Τούρτες, κάρτες και γαρύφαλλα

Περιμέναμε την πρώτη αγωνιστική μήπως και μας διαφωτίσει για την αγωνιστική κατάσταση των 12 ομάδων της Βόλεϊ Λιγκ αλλά περισσότερο μας μπέρδεψε. Ειδικά οι νίκες της Κηφισιάς και της Παναχαϊκής και μάλιστα με τρίποντα δημιουργούν εντελώς νέα δεδομένα.

Δε λέμε πως δεν ήταν αναμενόμενες αλλά με το «καλημέρα» γίνεται αναπροσαρμογή των εκτιμήσεων για το που πάει η κάθε ομάδα. Κατ΄ αρχήν ο Ολυμπιακός νίκησε περισσότερο με το «πρέπει» και το «θέλω» και μάλιστα χωρίς τον Γιορντάνοφ. Μετά τις δύο ήττες από ΑΕΚ και Κηφισιά στο Λιγκ οι «ερυθρόλευκοι» δεν είχαν καμία διάθεση αμφισβήτησης και στο πρωτάθλημα.

Κατ΄αρχήν το θετικό ήταν πως όλα τα γήπεδα με εξαίρεση του Ρέντη ήταν γεμάτα από κόσμο. Ειδικά στο Βραχάτι οι οπαδοί της ΑΕΚ και του Παμβοχαϊκού ήταν δίπλα δίπλα, ενώ ακόμα και το Ζηρίνειο ήταν κατάμεστο. Αυτή είναι η καλύτερη και η πιο αισιόδοξη εικόνα για τη νέα περίοδο που ξεκίνησε κι ελπίζουμε πως το ίδιο θα γίνει και στην Α1 γυναικών.

Η Λαμία έδειξε υπερβολικό άγχος και εκνευρισμό χωρίς λόγο. Δεν είχε καμία σχέση με την ομάδα που αγωνίστηκε στο Λιγκ Καπ και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να διαχειριστεί η νέα ομάδα του Γιώργου Γιάτση. Θα έρθουν μεγάλες στιγμές πίεσης και πολλές ατυχίες και θα πρέπει άπαντες να είναι προετοιμασμένοι για όλα. Ο μεγάλος άτυχος ήταν φυσικά ο Χρήστος Κιόσης που πάτησε τον Κουρνέτα και έπαθε διάστρεμμα. Κι επειδή η ζωή πάντα στα φέρνει ανάποδα και λες και ευχαριστώ, ο συμπαθής κεντρικός ανακουφίστηκε όταν πληροφορήθηκε πως έπαθε διάστρεμμα β΄ βαθμού και όχι κάταγμα που θα τον κράταγε έξω μέχρι τα Χριστούγεννα. Πολύ δύσκολα να προλάβει να βοηθήσει τη Λαμία στο ντέρμπι του Σαββάτου με τον Άρη που έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς τα τελευταία τέσσερα χρόνια ο Κιόσης αγωνίζονταν στην ομάδα της Θεσσαλονίκης. Ίσως και τίποτα να μην είναι τυχαίο...

Στην Πάτρα έγινε πραγματικό πάρτι μεταφορικά και κυριολεκτικά με το Νίκο Ρουμελιώτη να είναι το τιμώμενο πρόσωπο και την ομάδα της Παναχαϊκής να ζει τη σημαντικότερη βραδιά της ιστορίας της μέχρι βέβαια την επόμενη. Τούρτες, κεριά, χοροί και πανηγύρια δεν είχαν τέλος. Και λογικό είναι. Ξέρεις τι είναι πριν ένα χρόνο να παίζεις για την πλάκα σου και να βρίσκεσαι σε ένα πρωτάθλημα με το μαχαίρι στο λαιμό, με αγωνιστικές και οργανωτικές υποχρεώσεις στο ζενίθ. Αξίζουν συγχαρητήρια στους πατρινούς που κατάφεραν μέσα σε χρόνο ρεκόρ να οργανώσουν ΤΑΑ, να φτιάξουν την Αγυά και να οργανωθούν. Απέδειξαν πως αυτή η ομάδα αξίζει να έχει και την προσοχή της πόλης αλλά και ένα γήπεδο της προκοπής για να δίνει τους αγώνες της με την παρουσία των φίλων του βόλεϊ.

