη «λες λόγω βροχής να αναβληθεί η παρέλαση και να μην χρειαστεί να φορέσω κολάν;».

Οι προσευχές, όμως, των περίπου 30.000 καρναβαλιστών και των 60.000 επισκεπτών που κατέκλυσαν την Πάτρα, ήταν πιο ισχυρές από τις δικές μου και λες και είχαν συμφωνήσει με τον Θεό, η βροχή σταμάτησε ως δια μαγείας. Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να τα βάλω με τον Βασιλιά Καρνάβαλο κι έπρεπε κι εγώ να χορέψω μαζί του. Εβαλα το κολάν, φόρεσα το μπρίκι στο κεφάλι και βγήκα στον δρόμο για την βραδινή παρέλαση. Δεν χρειάστηκε να περάσουν πολλά λεπτά για να ξεχάσω τα πάντα, παρασυρμένος από τη μαγεία του πατρινού καρναβαλιού. Ολη η πόλη ζούσε και ανέπνεε για την παρέλαση - η οποία για όσους δεν γνωρίζουν - δεν είναι τόσο μεγάλη όσο της Κυριακής, καθώς δεν συμμετέχουν σε αυτή όλα τα άρματα και γίνεται σε πιο γρήγορο ρυθμό.

Παντού ένα πολύχρωμο κολάζ από τις στολές των καρναβαλιστών που πήγαιναν να βρουν το γκρουπ στο οποίο άνηκαν. Εβλεπες μόνο χαμόγελα, κέφι, διάθεση και κυρίως... ζωή. Μια πόλη ζωντανή στο ρυθμό του καρναβαλιού, με ανθρώπους που αφήνουν για λίγα 24ώρα πίσω τους, όλα τα προβλήματα και τις δυσκολίες. Κοιτούσες τον κόσμο στα μάτια και νόμιζες ότι βρίσκεται σε μία άλλη χώρα και όχι στην Ελλάδα της κρίσης. 

Μέσα σε αυτό το σκηνικό θέλοντας και μη παρασύρεσαι και γίνεσαι μέλος του τεράστιου αυτού καραβανιού της χαράς και της διασκέδασης. Ακόμα και στα λεπτά της αναμονής μέχρι να ξεκινήσει η παρέλαση, κανείς δεν βαρυγκομούσε, δεν γκρίνιαζε, δεν βαριόταν. Ακόμα και αυτή η αναμονή, κάπου στο δρόμο όρθιος, είναι μέρος της παρέλασης, μέρος του καρναβαλιού, μέρος ξεχωριστών συναισθημάτων. Κι όταν το πολύχρωμο πλήθος ξεκινά, δεν υπάρχει τίποτα άλλο, παρά μόνο μουσική από τα ηχεία που καλύπτουν όλη τη διαδρομή και ασταμάτητος χορός! Πραγματικά ασταμάτητος...

Μετά από σχεδόν δύο ώρες, η παρέλαση τελείωσε, αλλά εγώ ήθελα κι άλλο. Ηθελα να κρατήσει περισσότερο, όλο αυτό το συναίσθημα του κεφιού, της χαράς και της ξενοιασιάς. Πόσο συχνά άλλωστε τα βιώνουμε τα τελευταία χρόνια; Με παρηγόρησε, όμως, η σκέψη ότι αυτό ήταν το πρώτο πιάτο και το κυρίως - και καλύτερο - θα ακολουθούσε την επομένη! Βέβαια για τους περισσότερους, το γλέντι δεν σταματά με την παρέλαση, καθώς διοργανώνονται πάρτι και ειδικές βραδιές σε όλα τα μπαρ και κλαμπ της πόλης, μέχρι τελικής πτώσης...

Αποστολή 3η: Μεγάλη Παρέλαση

Το πρωϊνό της Κυριακής βρήκε την Πάτρα με σχετικά καλό καιρό, αλλά με τα πόδια των περισσότερων καρναβαλιστών να πονάνε από όσα ήδη είχαν κάνει τις προηγούμενες ημέρες. Πόνος και κούραση βέβαια που δεν αποτελούν επ ουδενί ανασχετικό παράγοντα για την κυρίως παρέλαση.

