Ο υπερφυσικός Ραφαέλ Ναδάλ

Ένας ακόμα τελικός, μια ακόμα παράσταση του El Toro, μια ακόμα παριζιάνικη Κυριακή που οι Γάλλοι θα υποστηρίξουν τον Βασιλιά τους .

Στο σπίτι διαλέγουμε στρατοπέδο σε κάθε τουρνουά μεγάλο ή μικρό, σε χώμα, σε quick ή σε γρασίδι. Προσωπικά αιώνιος fan του Βασιλιά, του «φυσικού» Ρότζερ Φέντερερ του ανθρώπου που παίζει το αγαπημένο μας άθλημα με τη φυσικότητα της αναπνοής, με χάρη και αξιοθαύμαστη ποικιλία ιδεών.Το κορίτσι μου φανατική του «Ινδιάνου», φοράει και το t shirt με τον ταύρο για να μου μπει στο μάτι. Όπου «Ινδιάνος» ο Ράφα που γνωρίσαμε με τις μακριές βερμούδες και τα αμάνικα πριν η Nike αποφασίσει να τον ντύσει σαν άνθρωπο, ο Ράφα ο αριστερόχειρας με το χαρακτηριστικό λάσο έπειτα από κάθε forehand, ο Ράφα με τα μούσκουλα και την μπαντάνα στο κεφάλι.

 

Ο ψυχαναγκαστικός Ράφα με τα μπουκαλάκια τα προσεκτικά τοποθετημένα, τις γραμμές που δεν πατάει ποτέ μπαίνοντας και βγαίνοντας από το court, το βρακί που βγάζει απ’ τον κώλο, το μαλλί πίσω από το αυτί, τον ιδρώτα από τη μύτη κι ό,τι άλλο έχει σκαρφιστεί ο θείος Τόνι προκειμένου να πείσει από πιτσιρικά τον Χρυσό Ανιψιό να μη σκέφτεται τον προηγούμενο πόντο, μόνο να παίζει τον επόμενο.

 

Όταν ο θείος Τόνι ανέλαβε το μειράκιο Ράφαελ συνήθιζε να τον προπονεί πλάι σε Ακαδημίες Τένις με πιτσιρικάκια να φωνάζουν και να σκούζουν για να του μάθει να αγνοεί κάθε εξωτερικό παράγοντα, να διατηρεί τη συγκέντρωσή του ώσπου να γίνει αυτή η μονομανής τενιστική μηχανή συλλογής τίτλων.  Μην ακούσω διάφορα για Βασιλιά του χώματος γιατί οι δυο πιο έντονες στιγμές του που θυμάμαι είναι το σπαραξικάρδιο κλάμα του Φέντερερ στον τελικό του Australian που κέρδισε ο Ισπανός και τα σκαρφαλώματα του Ράφα στον νικηφόρο επικό τελικό του Wimbledon για να φτάσει στο box του και να πανηγυρίσει την Άλωση του Λονδίνου.

 

Υπάρχουν οι τενίστες σαν τον Ρότζερ ή τον Νόλε με βάρος 10 κιλά κάτω από τα εκατοστά του ύψους τους, υπάρχουν κι αυτοί που όσα τα εκατοστά τους πάνω από το μέτρο, τόσα τα κιλά τους. Ντουβάρια σαν τον «Στάνιμαλ» Βαβρίνκα και σαν τον Χουλκ Ραφαέλ Ναδάλ. Σε αντίθεση με το Βασιλιά που μπορεί να παίζει τένις σαν μπαλαρίνα, πατώντας στις μύτες των ποδιών του ή σπρώχνοντας την μπάλα ιπτάμενος, ο Ράφα πατάει γερά, καταναλώνει μεγαλύτερη ενέργεια, γίνεται μούσκεμα στον ιδρώτα από το πρώτο game, «οργώνει» τα δικά του τετραγωνικά μέτρα μέχρι τελικής πτώσης ... του αντιπάλου.

 

Όσο καλός κι αν είναι ο αντίπαλος, όσο καλά κι αν έπαιξε προχτές ο Ρότζερ, ο Ράφα έχει σχέδιο κι απαντήσεις. Θα βάλει το top spin που χρειάζεται για να μπερδέψει τον απέναντι, θα «γυρίσει» τα πάντα, θα πνίξει με τα βαθιά του χτυπήματα και τις ψηλές αναπηδήσεις τον διεκδικητή του δικού του grand slam, του Roland Garros. Το μότο του Ισπανού παραμένει το «μόνο αντίδοτο στη δύναμη είναι η περισσότερη δύναμη» αλλά έχει τόσο προκλητική πονηριά στο σχέδιο να καταστρέψει τα νεύρα του απέναντι που πρέπει να θεωρείται και μετρ του τακτικισμού.

 

Είναι από τους μεγαλύτερους dominators του αθλήματος, ένας αυστηρός και εκδηλωτικός παίκτης με ποδοσφαιρικούς σχεδόν πανηγυρισμούς, ένα σεμνό παιδί μόλις τελειώνει το ματς, με σχεδόν παιδική φωνή και χαμηλωμένο βλέμμα.

 

Ο αστικός μύθος τον θέλει να απαντάει σε λάτρεις του Φέντερερ  όταν αυτοί του λένε κατάμουτρα πόσο αγαπούν τον Ελβετό, «μα κι εγώ τον αγαπώ» ενώ ο King Roger έχει δηλώσει πως όταν τα δίδυμα φτάσουν σε τενιστική ηλικία θα τα στείλει στη Rafael Nadal Academy. Ένα Rivalry χωρίς προηγούμενο σε συλλογή τίτλων και χωρίς επόμενο τολμώ να πω.

 

Τίποτα δεν εξασφαλίζει ότι σήμερα ο Ναδάλ θα κερδίσει πάλι απέναντι στον τολμηρό Ντομινίκ Τιμ, όμως σήμερα είμαι κι εγώ Ναδαλικός. Πλησιάζουν οι μέρες που θα απολαμβάνουμε τους μυθικούς τελικούς σε video, ας απολαύσουμε όσους ακόμα μπορούμε real time.