Η επόμενη μεγάλη επιτυχία για την Παναχαϊκή αυτή θα είναι. Να μπορέσει να γεμίσει ένα μεγαλύτερο γήπεδο χωρίς παρατράγουδα, χωρίς έκτροπα. Διότι δεν θα είναι όλες οι βραδιές πανηγύρι. Θα βρεθεί και κάποιος καλύτερος που θα είναι ικανός να κερδίσει. Τον ενθουσιασμό και τον παλμό αυτής της ομάδας θα ήθελαν να ζήσουν εκατοντάδες πατρινοί. Μόνο οι οπαδοί της Παναχαϊκής είναι αρκετοί να γεμίσουν και το κλειστό της ΕΑΠ και το «Τόφαλος». Αν η Παναχαϊκή μείνει στο κλουβί της Αγυάς θα έχει κάνει μία τρύπα στο νερό.

Ο Παναθηναϊκός προβλημάτισε και επισήμως. Με τέτοια υποδοχή και με τόσο νωθρή επίθεση δεν πας πουθενά. Η ομάδα έπρεπε να είχε πάρει μπρος τουλάχιστον επιθετικά. Να δεχτώ πως η υποδοχή είναι το πιο δύσκολο κομμάτι, αλλά στην επίθεση ή χτυπάς ή δεν χτυπάς. Δε μπορεί σε ένα ματς που παίζεται η επιβίωση σου να έχεις κάνει 72 επιθέσεις έναντι 108 του αντιπάλου με τον οποίο υποτίθεται πως βράζετε στο ίδιο καζάνι. Και σημειώστε μάλιστα ότι ο Μπέλος έπιασε και 58% αποτελεσματικότητα που δεν είναι και άσχημα για διαγώνιος, όμως, δε μπορεί μόνος του να σηκώσει όλο το βάρος των επιθέσεων σε μία ομάδα που εκ των πραγμάτων λόγω κακής υποδοχή η μπάλα δε φτάνει γρήγορα και σωστά στον πασαδόρο. Όπως είπε και ο Λάιος ας είμαστε υπομονετικοί. Ο κόουτς ξέρει πολλά παραπάνω και βλέπει περισσότερα. Ο καιρός θα δείξει αν και τα επόμενα ματς αναμένονται πολύ δύσκολα για το τριφύλλι με Παμβοχαϊκό εντός και μετά με ΑΕΚ εκτός.

Και μια και είπαμε για ΑΕΚ. Ευτυχώς που δεν τελείωσε ο αγώνας με... χαμένο σερβίς. Από 20 χαμένα είχαν οι δύο ομάδες, δηλαδή, από τους 187 πόντους του αγώνα οι 70 πόντοι (περίπου το 40%) ήταν λάθη και οι 40 από τους 70 ήταν χαμένα σερβίς. Κακοποίηση του βόλεϊ δηλαδή και μάλιστα σε ένα ματς που ήταν και τηλεοπτικό. Η ΑΕΚ βέβαια είχε τις αντοχές της. Πάλι ο Ρουμελιωτάκης ήταν ο μπαλαντέρ που μάζεψε υποδοχή και άμυνα και βοήθησε σε καθοριστικούς πόντους και στην επίθεση και στο σερβίς, ενώ ο Παγιάν έκανε αυτό που έχει χρέος να κάνει ο κάθε σωστός διαγώνιος. Να τελειώνει τις κακές μπάλες και ειδικά τις «κόντρα» επιθέσεις στα τελειώματα των σετ. Αυτό έκανε ο Κολομβιανός στο 3ο και στο 4ο σετ και για αυτό η ΑΕΚ έστριψε από το Βραχάτι με το τρίποντο.