Απλώς την Κυριακή όλα γίνονται πιο νωρίς καθώς τα πρώτα γκρουπ ξεκινούν την παρέλαση μετά τις δύο, άρα όλοι είναι στο πόδι, αρκετά νωρίτερα. Το σκηνικό το ίδιο, με χιλιάδες μεταμφιεσμένους ανθρώπους να ξεχύνονται στους δρόμους βγάζοντας τον καλύτερο τους εαυτό και με απίστευτη διάθεση για ξεφάντωμα. Πριν φτάσω στο σημείο της συνάντησης, βρήκα την ευκαιρία να δω τα περισσότερα άρματα, λίγο πριν ξεκινήσουν τη μεγαλοπρεπή πορεία τους, στους κεντρικούς δρόμους της Πάτρας. Πραγματικά εντυπωσιακά, εμπνευσμένα από την καθημερινότητα αλλά και από τον κόσμο της φαντασίας, δέσποζαν στην παρέλαση.

Την ώρα της αναμονής πριν ξεκινήσει η πορεία, με την άκρη του ματιού μου είδα κάτι μαύρα σύννεφα πίσω από μία πολυκατοικία. Μετά από λίγα λεπτά, έγιναν περισσότερα και πιο σκούρα, μέχρι να νιώσουμε οι πρώτες σταγόνες. Το ψιλόβροχο άρχισε, αλλά κοιτώντας δεξιά και αριστερά, ένιωσα σαν όλη η βροχή να πέφτει στο δικό μου κεφάλι ή για την ακρίβεια, στο μπρίκι! Στους άλλους δεν καιγόταν καρφί, έβρεχε, δεν έβρεχε. Με ένα μπουκαλάκι Μαυροδάφνη στο χέρι και με περίσσεια διάθεση, ήταν ολοφάνερο ότι δεν τους ένοιαζε κανένα σύννεφο, καμία βροχή.

Η μεγάλη παρέλαση έγινε λοιπόν κάτω από βροχή, είτε σιγανή, είτε όσο περνούσε η ώρα, πιο έντονη, αλλά who cares! Ολα τα γκρουπ, το ένα καλύτερο από το άλλο, με ευφάνταστες στολές και απεριόριστη διάθεση, διασκέδαζαν σα να μην υπάρχει αύριο. Περπατώντας και χορεύοντας κι εγώ, αντιλήφθηκα ότι το πατρινό καρναβάλι δεν είναι υπόθεση μόνο όσων ανήκουν σε γκρουπ. Χιλιάδες κόσμου δεξιά και αριστερά της παρέλασης, συμμετέχουν ενεργά, κάποιοι ντυμένοι, άλλοι χειροκροτώντας και άλλοι χορεύοντας. Ακόμα και όσοι είναι στα σπίτια τους, κινούνται στο ρυθμό του, είτε στολίζοντας τα μπαλκόνια, είτε ρίχνοντας καραμέλες, κρουασάν και γκοφρέτες στα παιδιά.

Ναι για τα παιδιά, ένας από τους λόγους της μεγαλύτερης χαράς, είναι όσα... πέφτουν από τα μπαλκόνια και τα παράθυρα. Οι Πατρινοί έχουν κάνει από πριν τις προμήθειες τους και για όση ώρα διαρκεί η παρέλαση, ενθουσιάζουν τα παιδιά ρίχνοντας ότι επιθυμεί η παιδική ψυχή. Πραγματικά μία ξεχωριστή νότα, που αξίζει πολλών επαίνων!

Λέγαμε για την βροχή που μετά τις δύο πρώτες ώρες δυνάμωσε, αλλά δεν οδήγησε κανέναν σε... απόσυρση! Η παρέλαση συνεχίστηκε χωρίς προβλήματα για συνολικά τέσσερις ώρες, με όλους μας, να χορεύουμε, να τραγουδάμε, να διασκεδάζουμε με την ψυχή μας. Μικροί -μεγάλοι, παραμερίζοντας προσωπικά θέματα, προβλήματα, γκρίνιες, έγνοιες. Ολα αυτά τα «μαύρα» συναισθήματα, με έναν μαγικό τρόπο που μόνο η Πάτρα ξέρει, μένουν έξω από την πόλη!

Οπως όλα τα ωραία, έτσι και η μεγάλη παρέλαση, έφτασε στο τέλος της, αφήνοντας όλους με μια γλυκιά μελαγχολία, αλλά πάνω από όλα, με ένα τεράστιο αίσθημα χαράς και ικανοποίησης. Η αυλαία έπεσε από τα άρματα του σοκολατοπόλεμου και τους πέντε συλλόγους των σοκολατοριχτών: «Σοκολατοδρομίες», «Σοκολατορίχτες», «Σοκολατομανίες», «Σοκολατομαχίες» και «Σοκολατοπαίκτες» που τηρούν πιστά κάθε χρόνο το παραδοσιακό έθιμο.

Αποστολή 4η: Χορός μέχρι τελικής πτώσης!

