Δυο μέρες στο Λονδίνο...

Κάθε νίκη εκτός έδρας είναι διαφορετική. Αλλη η χαρά στην Μασσαλία με το γκολ του Φετφατζίδη. Αλλη η έκσταση με το διπλό στο Μονπελιέ στο 90φεύγα. Διαφορετικό το συναίσθημα του να βλέπεις το Μήτρογλου να πετυχαίνει χατ-τρικ στις Βρυξέλλες. Ομως να είσαι στο Λονδίνο και να γίνεσαι από κοντά μέρος της ιστορίας είναι κάτι το τόσο ξεχωριστό!

Το gazzetta.gr και κατ' επέκταση το Gazzetta Weekend Journal ήταν από την Δευτέρα το πρωί στην πρωτεύουσα της Αγγλίας. Πριν καν φτάσει ο Ολυμπιακός. Κι έμεινε στο Λονδίνο μια μέρα μετά τον θρίαμβο των «ερυθρόλευκων». Εζησε τα πάντα από... μέσα. Είδε να γράφεται ιστορία από κοντά.

Η ΑΦΙΞΗ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ
Δεν ήταν η πρώτη μου φορά στο Λονδίνο. Είχα ξαναπάει με τον Ολυμπιακό στην ήττα με 3-1 από την Αρσεναλ όταν και προπονητής ήταν ο Λεονάρντο Ζαρντίμ. Σ' εκείνο το ταξίδι (1,5 μέρας) η αλήθεια είναι ότι δεν πρόλαβα να δω πολλά. Δεν είχα μπει καν στο μετρό του Λονδίνου. Αυτήν την φορά όμως έπρεπε. Παίρνοντας τον χάρτη στα χέρια μου είδα αυτό:

11 γραμμές, 270 σταθμοί! ΟΚ, λες πως κάπως θα βρεθείς στον προορισμό σου. Την γλώσσα την ξέρεις (πάλι καλά) οπότε εάν ακολουθήσεις τις οδηγίες θα σε βγάλουν «καρφί» στο σημείο που θες να βρεθείς. Και γενικά βολεύει το μετρό. Εχει στάσεις παντού, είναι γρήγορο και σίγουρα το πιο οικονομικό μεταφορικό μέσο που μπορείς να βρεις στο Λονδίνο.

Προφανώς και δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να γράψει για το Λονδίνο όταν άλλοι το έχουν φάει με το... κουτάλι και σίγουρα θα ξέρουν τα πάντα γύρω από αυτό. Ομως η δουλειά μας δεν είναι ο τουρισμός (γίνεται κι αυτό αλλά σε περιορισμένο χρόνο) αλλά η κάλυψη του αγώνα. Πριν από αυτόν και μετά από αυτόν.

ΤΟ PRE GAME...
Δευτέρα πρωί είσαι στο Λονδίνο και Δευτέρα απόγευμα πρέπει να έχεις βολευτεί για να είσαι στο Emirates για τη συνέντευξη Τύπου (και συνήθως την προπόνηση της ομάδας). Και να μη τι άλλο στα media services οι Αγγλοι είναι πολύ μπροστά. Η αίθουσα Τύπου είναι τεράστια και όποιο πρόβλημα κι αν έχεις (ή απορία) θα προσπαθήσουν να σου βρουν λύση.

Οσο για την συνέντευξη Τύπου; Το έπαιξε καλά το παιχνίδι ο Μάρκο Σίλβα και ο Ολυμπιακός. Εφεραν τον Τσόρι Ντομίνγκες ο οποίος εν τέλει δεν έπαιξε λεπτό! Οπως και να 'χει συνηθίζεται να εμφανίζεται κάποιος που θ' αγωνιστεί. Και ίσως να το έκαναν κι επίτηδες για την αντι-κατασκοπεία.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ
Κι ενώ έχεις τελειώσει την δουλειά (υπάρχει και η διαφορά δύο ωρών που βοηθάει σ' αυτό) μπορείς να βγεις για μια μπυρίτσα σε καμιά pub αλλά και να τσιμπήσεις κάτι. Αλλά Δευτέρα βράδυ δεν έχεις και πολλές επιλογές. Αλλά είναι και η ταλαιπωρία του ταξιδιού. Οπότε κάποια στιγμή το μόνο που σκέφτεσαι είναι να ξεκουραστείς.

Η ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
Τρίτη πρωί είσαι πιο χαλαρός. Ουσιαστικά περιμένεις να περάσει η ώρα για να πας στο γήπεδο. Το ίδιο όμως περιμένουν και οι φίλοι της Αρσεναλ. Γι' αυτό φεύγεις από την περιοχή κοντά στο Emirates και κατεβαίνεις κέντρο για ψώνια. Πάντα με το μετρό σταματάς Piccadilly ή Οxford Circus και ξεκινάς την πορεία σου στα μαγαζιά. Τ' αξιοθέατα καλύτερα να τα δεις κάποια άλλη φορά. Οταν και θα πας στο Λονδίνο για πραγματικό τουρισμό. Δηλαδή τον Τάμεση, τα μουσεία, το Μπάκινγχαμ και το Μπιγκ Μπεν αφήστε τα για την επόμενη φορά.