Όσο για τον Παμβοχαϊκό δεν έχει καθόλου κακή ομάδα, απλά είναι ξεκούρδιστος. Αλλού πατάει ο Ντουσάρμ, αλλού σηκώνεται στο Τζουστινιάνο, αλλού περιμένει ο Κουζούνης και αλλού φεύγουν οι κεντρικοί. Αυτό που μας ανησύχησε με τον Κράουσε δεν είναι που δε μπορεί να βρεθεί ακόμα με τους συμπαίκτες του. Αυτό μπορεί να συμβεί ειδικά όταν μια ομάδα δεν έχει δώσει και μεγάλο αριθμό φιλικών. Αυτό που μας προβλημάτισε είναι ότι οι εύκολες πάσες του Καναδού ήταν πάνω στο φιλέ και στο αντίπαλο μπλοκ. Δεν έβγαλε μία πάσα της προκοπής σε κόντρα επίθεση. Η μπάλα δεν είχε ευθεία. Θύμιζε πασαδόρο σε επίπεδο παίδων. Μπορεί και να μου φάνηκε διότι και η τηλεόραση πολλές φορές ξεγελάει... Από σερβίς, όμως, σκίζει ο Καναδός. Μπορεί να ήταν και ο καλύτερος σέρβερ της πρεμιέρας.

Στη Μίκρα μπορεί ο Εθνικός να πήρε τη νίκη αλλά στη πραγματικότητα ο Άρης κέρδισε και ο Εθνικός... έχασε. Οι διαφορές των δύο ομάδων ήταν σημαντικές σε επίθεση και μπλοκ και μάλιστα ο Γιώργος Παπάζογλου έγραψε ιστορία με τους 13 πόντους τελειωμένων μπλοκ σε έναν αγώνα. Όπως και πέρσι ο Ηρακλής έτσι και εφέτος ο Άρης του Κράβαρικ παλεύει για το καλύτερο. Διότι τα δύο σετ που πήρε ο Άρης και μάλιστα με τον Κυριακίδη να κάνει... κουτσό ήταν άθλος. Έφτασε στα όρια του ο Άρης και τσίμπησε έναν βαθμό. Όλοι στο τάι μπρέικ ήξεραν το νικητή και αυτός ήταν ο Εθνικός. Αν, όμως, η ομάδα του Έβρου δεν αλλάξει τη νοοτροπία του «σπέρνουμε για να έχουμε» θα την πατήσει όπως πέρσι να ψάχνει έναν βαθμό την τελευταία αγωνιστική. Όταν είσαι καλύτερος δεν χαλαρώνεις στα τελειώματα δύο καθοριστικών σετ.

Στο Αιγίνιο ο ΠΑΟΚ πήρε πολύ καλό «διπλό» από τη Νίκη. Και οι δύο ομάδες ανέβασαν την απόδοση τους περίπου 20% σε σχέση με τον αγώνα που έδωσαν πριν μια εβδομάδα στο Λιγκ Καπ. Όπως είπε και ο Καζάζης ήταν σημαντικό για τον ΠΑΟΚ που πήρε τώρα το τρίποντο στο Αιγίνιο γιατί η Νίκη έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης και ειδικά στην επίθεση.

Στην Κηφισιά τα παλικάρια του Αρσενιάδη έχουν κάνει το «Ζηρίνειο» σαν το τρίγωνο των Βερμούδων. Όποιος μπει μέσα χάνεται. Σταματάει ο χρόνος. Χάνει και φεύγει. Όσο και εύνοια να είχε η Κηφισιά από τη διαιτησία η άμυνα, η υποδοχή και κυρίως η επιμονή σε συγκεκριμένη τακτική «μπλόκαρε» τα συστήματα του «πειρατικού». Εδώ έχασε ολόκληρος Ολυμπιακός χωρίς τον Γιορντάνοφ, γιατί να μην χάσει ο Φοίνικας ο οποίος μπήκε πολύ μπόσικος στον αγώνα.

Δίκαιη η νίκη της Κηφισιάς. Δεν το συζητάμε.

Βέβαια, το κεφάλαιο της διαιτησίας είναι πολύ μεγάλη ιστορία αλλά καλό θα είναι και οι κρατούντες την τράπουλα να την ανακατεύουν και λίγο για να μην δίνουν δικαιώματα. Γιατί δηλαδή ο Παπαδογούλας να εμφανιστεί για δεύτερη χρονιά σε αγώνα Κηφισιάς – Φοίνικα;

Και στο κάτω κάτω όταν έχεις βρεθεί σε μία κακή μέρα δεν τελειώνεις τον αγώνα με κόκκινη κάρτα και μάλιστα μετά από μία ελεγχόμενη υπόδειξη φιλέ.