Αν νομίζετε ότι με το τέλος της παρέλασης, τελειώνει και το καρναβάλι, είστε γελασμένοι. Το πάρτι συνεχίζεται μέχρι τελικής πτώσης... Καταρχήν σε κάθε γωνία της πόλης, οι ιδιοκτήτες μαγαζιών, όχι απαραίτητα σίτισης αλλά κάθε είδους, βγάζουν έξω ηχεία, παίζουν δυνατά μουσική, ψήνουν σουβλάκια και πωλούν Μαυροδάφνη! Ετσι, όλοι μπορούν να σβήσουν την πείνα τους, αλλά και να κρατήσουν αμείωτο τον τρελό ρυθμό όσο αντέχουν!

Επίσης, όλα τα γκρουπ που σέβονται τον εαυτό τους, προγραμματίζουν πάρτι σε διαφορετικά μέρη. Το δικό μου γκρουπ, το 49, δηλαδή τα μπρίκια, έδωσαν ραντεβού στο εξαιρετικό Deck, στο λιμάνι της πόλης. Με θέα θάλασσα, με απεριόριστο ποτό, εξαιρετική μουσική κι όπως πάντα απεριόριστο κέφι, μία ακόμα μεγάλη βραδιά στην Πάτρα ήταν γεγονός!

Κι όλα αυτά σε απόσταση αναπνοής από τον μώλο που κάηκε ο Βασιλιάς Καρνάβαλος με την επιβλητική θέα μπροστά στα μάτια μας, όπως και τα δεκάδες πυροτεχνήματα που ακολούθησαν. Το καμπανάκι χτύπησε μετά τα μεσάνυχτα, από τα γόνατα που πόνεσαν από τις τριήμερες κακουχίες. Φυσικά οι υπόλοιποι έμειναν, χορεύοντας και διασκεδάζοντας μέχρι το πρωϊ.

Κάπου εκεί γράφτηκε και ο επίλογος του ταξιδιού στην Πάτρα. Εκεί γράφτηκε και ο δικός μου επίλογος στις αντιρρήσεις που είχα για το καρναβάλι. Είναι τουλάχιστον άδικο να κατηγορείς ή ακόμα και να αδιαφορείς για κάτι, χωρίς να το έχεις δει ή δοκιμάσει. Κι αν θέλετε να το πάω παραπέρα, όταν κάποτε έγραφε ο Πέτρος Κωστόπουλος στο Κλικ τα 10 ή τα 20 πράγματα που πρέπει να έχει κάνει ένας άνθρωπος μέχρι τα 30 ή τα 40, η συμμετοχή στο πατρινό καρναβάλι θα έπρεπε να έχει περίοπτη θέση. Κι όπως λέει το τραγούδι, Πατρινό Καρναβάλι για πάντα...

Υ. Γ. Μιχάλη Τσαμπά, θα με ξαναστείλεις και του χρόνου για... ρεπορτάζ;

Υ. Γ. ΙΙ Μοναδική παραφωνία σε όλη αυτή τη γιορτή είναι ο ανεκδιήγητος Δήμαρχος Πάτρας, ονόματι Πελετίδης που ακόμα και την ώρα που μιλούσε για το καρναβάλι, προσπαθούσε να περάσει τα δικά του πολιτικά μηνύματα, που δεν είχαν καμία θέση σε όλο το σκηνικό! Είναι τραγικό να είσαι εκλεγμένος άρχοντας και να μην μπορείς να συνειδητοποιήσεις ότι κάθε πράγμα έχει και την ώρα του...

Υ. Γ.ΙΙΙ Ευχαριστώ την αξεπέραστη παρέα του CGS για τις πολύ ωραίες στιγμές που περάσαμε. Και του χρόνου παιδιά!

 

 

 

Επόμενα Άρθρα

Το Fight Club δεν είναι μύθος! (vid)

Το Fight Club δεν είναι μύθος! (vid)

Όταν τα λόγια δεν αρκούν για να διευθετήσουν τη διαφωνία, “μιλάνε” οι γροθιές. Έτσι διατηρείται η αρμονία στο χωριό Tshifudi στη Νότια Αφρική. 

Ο Μπλεκ, ο Μαρκ και τ' άλλα παιδιά!

Ο Μπλεκ, ο Μαρκ και τ' άλλα παιδιά!

Θες να τα πεις από κοντά με τον Μπλεκ; Να συζητήσεις με τον Λοχαγό Μαρκ; Να πολεμήσεις στο πλευρό του Μικρού Ήρωα; Το G-Weekend Journal σου εξηγεί πως θα το...