Το φαινόμενο... Νικητάκης!

Άραγε πόσοι μπασκετμπολίστες υπάρχουν στην Ευρώπη που ουσιαστικά σταμάτησαν το επαγγελματικό μπάσκετ για δύο χρόνια, επανήλθαν, άρχισαν να κερδίζουν τις ανόδους τη μια μετά την άλλη και στα 35 τους κάνουν την καλύτερη σεζόν της καριέρας τους; Ο Σάββας Νικητάκης είναι ένας από τους αυτούς και το gazzetta.gr εξηγεί το γιατί.

Έχει αγωνιστεί σε όλες τις Εθνικές κατηγορίες στην καριέρα του πλην μιας. Της Α1. Και αυτό είναι το μεγάλο του όνειρο. Όπως εξήγησε στο gazzetta.gr ο Σάββας Νικητάκης, θα ήταν το κερασάκι στην τούρτα της μεγάλης του καριέρας να αντιμετωπίσει του χρόνου στα παρκέ της Α1 τους Διαμαντίδη και Σπανούλη. Αν μάλιστα προσέξει κανείς τους αιρθμούς του στο φετινό πρωτάθλημα της Α2 μετά από 25 αγωνιστικές, θα καταλάβει πως ο Έλληνας γκαρντ θέλει πολύ την άνοδο. Και να μην το καταφέρει, πάλι θα μιλάμε για παίκτη... φαινόμενο αφού στα 35 του, διανύει την καλύτερη σεζόν της καριέρας του. Κάτι που μαρτυρούν και τα στατιστικά. Ο Σάββας Νικητάκης είναι 8ος σκόρερ (393), 12ος στις ασίστ (85), 9ος σε κερδισμένα φάουλ (119), 2ος στα κλεψίματα (41), 6ος στις βολές (97 εύστοχες), 2ος στο ποσοστό σε σουτ τριών πόντων (48%).

Ο έμπειρος γκαρντ στο ματς του περασμένου Σαββάτου με το Πέραμα, τελείωσε το παιχνίδι με 31 πόντους και 8/10 (!!!) τρίποντα. Με αφορμή τη διαστημική του εμφάνιση, το gazzetta.gr επικοινώνησε μαζί του για να τον ακούσει να... αποθεώνει τους ανθρώπους της Κηφισιάς, να αποκαλύπτει τον λόγο που δύο χρόνια έμεινε μακριά από το μπάσκετ, αλλά και το μεγάλο του όνειρο που... εμπεριέχει και τους Δημήτρη Διαμαντίδη και Βασίλη Σπανούλη.

Πριν αρχίσουμε να μιλάμε για τη φετινή εκπληκτική πορεί της Νέας Κηφισιάς, θα ήθελα να μου πεις γιατί πριν περίπου εφτά χρόνια αποφάσισες να σταματήσεις το μπάσκετ;

«Η αλήθεια είναι πως δεν σταμάτησα το μπάσκετ. Απλά δεν έπαιζα επαγγελματικά. Αγωνιζόμουν στον Αίολο Ταύρο στην Α' ΕΣΚΑ Ανδρών και αυτό γιατί μου έγινε μια πολύ καλή πρόταση, εκτός μπάσκετ, όπου θα χρειαζόταν να δουλεύω τα Σαββατοκύριακα και έτσι είπα να μην πάω σε κάποια ομάδα που δεν θα μπορώ να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις στο 100%. Η εταιρεία, όμως, αυτή δεν πήγε καλά, έκλεισε και έτσι επέστρεψα».

Και μετά βρέθηκε στον δρόμο σου η Νέα Κηφισιά...

