Η Χώρα της Χαράς

Του Δημήτρη Πετρίδη

Κλείστε τα μάτια.
Και ονειρευτείτε: βρίσκεστε στο μεγαλύτερο Λούνα Παρκ του κόσμου. Διαβάστε τη μεγάλη ταμπέλα που κοσμεί την είσοδο, λέει "Η Χώρα της Χαράς". Κοιτάξτε στα δεξιά σας- βλέπετε το rollercoaster; Το τρενάκι του τρόμου; Το μεγάλο πειρατικό καράβι δίπλα στα συγκρουόμενα; Την αίθουσα με τους παραμορφωτικούς καθρέφτες;

Ωραία. Τώρα προσέξτε πολύ καλά 3 ανθρώπους. Ο πρώτος στέκεται δίπλα στο γκισέ της σκοποβολής κρατώντας ένα υπερμέγεθες σφυρί και σας προκαλεί να χτυπήσετε μ' αυτό- όσο πιο δυνατά μπορείτε- μία μεταλλική βάση. Η σωματοδομή του θυμίζει κράμα Superman με Ηρακλή και σας λέει ότι το προσωπικό του ρεκόρ είναι 27000 βαθμοί. Μπορείτε να τον ξεπεράσετε;

Ο δεύτερος είναι ο κύριος που έχει την καντίνα και φτιάχνει με μανιώδεις ρυθμούς hotdog. Παραδόξως, για άνθρωπο ενός τέτοιου επαγγέλματος, είναι ευθυτενής και αδύνατος.

Ο τρίτος είναι ο Μάγος του Λούνα Παρκ. Μπορείτε να τον συναντήσετε παντού μέσα στη Χώρα της Χαράς, καθώς δεν έχει σταθερή θέση. Έχει, όμως, σταθερό κοινό: παιδιά όλων των ηλικιών (από 3 έως 93) τον ακολουθούν πιστά και τον βλέπουν να βγάζει λαγούς, ενίοτε με πετραχήλια, από το καπέλο του. Να τραβάει κέρματα από τα αυτιά των μικρών θεατών. Να προτάσσει ένα λευκό μαντήλι το οποίο ξάφνου μετατρέπεται σε περιστέρι.

Τώρα ανοίξτε τα μάτια. Και δείτε το Ράφαελ Ναδάλ. Αν διέπεστε κι εσείς από την ανάγκη για αλλόκοτες παρομοιώσεις, θα καταλάβατε αμέσως πως ο Ισπανός είναι ο κύριος με το σφυρί. Οι υπέρμαχοι του Ράφα θα ισχυριστούν πως κάπως έτσι «σφυροκοπά» και τους αντιπάλους του στα courts: στηριζόμενος, εν πολλοίς, στην εξωπραγματική του φυσική κατάσταση, φαντάζει ικανός να καλύψει όλα τα πλάτη και τα μήκη του γηπέδου, ακόμα κι αν στην αρχή ενός πόντου βρίσκεται στις εξέδρες. Είναι μακράν του δευτέρου ο καλύτερος αμυντικός του κόσμου, το topspin forehand του μπορεί να χαρακτηριστεί από "μεγαλειώδες" ως "εξωφρενικά μεγαλειώδες", ενώ είναι γνωστή η ικανότητά του ν' αγωνίζεται στον ίδιο ρυθμό χωρίς να κουράζεται για 4, 5, 6 ώρες ή μέχρι ένας αστεροειδής κομήτης να χτυπήσει τη γη και να την καταστρέψει ολοσχερώς.

Στον αντίποδα, οι πολέμιοι του Ναδάλ θα πουν πως πρόκειται για έναν μονοδιάστατο παίχτη, έναν αμετανόητο baseliner που ανεβαίνει στο φιλέ με τη συχνότητα που ζευγαρώνουν οι χήνες (1 φορά στη ζωή τους.), και θ' αφήσουν υπόνοιες ("έλα μωρέ με τον Ντοπάλ") πως ο Ισπανός κάνει χρήση αναβολικών ουσιών.

