Όταν oι RATM έβαλαν φωτιά στα Χριστούγεννα!

Το Christmas No 1 στην Αγγλία ήταν κάθε χρόνο πιο εύκολο να προβλεφθεί κι από τον νικητή του Πρωταθλήματος στη Σκωτία. Η διαδρομή ήταν η εξής απλή: Το single του νικητή του X Factor θα έφτανε τα Χριστούγεννα στο Νούμερο 1 των charts.

Ένας ροκάς από το Έσεξ, μπουχτισμένος από τη νόρμα των τηλετραγουδιστών αποφάσισε να ξεκινήσει τον χειμώνα του 2009 μια πρωτοβουλία προκειμένου να ανατρέψει τα δεδομένα. Και το Facebook ήταν ο μεγάλος του σύμμαχος. Ο 35άρης τότε Τζον Μόρτερ από το Έσεξ δεν άντεξε το κλάμα της μπαλάντας του Τζο ΜακΈλντερλι, τότε νικητή του X Factor και αποφάσισε να ανεβάσει στην κορυφή κάτι τελείως διαφορετικό. Το Killing in the name των Rage Against The Machine. Το πρώτο single της ιστορίας τους, το οποίο έμελλε να εξελιχθεί σε ένα από τα πιο διαχρονικά τραγούδια ολόκληρης της σκηνής. Πέραν της εκπληκτικής έντασης της μουσικής τους, άλλωστε, οι Rage σηματοδότησαν μια νέα εποχή στο πολιτικό τραγούδι στις ΗΠΑ και τη σχέση του με τα κινήματα.

Η εικόνα του Βιετναμέζου Βουδιστή μοναχού Θικ Κουάνγκ Ντουκ να αυτοπυρπολείται στη Σαϊγκόν το 1963, η οποία αποτέλεσε το εξώφυλλο του πρώτου δίσκου της μπάντας, δεν ήταν ακριβώς στο πνεύμα των Χριστουγέννων. Όμως το τραγούδι δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Γραμμένο λίγο μετά τα αιματηρά επεισόδια στο Λος Άντζελες, που ακολούθησαν την αθώωση των τεσσάρων αστυνομικών που βιντεοσκοπήθηκαν να σακατεύουν τον μαύρο οδηγό ταξί Ρόντνεϊ Κινγκ και αθωώθηκαν από τους λευκούς ενόρκους, το killing in the name of μιλάει για «κάποιους από εκείνους που δουλεύουν στις αρχές και είναι οι ίδιοι που καίνε σταυρούς», κάνοντας σαφή συσχετισμό με την Κου Κλουξ Κλαν. Για τους «εκλεκτούς λευκούς», που σκοτώνουν στο όνομα του εκάστοτε θεού, ουράνιου η επίγειου. Και ολοκληρώνεται με την κραυγή άρνησης και αντίστασης, η οποία έγινε ύμνος για αρκετούς νέους των γενιών που ακολούθησαν. Ήταν ιδανικό για να ανατρέψει το μουσικό κατεστημένο στο Νησί.

Ο Μόρτερ το είχε προσπαθήσει και την προηγούμενη χρονιά με το Never Gonna Give You Up του Rick Astley και παρά την ήττα του, κατάφερε να το βάλει στα charts, έστω και στα χαμηλά. Πλέον, είχε έρθει η ώρα για την εκδίκηση της ροκ. Και στο πλευρό του είχε έναν πολύ δυνατό σύμμαχο. Ο κωμικός Πίτερ Σεραφίνοβιτς, που τότε είχε 268.000 followers στο Twitter μπήκε στην μάχη, «ανοίγοντας» την υπόθεση σε ένα ακόμα Μέσο Κοινωνικής δικτύωσης. Ο θρύλος Πολ ΜακΚάρτνεϊ και ο προηγούμενος νικητής του X Factor Στιβ Μπρουκστάιν βρήκαν την πρωτοβουλία ενδιαφέρουσα και το κοκτέιλ υποστήριξης μόλις είχε αρχίσει να ανακινείται επικίνδυνα.

Η νίκη δεν ήταν εύκολη. Η κόντρα που έγινε είχε να συμβεί από το 1995 και το Blur εναντίον Oasis, που είχε βγάλει στα... κάγκελα τους πιστούς οπαδούς των δύο συγκροτημάτων. Tο BBC επίσημα δημοσίευσε ότι η ανακοίνωση του τραγουδιού που επικράτησε ήχησε στα αυτιά των περισσότερων ακροατών τα τελευταία 14 χρόνια. Το Killing in the Name έκανε 500.000 downloads, περίπου 50.000 παραπάνω από το The Climb του νικητή του reality και σκαρφάλωσε στην πρώτη θέση. Χαρακτηρίστηκε ως «η μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία των charts».

Οι Rage έσπασαν δύο ρεκόρ γκίνες ανεβαίνοντας στην κορυφή και συγκέντρωσαν πάνω από 100.000 λίρες για το φιλανθρωπικό ίδρυμα Shelter, που τους αστέγους. Η καμπάνια μαζί με τα χρήματα για τα δικαιώματα του τραγουδιού, που επίσης δόθηκαν εκεί από την μπάντα, ξεπέρασε τις 160.000 λίρες. «Είμαστε εκστασιασμένοι που ανεβήκαμε στο νούμερο ένα. ήταν μια απίστευτη οργανική λαϊκή καμπάνια. Λέει πολλά για την αυθόρμητη δράση που λήφθηκε από τους νεαρούς στο Ηνωμένο Βασίλειο, για να ανατρέψει αυτό το αποστειρωμένο ποπ μονοπώλιο», είπε ο Ζακ Ντε λα Ρόσα, frontman των RATM. Ο Τομ Μορέλο, πρωτοπόρος κιθαρίστας και επίσης ψυχή του γκρουπ, υποστήριξε πως η ιντερνετική εκστρατεία «ήταν απόρροια της σιωπηρής πλειοψηφίας των ανθρώπων στο Ηνωμένο Βασίλειο, που έχουν κουραστεί να τους ταΐζονται με το κουτάλι την μία ψευτοσυναισθηματική μπαλάντα μετά την άλλη. Μας τιμά το ότι επέλεξαν το τραγούδι μας για ως τον επαναστατικό ύμνο που ανέτρεψε το μονοπώλιο του X Factor».