«Για καλή μου τύχη βρέθηκε στον δρόμο μου η Νέα Κηφισιά. Τότε, η ομάδα αγωνιζόταν στην Γ' Εθνική και όταν έκανα ένα ραντεβού με τον Ηλία Παπαθεοδώρου, όλα άλλαξαν. Με αυτά που μου είπε, με έπεισε να υπογράψω στην ομάδα. Άλλωστε τότε έψαχνα και σπίτι στα βόρεια προάστια, οπότε όλα ήταν πιο εύκολα για εμένα. Είπα στον εαυτό μου "πάμε και βλέπουμε". Ειλικρινά δεν ήξερα τι να περιμένω. Γνώριζα μόνο τον Ηλία (σ.σ. Παπαθεοδώρου), αλλά αυτό ήταν αρκετό για εμένα. Θα ήμουν ψεύτης εάν έλεγα πως τα περίμενα όλα αυτά που έγιναν και που φτάσαμε ως εδώ σήμερα. Στη διάρκεια των χρόνων, όμως, κατάλαβα πως όλα όσα μου είχε πει ο Ηλίας ήταν αλήθεια και έβγαιναν το ένα μετά το άλλο μπροστά μου».

Είπες προηγουμένως πως σταμάτησες ουσιαστικά το μπάσκετ για μια άλλη δουλειά. Τελικά μήπως πρέπει και η Α2 να γίνει ερασιτεχνική κατηγορία;

«Αυτό είναι το μεγάλο κακό. Δεν είμαστε επαγγελματίες και ευτυχώς, από ό,τι μαθαίνω πολλές ομάδες δεν κάνουν πρωϊνές προπονήσεις και έτσι μπορούν κάποια παιδιά και δουλεύουν. Δυστυχώς περνάνε τα χρόνια και ξαφνικά καταλαβαίνεις πως δεν έχεις καταφέρει τίποτα στη ζωή σου μέσω του μπάσκετ. Πλέον, έτσι όπως έχει γίνει το μπάσκετ, και ειδικά σε αυτό το επίπεδο, κανείς παίκτης δεν μπορεί να φτιάξει περιουσία. Οπότε νομίζω πως ο ερασιτεχνισμός είναι η μόνη λύση πλέον γι' αυτή την κατηγορία».

Τη διετία που ουσιαστικά δεν ήσουν στο υψηλό επίπεδο, σου έλειπε το μπάσκετ ή ένιωθες να έχεις... ηρεμήσει;

«Έπαιζε στην Α' ΕΣΚΑ και περισσότερο ανησυχούσα για την καθημερινότητα μου παρά για το μπάσκετ. Όταν, όμως, ήρθα στην Κηφισιά και αρχίζαμε να ανεβαίνουμε τη μια κατηγορία μετά την άλλη, κατάλαβα πόσο μου έλειπε όλο αυτό. Στην Κηφισιά υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάνε το άθλημα, αλλά και τους ανθρώπους. Όπως τα μέλη της διοίκησης και ο κόουτς Ηλίας Παπαθεοδώρου. Αυτό δεν το συναντάς πουθενά και πραγματικά έχουμε δημιουργήσει μια εξαιρετική παρέα που περνάει πολύ καλά. Πιστέψτε με, δεν μιλάω με ξύλινη γλώσσα ούτε αυτά που λέω είναι κλισέ. Μια μέρα στην προπόνηση της Κηφισιάς να έρθει κανείς, θα καταλάβει αυτά που λέω»

Θα ήταν το... κερασάκι στην τούρτα της καριέρας σου αλλά και της προσπάθειας που έχετε κάνει, η άνοδος στην Α1; Και το λέω αυτό γιατί λέγεται πως ίσως να μην καταφέρει κάποια από τις ομάδες της Α1 να αγωνιστεί του χρόνου στο πρωτάθλημα και έτσι να ανέβει και τρίτη ομάδα από την Α2 και αυτή τη στιγμή τρίτοι είστε εσείς...

«Όταν ήμουν μικρότερος δεν φανταζόμουν καν ότι θα έπαιζα έστω και στην Α2. Αν καταφέρουμε να ανέβουμε στην Α1, θα έχω παίξει σε όλες τις κατηγορίες. Μου λείπει μόνο η Α1, αλλά δεν θέλω την άνοδο τόσο πολύ για εμένα. Αυτό που θέλω είναι να ανέβουμε για τους ανθρώπους της ομάδας που μοχθούν και πασχίζουν καθημερινά. Υπάρχουν στην ομάδα άνθρωποι με όνειρα και φιλοδοξίες και γι' αυτούς θα ήταν ό,τι καλύτερο να ανέβουν στην Α1. Για τους προπονητές, για τη διοίκηση, τους παίκτες, θα ήταν κάτι μαγικό, σαν όνειρο. Οπότε θα το ήθελα πολύ, περισσότερο γι' αυτούς τους ανθρώπους και όχι τόσο για εμένα».

