Ορεστιάδα, η ΑΕΛ του βόλεϊ!

Πριν λίγες βδομάδες και με αφορμή την κατάκτηση του Κυπέλλου Γ' Εθνικής που είχατε δει από το gazzetta.gr, είχα γράψει ένα κείμενο αναφορικά με την ΑΕΛ και το πόσο μεγάλη επιρροή έχει αυτή η ομάδα στην κοινωνία της Λάρισας. Για την ακρίβεια οι «βυσσινί» είναι ταυτισμένοι με την πόλη της Θεσσαλίας η οποία ουσιαστικά ζει και αναπνέει για το αλογάκι. Δεν είναι άλλωστε κρυφό πως δεν υπάρχει άλλος σύνδεσμος οπαδών και πως αν ρωτήσεις τον κόσμο ποια ομάδα υποστηρίζει, η μεγάλη πλειονότητα δεν θα σου πει και ΑΕΛ, αλλά ΜΟΝΟ ΑΕΛ.

Πολλά χιλιόμετρα μακριά από την Θεσσαλική πόλη, για την ακρίβεια στην άκρη της χώρας υπάρχει μια ομάδα που αν και σε άλλο άθλημα, έχει πολλά κοινά σημεία με την Λάρισα. Ο λόγος για την Ορεστιάδα το σύμβολο του ελληνικού βόλεϊ για πολλά χρόνια. Υπηρετώντας στην Καρωτή Διδυμοτείχου το 1994, είχα την τύχη να παρακολουθήσω παιχνίδια των «πράσινων» στο... κλουβί, το παλιό κλειστό με την μπάντα να μην σε αφήνει ούτε να μιλήσεις στον διπλανό σου και τους παίκτες να είναι στο μισό μέτρο κοντά σου.

Στην ακριτική πόλη έχω ανέβει και άλλες φορές για αγώνες βόλεϊ των Εθνικών ομάδων, αλλά και για τον τελικό Κυπέλλου και αυτό που κατάλαβα, όπως καταλαβαίνει ο καθένας, είναι πως αυτή η πόλη ζει για το βόλεϊ και τον ΑΟΟ, όσο η Λάρισα για το ποδόσφαιρο και την ΑΕΛ. Φυσικά και κανείς δεν λέει πως υπάρχει σύγκριση μεγέθους μιας και μιλάμε και για διαφορετικά αθλήματα, όμως πραγματικά οι «πράσινοι» για την Ορεστιάδα είναι τα πάντα. Είναι σημείο αναφοράς, είναι η τρέλα τους, είναι αυτό που περιμένουν να περάσουν οι μέρες για να το δουν.

Η μεγάλη Ορεστιάδα που παρότι δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιο τίτλο, έγινε η αγαπημένη ομάδα της μεγάλης πλειονότητας των φίλων του βόλεϊ συνολικά, επέστρεψε μετά από οκτώ ολόκληρα χρόνια στην Α1, εκεί που αξίζει και πρέπει να βρίσκεται. Και με το καλημέρα έφερε μαζί της και μια αισιοδοξία που έλειπε από το άθλημα. Είναι αυτή η αύρα που έχουν κάποιες ομάδες, οι οποίες έχουν αγαπηθεί όχι για τις πλούσιες τροπαιοθήκες τους, αλλά γι' αυτό που πρεσβεύουν. Για την αγάπη που έχουν για το άθλημα που υπηρετούν, για την δουλειά τους στις ακαδημίες και φυσικά για την επιρροή τους στην τοπική κοινωνία και όχι μόνο.

Και η Ορεστιάδα τα είχε όλα αυτά. Και μεγάλη ομάδα, που αν και δεν μπόρεσε να πανηγυρίσει κάποιον τίτλο, διεκδίκησε πολλούς, ακόμα και Ευρωπαϊκό. Και αγαπάει όσο λίγες το βόλεϊ και αυτό μπορεί να το καταλάβει ο καθένας αν βρεθεί στην όμορφη πόλη του Έβρου. Και δουλειά κάνει με τις ακαδημίες, έχοντας βγάλει παίκτες θρύλους με μεγαλύτερο όλων τον αείμνηστο Νίκο Σαμαρά και φυσικά και επιρροή στην κοινωνία έχει, με την πόλη να ζει και να αναπνέει για τον ΑΟΟ. Όλα αυτά φτάνουν για να χαρεί ένας φίλος του βόλεϊ, για να περιμένει με περισσότερη αγωνία τη νέα χρονιά να δει και πάλι γεμάτο όχι το παλιό κλουβί, αλλά το καινούργιο και σύγχρονο κλειστό της Ορεστιάδας. Να ακούσει και πάλι την μπάντα να παίζει και να σκεφτεί να κάνει ένα ταξίδι να δει την ομάδα που υποστηρίζει, να παίζει απέναντι στους Εβρίτες. Πιστέψτε με θα είναι μια πολύ ωραία εμπειρία...

Κλείνοντας η ευχή όλων όσων αγαπάνε τον αθλητισμό, είναι την άνοδο της Ορεστιάδας στο βόλεϊ, να ακολουθήσει η ΑΕΛ στο ποδόσφαιρο και άλλες επαρχιακές ομάδες που έχουν καταφέρει να κάνουν την δική τους διαφορά σε όλα τα αθλήματα. Άλλωστε μέσω της Περιφέρειας και των υγειών ομάδων που θα βγουν από εκεί, μπορεί να πάει μπροστά ο αθλητισμός. Ένας αθλητισμός που θέλει την Λάρισα, την Ορεστιάδα, τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης, τον Απόλλωνα Πάτρας και όλες τις ομάδες που σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και βόλεϊ, έφεραν το κάτι διαφορετικό. Για την ακρίβεια δεν τις θέλει, αλλά τις έχει μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ...