Αποτυχία ναι, καταστροφή όχι...

Ο Φώτης Καρακούσης γράφει για τον αποκλεισμό της Εθνικής από τα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, μια ακόμα αποτυχία που δεν πρέπει να φέρει την καταστροφή αλλά την αναγέννηση που όλοι περιμένουμε.

Αποτυχία ναι, καταστροφή όχι...

Αποτυχία. Μια λέξη που εδώ στην Ελλάδα δεν θέλουμε να την ακούμε. Δεν μας αρέσει βρε αδερφέ και όχι μόνο στον αθλητισμό, αλλά συνολικά στην ζωή μας. Πάντα προσπαθούμε να βρούμε μια δικαιολογία, πάντα φταίνε όλοι οι άλλοι και ποτέ εμείς. Στον αθλητισμό ειδικά, η συγκεκριμένη λέξη ακούγεται μόνο στον ποδόσφαιρο. Στο μπάσκετ ας πούμε, ακόμα και όταν η ομάδα αποκλείστηκε από τους ολυμπιακούς Αγώνες και πάλι βρέθηκε κάτι για να μην ακουστεί το «αποτυχία».

Και καλά στο μπάσκετ που όπως και να το κάνουμε έχουν χορτάσει από επιτυχίες και διακρίσεις, είναι λογικό να θέλουν να προστατεύσουν το συγκεκριμένο άθλημα. Στο βόλεϊ όμως που από το 1987 έχουμε να χαρούμε ένα μετάλλιο και από το 2009 συμμετοχή σε τελικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, είναι αφύσικο να μην λέγεται.

Στην Κοζάνη ας πούμε είχαμε μια ακόμα αποτυχία του αθλήματος συνολικά, γιατί αν δεν καταφέρνει η Εθνική να προκρίνεται σε μεγάλες διοργανώσεις, χάνει συνολικά το άθλημα. Αυτό έγινε και το Σάββατο, καθώς από την στιγμή που το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα δεν μπόρεσε να βρεθεί στα γήπεδα της Πολωνίας, χαμένο βγαίνει συνολικά το βόλεϊ. Ένα βόλεϊ που έχει πρωτάθλημα ανδρών με δύο ομάδες και μετά το χάος (άντε τέσσερις για να μην με λέτε υπερβολικό), με έναν αγώνα σε τηλεοπτική κάλυψη κάθε βδομάδα, με πολλά οικονομικά προβλήματα και που έχει ένα πρωτάθλημα γυναικών που ψάχνει απεγνωσμένα να βρει και πάλι τον δρόμο του και την χαμένη του αίγλη.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως θα πρέπει όλοι στην Εθνική να επωμιστούν το βάρος όλου του αθλήματος. Κάθε άλλο, αλλά από την άλλη δεν γίνεται πάντα να λέμε πως δεν πειράζει, πως θα τα καταφέρουμε την επόμενη χρονιά, πως όλα χάθηκαν στις λεπτομέρειες, πως δεν υπήρξε τύχη και άλλα τέτοια ωραία. Φυσικά και πειράζει από την στιγμή που το υλικό που υπάρχει στην ομάδα είναι υψηλών προδιαγραφών με παίκτες που κάνουν καριέρα στο εξωτερικό. Όχι μόνο πειράζει, αλλά είναι και μεγάλο κρίμα να χάνονται έτσι ευκαιρίες και μια γενιά με ταλέντο να μην έχει καταφέρει να δώσει το παρών σε ένα μεγάλο ραντεβού.

Από την άλλη, εννοείται πως δεν χάθηκε και ο κόσμος, πως ήρθε η καταστροφή. Γιατί άλλο η αποτυχία και άλλο η καταστροφή. Για να μην έρθει το δεύτερο θα πρέπει επιτέλους όλοι μαζί να αποφασίσουν τι θέλουν. Να δουν τι μπορούν να κάνουν και να βάλουν στόχους, για τους οποίους θα παλέψουν χωρίς αλλά και χωρίς δικαιολογίες. Και πρέπει να το κάνουν γιατί δεν θα υπάρξουν πολλές ευκαιρίες στο μέλλον και όσα χάνονται απλά δεν επιστρέφουν...

