Όταν ο Στέφανος σταθεί απέναντι στον King Roger

Ο Χρήστος Κιούσης γράφει για τον αυριανό μεγάλο αγώνα του Στέφανου Τσιτσιπά και τα "Πάμε" που εύχεται να είναι περισσότερα από τα "Chum jetze"

Το πρωί της Κυριακής, όταν ο Στέφανος Τσιτσιπάς μπει μέσα στο court για να αντιμετωπίσει τον Roger Federer, ένα όνειρο θα έχει ήδη πραγματικότητα, ένας στόχος θα έχει ήδη επιτευχθεί. Μια αναμέτρηση όχι σε συνθήκες φιλικού, επίδειξης ή εθιμοτυπικού τουρνουά, αλλά ένα ματς που θα κρίνει ποιος θα προκριθεί στους προημιτελικούς του 1ου grand slam του 2019, του απαιτητικού Australian Open. Το ψηλόλιγνο παιδί από την Βουλιαγμένη με το φυσικό ταλέντο, την ολόψυχη οικογενειακή στήριξη μέσα από πολλές δυσκολίες κι εμπόδια, προερχόμενο από μια ανύπαρκτη τενιστικά χώρα, θα βρεθεί απέναντι σε εκείνον, που πάνω από μια δεκαετία παρακολουθεί, θαυμάζει και υποστηρίζει. Απέναντι στον GOAT, όχι μετρώντας τίτλους, Grand Slams, μετάλλια και prize money, αλλά προσμετρώντας την συνολική του επιρροή στο άθλημα του τένις.

Το bwin Tennis Leaderboard με εντυπωσιακά έπαθλα* ξεκίνησε! *Ισχύουν όροι και προϋποθέσεις. | 21+

Για να κάνει το μεγάλο βήμα ο Στέφανος πρέπει να να πάψουν να ισχύουν όλα τα παραπάνω. Ο Μεγάλος Ελβετός είναι το χρυσό δέντρο μπροστά του, αλλά πίσω από αυτόν βρίσκεται το δάσος που προσπαθεί να κατακτήσει ο κάθε Στέφανος Τσιτσιπάς. Εννοείται ότι δε θα προσπαθήσω να παραστήσω τον από πληκτρολογίου προπονητή, ως ένας ακόμα νεόκοπος club player ή ακόμα χειρότερα ως ένας ακόμα νεόκοπος θεατής του τένις. Το σίγουρο είναι ότι ο Έλληνας πρωταθλητής θα πρέπει να συγκεντρωθεί στο παιχνίδι του, στο ρυθμό του, στο διάβασμα των συνθηκών και να αδιαφορήσει για το δεύτερο όνομα στον πίνακα του σκορ. Πόντο-πόντο, game-game, set-set για όσο χρειαστεί, γιατί μπορεί να χρειαστεί πάρα πολύ χρόνο η αυριανή προσπάθεια.

 

Μέχρι τώρα ο Στέφανος σε όλη την προηγούμενη χρονιά μας έχει δείξει,  ότι είναι υπομονετικός, επίμονος, έχει αυτογνωσία των ικανοτήτων του αλλά και των αδυναμιών του, ώστε να τις κρύβει και είναι γενικά ένα ήρεμο παιδί. Έγραψα ήρεμο και νομίζω ότι αρκετοί θα έχουν αντίθετη γνώμη μετά το πρόσφατο ξέσπασμα του Στέφανου κατά του επόπτη γραμμών ή μετά από εκείνο το περιστατικό με το ball girl στον αγώνα της περασμένης σεζόν.

 

Δεν είναι φίλος μου αλλά σας βεβαιώνω ότι ο Στέφανος Τσιτσιπάς είναι ένα ήρεμο κι ευγενικό παιδί σε ένα πολύ απαιτητικό, εγκεφαλικά και ψυχολογικά, άθλημα. Λάθη συμπεριφορικά έχει κάνει, θα κάνει κι άλλα, μακάρι για το δικό του παιχνίδι να γίνει ο iceman, που δεν επηρεάζεται με τίποτα κι από κανέναν. Είναι όμως νωρίς, όπως ήταν νωρίς και τον 19χρονο Federer,  που έσπαγε ρακέτες κι έβριζε άπταιστα σε τέσσερις γλώσσες.

 

Κάποτε ο μεγάλος sportsman Χρήστος Γαρέφης μας είχε δείξει στο Salonica Tennis Club ένα διάγραμμα καρδιακού ρυθμού αθλητή του τένις σε σύγκριση με καρδιο-διαγράμματα αθλητών άλλων αθλημάτων. Όλοι οι άλλοι είχαν μια σταδιακά αυξανόμενη κόπωση, μια άνοδο του καρδιακού ρυθμού, επομένως και σταδιακή αύξηση των ορμονών που έδινε εντολή ο εγκέφαλος να εκκριθούν. Ο δυστυχής τενίστας από εκεί που ήταν  κοντά σε νορμάλ κορυφές ξαφνικά πήγαινε στα κόκκινα, μετά τέλειωνε ένας απαιτητικός πόντος, ψιλοηρεμούσε στο επόμενο σερβίς, μετά πάλι στα κόκκινα, μετά κάτσε στο παγκάκι, ηρέμησε-πιές νερό, ξανασήκω πάνω, τρέξε, χτύπα δυνατά, μετά ξανά διακοπή, το καρδιακό διάγραμμα ήταν σαν roll αναφοράς του Αστεροσκοπείου Αθηνών μετά από σεισμική δραστηριότητα στο Ιόνιο.

 

Κάπως έτσι μας εξήγησε ο πολύπειρος αθλητής και προπονητής, πως και γιατί ο κακόμοιρος Μιχαήλ Γιούζνι άνοιξε το μέτωπό του χτυπώντας το με τη ρακέτα του, πριν αποχωρήσει μέσα στα αίματα. Μην κακίζετε τον Στέφανο για την προχτεσινή συμπεριφορά, η ποιότητά του σαν άνθρωπος είναι πολύ καλή, θα βρει και τους τρόπους να αυτοελέγχεται.

 

Μάλλον είμαι από τους λίγους Έλληνες, που δεν απολαμβάνουν καθόλου την ελληνική κερκίδα στην Αυστραλία, σιχαίνομαι το «χόρτο μαγικό» μέσα στα courts και τρομάζω για το τι  συνθήκες μπορεί να δημιουργήσουν οι Έλληνες «φίλοι» του τένις, φίλοι μόνο της νίκης δηλαδή, σε ένα τουρνουά. Μακάρι να μην επηρεαστεί ο Στέφανος, μακάρι να πατήσει mute στην κερκίδα και να πανηγυρίσει μια και καλή στο τέλος, όπως ο αυριανός του αντίπαλος ξέρει πολύ καλά να κάνει.

 

Βαθιά ευχή πριν στρωθούμε αύριο απολαμβάνοντας  τον κυριακάτικο καφέ, όταν θα έρθει ή ώρα του brunch, να έχουμε ακούσει περισσότερα «Πάμε» απ’ όσα «Chum jetze»! Roger Federer είσαι πάντα η αδυναμία μας, αύριο όμως...

Follow @ Twitter