Η 11αδα που δεν κέρδισε ποτέ

Δεν χρειαζόταν να βγει η απόφαση του ΑΣΕΑΔ για να διατυπωθεί στη συνείδηση όλων ότι οι 11 ομάδες σε ένα πρωτάθλημα είναι μια τρύπα στο νερό. Απλά επιβεβαιώθηκε και από το ανώτατο αθλητικό δικαστήριο που με την δικαίωση της προσφυγής του ΖΑΟΝ αναδεικνύει τις οργανωτικές αδυναμίες αλλά και την έλλειψη παραγόντων με πυγμή και βούληση στο ελληνικό βόλεϊ.

Θα προσπαθήσουμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι της ιστορίας και να υπενθυμίσουμε τα γεγονότα. Από την τηλεγραφική διατύπωση τους, η διαπίστωση είναι πως οι παράγοντες που διοικούν το άθλημα και τους συλλόγους είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για αυτό το ρεντίκολο που δεν έχει προηγούμενο.

Το μέγα λάθος ξεκινάει από τον σχεδιασμό της ΕΟΠΕ με τους τρεις ομίλους της Α2 γυναικών. Ένα πομπώδες σύστημα απλά για να συμμετέχει ο κάθε πικραμένος σε Εθνική κατηγορία και να δικαιολογηθεί ένα άλλο... έγκλημα, η κατάργηση της Β΄ Εθνικής.

Αφού φτιάχτηκε το έκτρωμα των τριών ομίλων η προκήρυξη δεν άλλαξε για τις περιπτώσεις ανόδου με αποτέλεσμα να έχουμε δύο διαφορετικές τροποποιήσεις. Στην Α2 γυναικών ανεβαίνουν οι πρωταθλητές και πέφτουν τρεις από την Α1 και στην Α2 ανδρών να γίνονται μπαράζ ανόδου των δύο πρώτων των τριών ομίλων για να πάρουν το εισιτήριο ανόδου στη Volleyleague οι δύο. Άλλη πονεμένη ιστορία αυτή.

Κι ενώ έγινε ολόκληρο σήριαλ γύρω από την wild card στην Α1 γυναικών και πέρασε και στην προκήρυξη τα κριτήρια είναι λανθασμένα αποκλείοντας ουσιαστικά τις ομάδες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Παρότι πολλά έχουν δει τα μάτια μας εν μέσω κρίσης η ΕΟΠΕ δεν προέβλεψε τις εξελίξεις, όπως για παράδειγμα την περίπτωση των Βριλησσίων που αποχώρησαν την τελευταία στιγμή ή των αποχωρήσεων άλλων ομάδων μέσα στο πρωτάθλημα.

Ευθύνη φέρει και η διοίκηση των Βριλησσίων που πήρε απόφαση αποχώρησης τέλος Αυγούστου κι ενώ η διοργανώτρια ετοίμαζε την κλήρωση.

Πρώτα απ΄ όλα η ΕΟΠΕ έπρεπε να είχε πληροφορηθεί νωρίτερα τις προσθέσεις των παραγόντων των Βριλησσίων και ταυτόχρονα να επεξεργάζεται εναλλακτικά σενάρια δράσης. Κυρίως θα έπρεπε να είχε ξεκαθαρίσει μέσω της προκήρυξης ή έστω και εκ των υστέρων με ποια κριτήρια θα καλυφθεί η θέση.

Πέρασαν πολύτιμες μέρες με χασομέρι και ατέρμονες συζητήσεις, συναντήσεις, σενάρια και στο τέλος έγινε μία τρύπα στο φιλέ.

Οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο τα πάντα και εν τέλει είχαμε την αντιπαράθεση η ΕΟΠΕ με την διοίκηση του ΖΑΟΝ με την διοίκηση του συλλόγου της Κηφισιάς να προσφεύγει βιαστικά στη δικαιοσύνη.