Όσο για το ματς της Κοζάνης, κανείς δεν μπορεί να πει πως η ομάδα δεν πάλεψε. Αν το έκανε θα ήταν άδικος και εμπαθής. Και πάλεψε και έχασε την πρόκριση στις λεπτομέρειες. Στο δια ταύτα όμως, αυτό που μένει είναι το αποτέλεσμα, ένας ακόμα αποκλεισμός, μια ακόμα αποτυχία, μια ακόμα χαμένη ευκαιρία. Η τρίτη συνεχόμενη. Και στις άλλες δύο πάλι όλα κρίθηκαν στις λεπτομέρειες. Και το 2011 ο αποκλεισμός ήρθε στα μπαράζ με την Τουρκία με δύο ήττες (3-1 εκτός, 3-2 εντός) κι το 2013 το Βέλγιο ήταν αυτό που πήρε την θέση μας (ήττα 3-0 εντός, νίκη 3-2 εκτός και αποκλεισμός στο χρυσό σετ).

Ε όταν φτάνεις συνέχεια στην βρύση και δεν πίνεις νερό, δεν μπορείς να τα ρίχνεις όλα στην τύχη και στην κακή σου μοίρα. Κάτι φταίει, κάτι πρέπει να φταίει βρε αδερφέ. Και αυτό το κάτι πρέπει άμεσα να το βρουν και να το διορθώσουν, αν δεν θέλουν να δουν και άλλους αποκλεισμούς και άλλες χαμένες ευκαιρίες και άλλη απαξίωση του βόλεϊ συνολικά. Είναι χρέος τους να το βρουν και να το φτιάξουν, ειδικά από την στιγμή που το υλικό υπάρχει και που ξαναλέμε είναι τεράστιο κρίμα να χαθεί χωρίς μια επιτυχία...

ΥΓ: Υπήρχαν φορές στο παρελθόν που μετά από μια αποτυχία το κλίμα ήταν «έλα μωρέ σιγά, δεν τρέχει μία». Το εξαιρετικά θετικό από τα της Κοζάνης, είναι πως έβλεπες σε όλα τα παιδιά την διάθεση να παλέψουν την επόμενη φορά, έβλεπες τον πληγωμένο τους εγωισμό. Το κλάμα του Πετρέα, τα σκυμμένα κεφάλια και τα πρόσωπα όλων, μόνο αισιόδοξο μπορούν να σε κάνουν να είσαι. Ίσως τελικά, αυτός ο αποκλεισμός, αυτή η ΑΠΟΤΥΧΙΑ (γιατί δεν πρέπει να ντρεπόμαστε να την λέμε έτσι), να είναι η απαρχή μιας νέας πετυχημένης σελίδας για το άθλημα.

ΥΓ1: Επειδή δεν είναι όλα μαύρα μετά από ένα αποκλεισμό, ειδικά τόσο ψυχοφθόρο όσο αυτός της Κοζάνης, θετικά υπάρχουν. Το μεγαλύτερο δεν είναι άλλο από τον κόσμο που γέμισε το κλειστό της Λευκόβρυσης και συμπαραστάθηκε όσο ποτέ στην Εθνική. Η ομάδα απέκτησε έδρα που μπορεί να γίνει το εφαλτήριο για τις επιτυχίες στο μέλλον. Με έδρα, δουλειά και πίστη, το μέλλον είναι δεδομένο πως θα είναι καλύτερο...

ΥΓ2: Έλεγα να γράψω για τους απόντες της... μάχης «ζωής ή θανάτου» στην Λευκόβρυση, αλλά πραγματικά δεν υπάρχει λόγος. Η ιστορία γράφεται μόνο από τους παρόντες και μπορεί στην Κοζάνη να μην γράφτηκε αλλά αυτό θα γίνει σύντομα και θα την γράψουν μόνο όσοι είναι εκεί και δεν βάζουν το εγώ του πάνω από την Εθνική. Όσο για τους υπόλοιπους και υπόλοιπες (στις γυναίκες έγιναν ακόμα χειρότερα πράγματα), είναι ευθύνη και ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ της Ομοσπονδίας να τους τιμωρεί. Τίποτα λιγότερο...

 

Best of internet