Πάμε λοιπόν στα φετινά. Η χρονιά άρχισε με πολλούς τραυματισμούς και έτσι στις πρώτες αγωνιστικές γνωρίσατε αρκετές ήττες. Τον Γενάρη βρεθήκατε κάτω από τη ζώνη του υποβιβασμού και τώρα, αρχές Απριλή, είστε στην τρίτη θέση. Το φανταζόσουν;

«H Kηφισιά τα τελευταία χρόνια ανέβαινε σαν τρένο τις κατηγορίες. Και φέτος φτάσαμε στο κατά τη γνώμη μου δυσκολότερο πρωτάθλημα της Ελλάδος. Το να διακριθείς στην Α2 νομίζω είναι πιο δύσκολο και από το να διακριθείς στην Α1. Ήταν πραγματικά μεγάλο πλήγμα για εμάς οι τραυματισμοί, αλλά μείναμε εκεί, στον στόχο, συγκεντρωμένοι και συνεχίσαμε ως μια γροθιά. Άλλη διοίκηση, θα είχε κάνει... όργια, θα είχε αλλάξει παίκτες και προπονητές, αλλά όχι η δική μας που όταν χάναμε στις αρχές μας στήριξε περισσότερο από ότι τώρα και αυτό λέει πάρα πολλά για εμάς. Βγάζαμε κομπιουτεράκια τα Χριστούγεννα για το πως θα αποφύγουμε τον υποβιβασμό και τώρα είμαστε τρίτοι. Πλέον, δεν είναι αυτοσκοπός η τρίτη θέση, ό,τι και να κάνει αυτή η ομάδα από εδώ και μπρος, θεωρώ πως θα έχουμε πετύχει».

Και τι δεν περάσατε όλους αυτούς τους μήνες, ακόμη και 4 εναντίον 4 παίξατε σε παιχνίδι. Σου έχει μείνει αυτό το παιχνίδι με τον Απόλλωνα Πάτρας;

«Ήταν εμπειρία ζωής για εμένα αυτό το ματς. Είχε υπάρξει ένταση μεταξύ των παικτών με αποτέλεσμα οι διαιτητές να αποβάλουν πάρα πολλούς παίκτες και έτσι να μείνουμε να παίζουμε τέσσερις εναντίον τεσσάρων. Είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Το ευχαριστήθηκα όσο κανένα άλλο ματς (γέλια). Έβλεπα παίκτες με τους οποίους παλεύουμε μαζί όλη τη χρονιά να πανηγυρίζουν καλάθια μας από την εξέδρα. Ήταν σαν να έπαιζα σε πλατεία με φίλους μου. Πραγματικά εκπληκτικό».

Μάλιστα σε εκείνο το παιχνίδι είχες πει και μια ατάκα στον προπονητή σου που θα μείνει στην ιστορία, θες να την αποκαλύψεις;

«(Γέλια) Όταν μείναμε τέσσερις, μετά από ένα τάιμ άουτ που πήρε ο κόουτς, του είπα "για να σε δω τώρα, τι θα κάνεις; Θα σουτάρω συνέχεια και αν θες... βγάλε με". Νομίζω πως και αυτό το περιστατικό μαρτυρά πως πάνω από όλα είμαστε παρέα και διασκεδάζουμε με αυτό που κάνουμε».