Μάλιστα η κόντρα πέρασε και εντός του ΔΣ της ΕΟΠΕ στο συμβούλιο του Σεπτεμβρίου. Κι όλα αυτά χωρίς λόγο. Ένα θέμα που δεν έπρεπε να βγει καν να φουντώσει έγινε πρόβλημα του ελληνικού γυναικείου βόλεϊ. Κι όλα αυτά γιατί μας έχουν «φάει» οι «δημοκρατικές διαδικασίες».

Αμ το άλλο; Ερχεται η ΕΟΠΕ και ρωτάει τα υπόλοιπα σωματεία της Α1 γυναικών εάν θέλουν την αντικατάσταση των Βριλησσίων. Αυτό τι είναι πάλι; Πάλι καλά που δεν ρώτησε πόσο θα έρθει το σκορ στους μεταξύ τους αγώνες. Μέγα λάθος κι αυτό.

Ποιος δεν θέλει το φως του; Οταν βλέπουν οι αδύνατοι πως ο ένας έφυγε από τη μέση γιατί να βάλουν τον κεφάλι τους στον ντορβά; Για να υποβιβαστούν στο τέλος;

Έτσι ήταν ο Έλληνας, έτσι συνεχίζει και έτσι θα συνεχίζει. Δεν αλλάζει. Αν ήταν δυνατόν να φύγει άλλη μία ομάδα ένα αύριο το πρωί, θα έκαναν όλοι πάρτι διότι δεν θα υποβιβάζονταν κανείς. Και οι υπόλοιποι 10 να έφευγαν και να έμενε μόνη της μια ομάδα θα πανηγύριζε τον τίτλο χωρίς αγώνα με φιέστα στο γήπεδο, ύμνους και χορούς στα μπουζούκια.

Αυτοί είμαστε παιδιά. Μη μας πειράζει και μη μας ενοχλεί το μπάχαλο που βιώνουμε. Είναι αυτό που δημιουργήσαμε κι αυτό που επιλέξαμε να ζούμε.

Το ζήτημα είναι αυτά τα ρεζιλίκια να μας γίνουν μάθημα. Πρωτάθλημα με 11 ομάδες δεν υπάρχει πουθενά στο κόσμο, σε κανένα Ολυμπιακό άθλημα. Είναι η... 11αδα που δεν κερδίζει ποτέ. Πως λέμε πως για να παιχτεί ξερή θέλει δύο. Ετσι. Για να γίνει πρωτάθλημα πρέπει να έχεις 12, 10, 8 ή ακόμα και 6 ομάδες. Αλλιώς είσαι «παίζω εγώ - εσύ κοιτάς».

Τώρα το κατάλαβαν όλοι, αλλά είναι αργά. Ακόμα και με κλήρωση των υποψηφίων ομάδων η ΕΟΠΕ έπρεπε να βρει την δωδέκατη ομάδα και να αφήσει τις «δημοκρατικές διαδικασίες» και τον επιμερισμό ευθυνών.

Οι δηλώσεις συμμετοχής στα Εθνικά πρωταθλήματα - και ειδικά στην Α1 γυναικών και αντίστοιχα στην Volleyleague – με όλες τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα πρέπει να κλειδώνει το πολύ μέχρι 30 Ιουνίου. Mετά τέλος. Και όποιος εγκαταλείψει την κατηγορία από την 1η Ιουλίου και μετά αφήνει τα κλειδιά και φεύγει μια και δια παντός. Δεν γίνεται να παρακαλάς για να κάνεις πρωταθλητισμό. Βάζεις κανόνες ανάλογα με την προσφορά και τη ζήτηση. Έχεις ανά πάσα στιγμή έλεγχο της κατάστασης για να κάνει εκτίμηση.

Είσαι διοργανώτρια και αποφασίζεις για το προΐόν σου. Αν κρίνεις πως υπάρχει ομάδα με γήπεδο, με κόσμο, με χορηγό, με υποστήριξη θα πρέπει να την φέρνεις ακόμα και από τα τοπικά κατ΄ ευθείαν στην Α1 και σε όποιον αρέσει. Αλλιώς περιμένεις να μεγαλώσει η χελώνα.