Ανεξαρτήτως προτιμήσεων, αυτό που ουδείς μπορεί ν' αρνηθεί είναι ότι ο Ναδάλ, μετά το σοβαρότατο περσινό του τραυματισμό και την πολύμηνη αποχή, έκανε ένα comeback που θύμισε Jordan μετά την πρώτη του αποχώρηση από το μπάσκετ. Από κει που πέρυσι οι εταιρίες στοιχημάτων έδιναν 1,05 στην πιθανότητα να σταματήσει το τένις, ο Ράφα επέστρεψε μ' εκκωφαντικό τρόπο στο νούμερο 1 της παγκόσμιας κατάταξης, αποδεικνύοντας πως ένα «μέρος» του σώματός του είναι αρκετά μεγαλύτερο απ' αυτό των συναδέλφων του. Ναι, ναι. η καρδιά. Έστω κι αν το παιχνίδι του δε βρίθει ποικιλίας χτυπημάτων, ο Ναδάλ είναι και πάλι στην κορυφή του κόσμου.

Θυμάστε τον κύριο που πουλούσε τα hotdog; Ακριβώς: ο Νόβακ Τζόκοβιτς. Ο άνθρωπος που αν μπεις στο Λούνα Παρκ είναι αδύνατον να μην επισκεφτείς. Κατ' αντιστοιχία, αν είσαι τενίστας τοπ επιπέδου και μπεις στη Χώρα της Χαράς του τένις με σκοπό να κατακτήσεις τα σπουδαιότερα τρόπαια, είναι σχεδόν αδύνατο να μην κάνεις μία στάση στο Νόλε.

Ο Σέρβος από τις αρχές του 2011 κι έπειτα παίζει σα να βρίσκεται σε δημιουργικό παραλήρημα και είναι αυτός που, ελληνιστί, αποκαλούμε "man to beat". Ναι, αλλά πώς να beat τον Τζόκερ; Πόσο εύκολο είναι να κερδίσει κάποιος τον άνθρωπο που διαθέτει νεύρα αποτελούμενα από ενισχυμένο ατσάλι; Πώς να κερδίσεις αυτόν που ακόμα κι αν έχει χάσει τα δύο πρώτα σετ ενός Grand Slam με 6-0 και στο τρίτο είναι πίσω με 5-1 και 40-0, είναι ικανός να το «γυρίσει»; (Για την υποθετική ιστορία, ο Τζόκοβιτς θα έπαιρνε το ματς με 0-6, 0-6, 7-5, 6-3, 6-2 και είκοσι ώρες αργότερα θα έπαιζε τελικό 6,5 ωρών. Και ναι, θα κέρδιζε.)

Ο Νόβακ προσεγγίζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα την ικανότητα του Ναδάλ στον αμυντικό τομέα, είναι λάτρης των rallies των 237 χτυπημάτων, και στην επίθεση- αν και, κατά βάση, επίσης baseliner- είναι κάτι παραπάνω από επαρκής, με διαρκώς βελτιούμενη κίνηση κοντά στο φιλέ.

Τι μπορεί να «προσάψει» κανείς στο Νόλε; Το γεγονός πως από τη στιγμή που έφτασε στην κορυφή έγινε ελαφρώς απόμακρος, εν αντιθέσει με τον πρότερο εαυτό του, που έκανε συνεχώς πλάκες εντός κι εκτός γηπέδων, ήταν μονίμως χαμογελαστός και παρωδούσε εαυτόν και αλλήλους. Ο τρόπος που κυριαρχεί είναι περισσότερο τρομακτικός παρά θελκτικός. Βέβαια, ένας τενίστας που έχει βρει σχεδόν την απόλυτη ισορροπία μεταξύ άμυνας και επίθεσης είναι σχεδόν καταδικασμένος να προκαλεί φόβο.

Τέλος, ο Μάγος. Ελάτε, αφαιρέστε του νοητά το καπέλο. Την μπέρτα. Το φράκο. Ποιον συναντάτε; Σωστά, το Ρότζερ Φέντερερ. Ο Ελβετός μαέστρος αποτελεί τον κυριότερο λόγο που το τένις από άθλημα μιας περιορισμένης ελίτ έγινε ευρύτατα γνωστό και λαοφιλές.

Ο Ρότζερ είναι η ζωντανή απόδειξη πως η Μαγεία μπορεί να «επιτελεστεί» ακόμα κι αν αντί για ραβδί κρατάς ρακέτα, ακόμα κι αν δεν έχεις στη διάθεσή σου μαντίλια, λαγούς ή κέρματα, παρά μόνο ένα κίτρινο μπαλάκι του τένις. Το επιθετικό του οπλοστάσιο είναι ανεξάντλητο: forehand, backhand με το ένα χέρι, slice, λόμπες και εξίσου αποτελεσματικό παιχνίδι τόσο κοντά, όσο και μακριά από το φιλέ.