Το τραγούδι της νίκης έπρεπε να ακουστεί live στο BBC, όμως υπήρχε ένα πρόβλημα. Η λέξη «fuck». Ήταν 17 Δεκεμβρίου, όταν στην πρωινή ζώνη του εθνικού ραδιοφώνου έγινε απευθείας σύνδεση με το στούντιο, όπου ο Ζακ, ο Τομ, ο Τίμι και ο Μπραντ θα έπαιζαν το κομμάτι που βρέθηκε πρώτο, για τους ακροατές τους. Αφού συνομίλησαν με τους παραγωγούς και άκουσαν το μήνυμα του Τζον, που ξεκίνησε την πρωτοβουλία από το Facebook, άρχισαν το τραγούδι. Όταν έφτανε στο τέλος και άκουσαν τον Ντε λα Ρόσα να λέει τα πρώτα «I won't do what you tell me» χωρίς να βρίζει, ανάσαναν ανακουφισμένοι. Όσοι ήξεραν όμως τους Καλιφορνέζους ήταν σίγουροι ότι δεν θα συμβιβάζονταν έτσι εύκολα. Στην κορύφωση, το μεσαίο δάχτυλο του Ζακ σηκώθηκε προς κατεστημένα, μουσικά και μη. Και το «Fuck you, I won't do what you tell me» άρχισε να ξεπηδά από το λαρύγγι του.

Η... απαγορευμένη λέξη ακούστηκε τέσσερις φορές, πριν ως δια μαγείας κοπεί η σύνδεση. Ακούστηκε από κάπου η φωνή «κόφτε το» και η παρουσιάστρια Σέλαγκ Φόγκαρτι είπε: «Συγγνώμη, έπρεπε να το σταματήσουμε επειδή ξαφνικά μετατράπηκε σε κάτι που δεν περιμέναμε. Δεν το περιμέναμε και τους ζητήσαμε να μην το κάνουν, αλλά εκείνοι το έκαναν. Επομένως, αγοράστε τον δίσκο του Joe!». Εκπρόσωπος του BBC δήλωνε αργότερα στους δημοσιογράφους ότι: «Μιλήσαμε επανειλημμένα στην μπάντα πριν παίξουν και συμφώνησαν να μην βρίσουν». Τελικά, επέλεξαν να προδώσουν την εμπιστοσύνη του ραδιοφώνου και όχι των οπαδών τους. «Ακούστηκε πραγματικά έκπληκτη που δεν έκαναν αυτό που τους είπε (ο στίχος του τραγουδιού)», ήταν ένα από τα πολλά σχόλια που εμφανίστηκαν κάτω από το video του τραγουδιού. Η μπάντα είχε προβλέψει και κατέγραφε τα πάντα...

Όσον αφορά τον άνθρωπο που εμπνεύστηκε όλη την κίνηση; Στην πραγματικότητα δεν άκουσε ποτέ την ανακήρυξη του νικητή καθώς βρισκόταν σε ταξί με χαλασμένο ραδιόφωνο. «Νομίζω ότι απλά δείχνει ότι στην εποχή μας αν θέλεις να πεις κάτι τότε μπορείς, με την βοήθεια του ίντερνετ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σαν το Facebook και το Twitter. Αν αρκετοί άνθρωποι είναι μαζί σου, μπορείς να νικήσεις το στάτους κβο». O Tζον Μόρτερ βρέθηκε στο στούντιο του BBC για συνεντεύξεις ενώ το γκρουπ το γιόρτασε με μπύρες και βελάκια σε μια παμπ του Λος Άντζελες. Για να ευχαριστήσει τους rockers στο Νησί δεσμεύτηκε για δωρεάν συναυλία. Το live έγινε τον Ιούνιο του 2010 στο Finsbury Park του Λονδίνου. Διατέθηκαν 60.000 ΔΩΡΕΑΝ εισιτήρια, με τα ρεπορτάζ να καταγράφουν ωστόσο ότι βρέθηκαν περίπου 20.000 άτομα περισσότερα, τα οποία κατάφεραν να μπουν στο χώρο. Η καλύτερη απάντηση για τους κακοπροαίρετους που προσπάθησαν να μειώσουν την επιτυχία, στηριζόμενη στη μεγάλη δισκογραφική που κυκλοφόρησε το single και άρα εξυπηρετούσε συμφέροντα.

Το τι έγινε, μπορείτε να το διαπιστώσετε στα παρακάτω video. Ο γράφων θα ήταν εκεί, αλλά προτίμησε να μην ρισκάρει το μεταπτυχιακό του πρόγραμμα, όταν στις εξετάσεις για κάθε μάθημα μπορούσες να δώσεις μόνο μια ακόμα φορά πριν κοπείς. Δεν έχει σταματήσει να το μετανιώνει από τότε...