Γιατί στο Λονδίνο θα ξαναπάς. Είτε γιατί κάτι θα γίνει και ο δρόμος θα σε βγάλει εκεί, είτε γιατί θα το ερωτευτείς και θα θες να πας διακοπές για το γυρίσεις με την ησυχία σου. Οπότε μέχρι το μεσημέρι σου φεύγουν τα πόδια στα μαγαζιά. Και πιστέψτε με. Υπάρχουν πολλά. Πάρα πολλά.



Στο Piccadilly μαζεύτηκαν και οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού. Είχαν δώσει ώρα συνάντησης στις 18:00 (ώρα Αγγλίας) για να τους πάει η αστυνομία στο γήπεδο με ασφάλεια. Και δεν άνοιξε μύτη. Την ίδια ώρα γύρω από το Emirates γέμιζαν τα take away για ένα γρήγορο φαγητό πριν το ματς. Η δε μπουτίκ; Κατάμεστη σε βαθμό ασφυξίας με αποτέλεσμα να εξυπηρετούν και τα 8 (!) ταμεία τον κόσμο.

Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
Αν δεν έχεις προλάβει να φας, no problem. Η Αρσεναλ πρόσφερε σε όλους τους δημοσιογράφους κανονικό γεύμα. Με την είσοδο στο γήπεδο σου έδιναν κι ένα κουπόνι που πήγαινες στο μπαρ και διάλεγες το φαγητό που ήθελες (κρέας ή ψάρι).

Οι Αγγλοι δημοσιογράφοι είχαν μαζευτεί από νωρίς. Ετρωγαν και έβλεπαν SkySports και BtSports. Εμείς πήγαμε νωρίτερα στις θέσεις μας. Και για να βολευτούμε αλλά και για να μπούμε σε ρυθμούς αγώνα. Οι Ελληνες γέμιζαν σιγά σιγά το κόρνερ και σε χρόνο ρεκόρ είχαν βολευτεί και οι 3.200 που βρέθηκαν στο Emirates.

Ζεστός καφές και νερό (μετά το εκπληκτικό φαγητό) και ανυπομονησία για το παιχνίδι. Η Αρσεναλ πριν από το παιχνίδι ανακοίνωνε πως από κάθε εισιτήριο θα δίνεται μία λίρα στους πρόσφυγες. Συνολικά από το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό μαζεύτηκαν 59,652 λίρες. Οχι κι άσχημα. Και για να μην κάθονται αμέτοχοι οι φίλοι της Αρσεναλ έβλεπαν στα μάτριξ μια Pre-game συνέντευξη του Βενγκέρ στα μάτριξ του γηπέδου.

Γενικά οι φίλοι της Αρσεναλ δεν φημίζονται για την... φασαρία που κάνουν στο γήπεδο. Και επιβεβαίωσαν την φήμη τους και κόντρα στον Ολυμπιακό παρά το γεγονός ότι η ομάδα θα ήθελε την βοήθειά τους. Οι 3.200 του Ολυμπιακού κυριάρχησαν από το 1' έως και το 94'. Είναι χαρακτηριστικό ότι έφευγαν από το 85' όταν το σκορ ήταν 2-3 και φυσικά η Αρσεναλ έκανε τις τελευταίες προσπάθειες της για να ισοφαρίσει!

ΤΟ POST GAMΕ
Η τρέλα που... έπιασε τους παίκτες του Ολυμπιακού με το σφύριγμα του Νάιχαους (ο οποίος παρεμπιπτόντως έπαιξε ένα καθαρό 50-50) δεν περιγράφεται. Ο πάγκος μπήκε στον αγωνιστικό χώρο και όλοι μαζί έτρεξαν στο κόρνερ που ήταν οι 3.200 Ελληνες! Αργότερα πήγε σε αυτούς και ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, Βαγγέλης Μαρινάκης!



Ολοι τους αφιέρωσαν αυτή τη νίκη στους φιλάθλους. Για την στήριξη που έδωσαν στην ομάδα και για το ταξίδι που έκαναν.



Ομως ήταν και τέτοια η χαρά όλων που το έβλεπες στο πρόσωπό τους. Ηταν χαρούμενοι και ταυτόχρονα προσπαθούσαν να παραμείνουν προσγειωμένοι. Από τους παίκτες μέχρι και τους τον προπονητή και τους ανθρώπους της διοίκησης. Ηξεραν ότι πέτυχαν μια ιστορική νίκη, αλλά ταυτόχρονα γνώριζαν πως μπροστά τους έχουν ένα πρόγραμμα βουνό (Τούμπα, Ζάγκρεμπ, ΑΕΚ, Παναθηναϊκό).

Στο τέλος όλοι τους περίμεναν τον Κασάμι. Επρεπε να περάσει από αντί-ντόπινγκ κοντρόλ και καθυστέρησε αρκετά. Είχαν μπει στο πούλμαν και τον περίμεναν. Αυτός βγήκε μ' ένα μήλο στο χέρι και τραγουδούσε τον ρυθμό του συνθήματος “Θρύλε όλε, όλε, θρυλέ όλε, ολέ”. Τι καλύτερο από το να αποχαιρετήσεις το Λονδίνο...