Την περίοδο της απόλυτης κυριαρχίας του (2003-2010, με μια αναλαμπή στο τέλος του 2011 και το δεύτερο μισό του 2012), οι πιθανότητες να χάσει ο Φέντερερ σημαντικό τίτλο ήταν λιγότερες κι απ' το να χάσει τον ύπνο του ο Μορφέας. Επίσης, το εξωαγωνιστικό «πακέτο» του Ρότζερ ήταν- και είναι- τόσο ελκυστικό που η συντριπτική πλειονότητα των θεατών τάσσονται υπέρ του στον άτυπο τίτλο του G.O.A.T. (κορυφαίου παίχτη όλων των εποχών).

Όμως, πλέον, έχουμε 2013. Ο άλλοτε κραταιός Βασιλιάς έχει αποχωριστεί πολλά από τα ρούχα του, δίνοντας σε πολλούς το δικαίωμα να ισχυριστούν πως είναι γυμνός. Ισχύει;

Περίπου: διανύοντας τη χειρότερη σεζόν του στα courts εδώ και μία δεκαετία, χάνοντας ματς από τενίστες που βρίσκονταν πιο κοντά στο νούμερο 200 της παγκόσμιας κατάταξης απ' ότι στο νο1, έχοντας υποστεί μια οδυνηρή ήττα στο αγαπημένο του χόρτο του Wimbledon στο δεύτερο, μόλις, γύρο του τουρνουά, η χρυσόσκονη που καλύπτει όλα αυτά τα χρόνια το Φέντερερ δείχνει να ξεθωριάζει.

Το ίδιο το άθλημα έχει πασιφανώς περάσει στην εποχή των παικτών- ρομπότ με την ιώβεια υπομονή, τα πάντοτε γεμάτα με αέρα πνευμόνια και της αναμονής για το λάθος του αντιπάλου. Επίσης, ο Ρότζερ δείχνει να «μαστίζεται» από ένα πρόβλημα ψυχολογικής υφής, το οποίο οδηγεί σε πολλά νεκρά διαστήματα μέσα στο παιχνίδι του. Κάποιοι δε διστάζουν να πουν ότι ο Βασιλιάς πέθανε και έχουν.

Άδικο: ακόμα και σε μια τραγική χρονιά για τον ίδιο, ο Φέντερερ ανάγκασε όλους τους κορυφαίους (κόντρα στους οποίους δείχνει να μεταμορφώνεται) να παίξουν το καλύτερό τους τένις για να τον νικήσουν, ενώ κέρδισε μέσα σε διάστημα 10 ημερών 2 φορές τον, ευρισκόμενο σ' εκπληκτική κατάσταση, Ντελ Πότρο. Όσο κι αν τα 32 του χρόνια προβάλλουν ως ανυπέρβλητο εμπόδιο, κανείς δεν μπορεί να ξεγράψει το Βασιλιά για το 2014.

Αισθάνεστε τα βλέφαρά σας να κλείνουν, σωστά; Καλώς. Ας πάμε για μια τελευταία φορά στη Χώρα της Χαράς. Και ας αντιληφθούμε το εξής: το χρώμα με το οποίο γράφεται η σύγχρονη ιστορία του τένις είναι το χρυσό. Εκτός των προαναφερθέντων υπάρχουν και άλλα τέρατα, τα οποία βαδίζουν στο μονοπάτι για να γίνουν ιερά- ο συμπαθής, στους γονείς του, Άντι Μάρεϋ, ο Ντελ Πότρο, ο Φερέρ.

Το σε ποια «ατραξιόν» προτιμά να σταματήσει ο καθένας είναι δικό του, προσωπικό θέμα. Κάποιοι προτιμούν το rollercoaster. Άλλοι το τρενάκι του τρόμου. Πολλοί τον κύριο με το σφυρί. Αρκετοί αυτόν που πουλά τα hotdog.

Αν, όμως, ενόσω βρισκόσαστε στη Χώρα της Χαράς κάποιος σας φωνάξει "τένις", το κεφάλι σας θα στραφεί αυτομάτως στην πλευρά του Μάγου.

Έτσι δεν είναι;