Αυτό το χάλι με τις κάρτες μόνο στην Ελλάδα το βλέπουμε και ειδικά στο φινάλε των αγώνων.

Ειδικά τώρα με την κίτρινη και τη κόκκινη όποιον πάρει ο Χάρος. Ποιο πολλοί θα είναι οι πόντοι από τις κόκκινες παρά από τους «άσσους». Αφού σε λίγο θα τους βάλουν και στη στατιστική.

Είδαμε ολόκληρο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και δεν βγήκε ούτε μία κάρτα. Υπάρχει, δηλαδή, περίπτωση ο Παπαδογούλας να βγάλει κάρτα σε αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ στο 24-23 κι ενώ το σκορ είναι 2-1 σετ; Υπάρχει περίπτωση να βγάλει κάρτα σε τελικό Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και να κριθεί τίτλος; Και κουτσουκέλα να του κάνει κανείς παίκτης ο Παπαδογούλας θα χαμογελάσει στο πουθενά, θα πει το αγγλικό του και θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους όπως πρέπει. Δεν θα αρχίσει να πετάει τις κάρτες σαν τα γαρύφαλλα.

Στο Κηφισιά – Φοίνικας γιατί το κάνει με στιλ «πάρε να έχεις»;

Και σημειώστε πως ο Παπαδογούλας δεν είναι κανένας ρέφερι της πλάκας. Είναι διαιτητάρα και από τους πιο σοβαρούς μάλιστα και από τους πιο καλούς. Και στη σάλα και στο μπιτς.

Εχει μάθει να παίζει με βροχές, αγέρες και με καύσωνες όσο λίγοι. Και μέσα στο λιοπύρι το ματάκι του κόβει σαν αετός. Βλέπει και ποιους κόκκους μετακίνησε η μπάλα στο χτύπημα της. Μπορεί να κάτσει να στους μετρήσει κιόλας του κόκκους έναν προς έναν.

Από τους σοβαρούς και τους ικανούς περιμένουμε άλλα πράγματα, πιο ποιοτικά και ας έχουν υπ΄ όψη τους ότι δεν έχουν κανέναν ανάγκη κανένα. Έχουν ανάγκη μόνο τον θεατή που τους βλέπει, τις ομάδες που επιθυμούν δικαιοσύνη και το πρωτάθλημα που αναζητά αξιοπιστία.

Το έχουμε πει κι άλλες φορές αν και δεν είμαστε ειδικοί στα διαιτητικά πράγματα του ελληνικού βόλεϊ.

Ελληνικό βόλεϊ. Άλλο ελληνικό βόλεϊ και άλλο διεθνές βόλεϊ. Πλέον είναι δύο διαφορετικά αθλήματα.

Η πειθαρχία δεν κρατιέται με κάρτες αλλά με τη συνολική παρουσία ενός διαιτητή στον αγώνα. Αλλά όταν κάποιος αισθάνεται πως πρέπει να γίνει μέρος του παιχνιδιού στο τέλος γίνεται μέρος του προβλήματος.

Φήμες λένε πως οι βολεϊμπολίστριες θα έρθουν εφέτος καβαλάρισσες σαν τον Άγιο Δημήτρη. Στις 26 του τουτουνού θα αρχίσει το νέο πρωτάθλημα της Α1 γυναικών. Βέβαια όλα αυτά Θεού θέλοντος και Περιφέρειας Επιτρέποντος λειτουργίας των σταδίων, των Οσίων Μαρτύρων γυμναστηρίων, των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων, τέκνων αγαθών, των πατέρων ελεγκτών μηχανικών και ζωής χορηγός. Αμήν.

Η δε παρουσίαση των ομάδων πετόσφαιρας σε άνδρες, γυναίκες, εφήβους, κορασίδες και παιδιά θα γίνει με τον πλέον πανηγυρικό, πατροπαράδοτο και πάνω απ΄ όλα συμβολικό τρόπο στην κεφαλή της παρελάσεως της Εθνικής επετείου του «ΟΧΙ» και άπαντες θα κραυγάζουν. Ζήτω το Έθνος. Ζήτω!