Τόση ώρα δεν έχει εκφράσει το παραμικρό παράπονα. Άραγε στην Κηφισιά είναι όλα τέλεια;

«To μοναδικό μειονέκτημα αυτής της ομάδας είναι το γεγονός πως δεν έχει τόσο βαριά φανέλα σε σχέση με άλλες της κατηγορίας. Έχει λίγα χρόνια που έχει δημιουργηθεί και το γήπεδο είναι μικρό. Αυτά είναι δύο προβλήματα, αλλά εντάξει, δεν μπορούμε να έχουμε παράπονο. Ξέρεις ότι δεν γίνεται να τα έχεις όλα σε αυτή τη ζωή. Αλλά ουσιαστικά όχι, δεν έχουμε το παρμικρό παράπονο. Η ομάδα παίζει σε μια περιοχή που είναι δύσκολο να βρει δικούς της φιλάθλους. Εντάξει, έρχονται ορισμένα παιδιά από σχολεία και ευτυχώς που το γήπεδο είναι μικρό και γεμίζει».

Απομένουν πέντε αγωνιστικές για το τέλος του πρωταθλήματος και όλα δείχνουν πως Ελευσίνα και Απόλλωνας είναι ήδη στην Α1. Δίκαια κατά τη γνώμη σου;

«Πρόκειται για δύο ομάδες που ανεβαίνουν 100% δίκαια. Στη ζωή αυτό που αξίζει ο καθένας το παίρνει και νομίζω πως και οι δύο αυτές ομάδες δίκαια είναι ένα βήμα από την άνοδο. Πας στην Πάτρα και βλέπεις 3.000 κόσμο σε κάθε παιχνίδι, οπότε γιατί να μην είναι στην Α1 ο Απόλλωνας που έχει και καλή ομάδα, όπως φυσικά και η Ελευσίνα;

Kαι στην... ουρά τι προβλέπεις να γίνεται;

«Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που πέφτουν πέντε ομάδες. Τα προηγούμενα χρόνια έπεφταν τρεις και αν ίσχυε και φέτος το ίδιο, ουσιαστικά η υπόθεση παραμονή θα είναι τελειώσει. Αυτό έκανε το πρωτάθλημα πιο ανταγωνιστικό και πιο ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου. Νομίζω πως οι ομάδες που θα πέσουν είναι αυτές που βρίσκονται τώρα κάτω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Δηλαδή πλην της ΑΕΚ Άργους που έχει ήδη υποβιβαστεί, θα ακολουθήσουν και η Ερυθραία, ο Πιερικός/Αρχέλαος, το Παγκράτι και το Πέραμα, αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος».

Πριν ολοκληρώσουμε τη κουβέντα μας, θα ήθελα να μου πεις τι περνούσε από το μυαλό σου το Σάββατο στο ματς με το Πέραμα όταν έβλεπες το ένα τρίποντο μετά το άλλο να βρίσκουν στόχο και να φτάσεις στο απίστευτο 8/10...

«Είναι κάποιες μέρες που βλέπεις, νιώθεις, καταλαβαίνεις πως όλα σου πηγαίνουν καλά μέσα στο παιχνίδι. Ακόμη και σε ορισμένα σουτ που ένιωθα η μπάλα να μην φεύγει καλά από το χέρι μου και να πιστεύω ότι θα αστοχήσω, αυτή έμπαινε μέσα. Δεν είχα ξαναβάλει τόσα πολλά τρίποντα σε παιχνίδι και όταν πήγαμε στο ημίχρονο στα αποδυτήρια, είπα στον Πετροδημόπουλο "Λες να σπάσουμε όλα τα ρεκόρ σήμερα". Στη συνέχεια, όμως, δεν έπαιξα πολύ και έτσι έμεινα στο 8/10. Δεν πειράζει, όμως, είναι όλα καλά και αφού έγινε και αυτό ευχαριστημένος είμαι. Χαίρομαι που νικάει η ομάδα και οι κόποι μας παίρνουν σάρκα και οστά. Τώρα δύο τρίποντα πάνω, δύο κάτω, δεν έχει σημασία για εμένα, για τον κόουτς πάλι, δεν είμαι και τόσο σίγουρος (γέλια)».

*Ο Σάββας Νικητάκης (δεξιά) στη φωτογραφία με τον Δημήτρη Μενουδάκο.