Ο πρωταθλητισμός προκύπτει από τον ανταγωνισμό και το επίπεδο ανεβαίνει μόνο όταν οι ομάδες έχουν τον ίδιο προσανατολισμό και κοινά κριτήρια οργάνωσης και προσέγγισης στο άθλημα. Τα υπόλοιπα είναι για να λέμε και για να ασχολούνται οι δικαστές στο ΑΣΕΑΔ.

Και μιας και αναφερθήκαμε στο ΑΣΕΑΔ. Τι απόφαση είναι αυτή; Επί της ουσίας δεν δικαιώνει τον ΖΑΟΝ. Αυτό που λέει η απόφαση είναι να γίνει το πρωτάθλημα με 12 ομάδες. «Βάλτε μέσα τον ΖΑΟΝ» δεν το λέει πουθενά. Οπότε τι συζητάμε εδώ;

Και πάμε και στον ΖΑΟΝ. Μπράβο και μαγκιά των παραγόντων του που είχαν το τσαγανό να κινηθούν δικαστικά για την υπόθεση. Διέθεσαν χρήμα για να κρατήσουν ψηλά τη σημαία του συλλόγου. Επί της ουσίας, όμως, τι έχει καταφέρει ο ΖΑΟΝ; Τίποτα. Έχει φτιάξει μια ομάδα με στόχο την Α1 όπως όλοι διατείνονται στον σύλλογο, αλλά δεν έχει κάνει νίκη στην Α2 και παραιτήθηκε και ο προπονητής. Ειλικρινά εγώ δεν τα καταλαβαίνω αυτά. Το μόνο που βλέπω να βγαίνει πάλι στον αφρό είναι προσωπικές κόντρες και ανούσιες νομικές περικοκλάδες χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς «δια ταύτα» για το βόλεϊ. Αφήστε τα αυτά. Ασχοληθείτε με τα σοβαρά θέματα. Το πως θα φτιάξετε σοβαρές ακαδημίες και παίκτριες φτασμένες και ολοκληρωμένες κι όχι «ελληνίδες» που παίζουν στην Εθνική Λετονίας.

Παίζει η γυναικεία ομάδα του Ολυμπιακού στην Ευρώπη με την βελγική Γκενκ και όλοι περιμένουν να κερδίσει ο Ολυμπιακός. Και πλήρης να έπαιζε ο Ολυμπιακός δύσκολα θα τα κατάφερνε. Το ότι δεν παίζουμε βόλεϊ αλλά κάτι το σαν βόλεϊ δεν πειράζει κανέναν. Οι προπονητές φοβούνται και χαϊδεύουν αφτιά κι όταν έρχεται η ώρα της κρίσης και της σύγκρισης με χώρες που έχουν κάνει άλματα στο άθλημα μας φταίει η «κακιά μέρα». Το Βέλγιο σε γυναικείο επίπεδο το είχαμε για τις σφαλιάρες στα Κύπελλα Ανοίξεως και πλέον μπαίνει σε τελικές φάσεις Ευρωπαϊκών και Παγκοσμίων πρωταθλημάτων. Εφυγε μπροστά. Πάρτε το χαμπάρι. Παίζεις και με μείον τέσσερις βασικές και θέλεις να νικήσεις;

Εδώ η ΑΕΚ έφτασε σε σημείο με αμιγώς ελληνική ομάδα να κερδίζει και στην Ευρώπη. Άλλη ιστορία, άλλο επίπεδο αντιπάλου. Φυσικά και αξίζουν συγχαρητήρια στην ΑΕΚ και τον Πανναξιακό για τις αποψινές εμφανίσεις στα ευρωπαϊκά κύπελλα αλλά δεν πρέπει να χάνουμε την πορεία και στο στόχο μας. Το επίπεδο της Α1 γυναικών έχει πέσει πολύ και πρέπει να βρεθούν τρόποι να ανέβει μέσα από ένα δυνατόν και ανταγωνιστικό πρωτάθλημα καμάρι όλων των ομαδικών γυναικείων αθλημάτων και όχι μόνιμο πελάτη του ΑΣΕΑΔ.