«Θέλω Εθνική, αλλά δεν είμαι έτοιμος!

Γεννήθηκε στο Βελιγράδι στις 3 Μαρτίου του 1990 στο Βελιγράδι και πριν καλά-καλά συμπληρώσει 18 μήνες ζωής, μετακόμισε στην Αθήνα, όπου έμελλε να αποτελέσει το σπίτι του! Για την ακρίβεια στη Νέα Σμύρνη... Εκεί που, πριν προλάβει ουσιαστικά να “γνωρίσει” τον πατέρα του, έζησε τα παιδικά του χρόνια γύρω από το “δράμα” του “Μπόμπαν”, ο οποίος στις 28 Απριλίου του 1992, χτύπησε το κεφάλι του στην βάση της μπάσκετας (στη διάρκεια του αγώνα Πανιωνίου-Παναθηναϊκού), έπαθε ανεπανόρθωτη ζημιά στον αυχένα κι έμεινε παράλυτος. Δίπλα του, έμαθε να μάχεται ακατάπαυστα, γιατί από τα μικράτα του, η ζωή ήταν ένας διαρκής αγώνας... Δίπλα του, χωρίς ποτέ να νιώσει την περηφάνια του παιδιού που βλέπει τον πατέρα του να διαπρέπει, αγάπησε την πορτοκαλί μπάλα και ακολουθώντας τον παντού, σαν το πιο αχώριστο φιλαράκι του, γνώρισε τα μεγαλύτερα ονόματα του πάλαι ποτέ γιουγκοσλαβικού και σιγά-σιγά άρχισε να κάνει τα πρώτα του όνειρα σαν μπασκετμπολίστας...

Τα σωματικά του προσόντα (2,02) και η παιδεία του, αποτέλεσαν τον μεγαλύτερο σύμμαχο για τον νεαρό Βλάντο (σ.σ.: έτσι θέλει να τον φωνάζουν), που με την υποστήριξη του πατέρα του έκανε δειλά-δειλά τα πρώτα του βήματα στην παιδική ομάδα των “κυανέρυθρων”... Η συνέχεια, είναι λίγο-πολύ γνωστή σε όλους εκτός από τον πατέρα, που “έφυγε” από την ζωή τον Ιούνιο του 2006 μετά από καρδιακή προσβολή... Τον επόμενο χρόνο, ο Γιάνκοβιτς τζούνιορ προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα του Πανιωνίου και το 2008 κλήθηκε στην Εθνική ομάδα, με την φανέλα της οποίας, μέσα σε δύο χρόνια, πρόλαβε να κατακτήσει δύο χρυσά και δύο αργυρά μετάλλια σε Πανευρωπαϊκό και Παγκόσμιο πρωτάθλημα, όντας βασικό στέλεχος της αντιπροσωπευτικής ομάδας σε επίπεδο εφήβων και νέων ανδρών... Ακολούθησε ένα πέρασμα από την σερβική Μέγκα Βιζούρα και μετά από δύο σοβαρούς τραυματισμούς στο πέλμα, φέτος, ο 22χρονος πλέον Βλάντο Γιάνκοβιτς, ετοιμάζεται για το μεγάλο του ξεπέταγμα... Το νικητήριο τρίποντο που πέτυχε στην εκπνοή της παράτασης του αγώνα με την Οστάνδη (101-100) και το κόψιμο που έκανε στην τελευταία φάση του προχθεσινού αγώνα του Πανιωνίου στην Πολωνία με την (85-84) τον έφεραν και πάλι στο προσκήνιο και το gazzetta.gr, που συνομίλησε μαζί του, σας παρουσιάζει τις πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις του...

- Σε θυμόμαστε από μικρό δίπλα στον “Μπόμπαν” και για την ακρίβεια οι θύμησες μας, είναι πολύ έντονες από το Ευρωμπάσκετ του 2005 στο Βελιγράδι, όπου έζησες από κοντά, τον θρίαμβο της Εθνικής Ελλάδας... Αλήθεια, νιώθεις περισσότερο Έλληνας ή Σέρβος;

«Μισός-μισός! Όλη μου η οικογένεια, οι στενοί μου συγγενείς βρίσκονται στο Βελιγράδι, το οποίο και επισκέπτομαι κάθε καλοκαίρι... Η Ελλάδα, όμως, μου έχει προσφέρει πάρα πολλά, εδώ βρίσκονται όλοι μου φίλοι, οι παρέες μου, εδώ μεγάλωσα, εδώ ζω και στον ελληνικό τρόπο ζωής έχω μάθει να ζω...»

- Το γεγονός ότι έχεις δικαίωμα συμμετοχής μόνο στην Εθνική Ελλάδα, προέκυψε τυχαία ή είναι προϊόν δικής σου επιλογής;

«Ήταν δική μου επιλογή, πολύ απλά γιατί εδώ έμαθα μπάσκετ, εδώ μεγάλωσα άσχετα αν γεννήθηκα και κατάγομαι από την Σερβία.

- Αν και έχεις περάσει, έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο, από την Εθνική εφήβων και τη νέων ανδρών, ακόμη δεν έχεις περάσει το κατώφλι της ανδρικής ομάδας... Να υποθέσουμε ότι το εθνικό “προσκλητήριο” είναι κάτι κάτι που περιμένεις;

«Αν το περιμένω, λέει; Πως και πως!!! Θέλω πολύ να παίξω κάποια στιγμή στην Εθνική Ελλάδας και να ζήσω αυτό το υπέροχο συναίσθημα, αλλά πιστεύω ότι ακόμη θέλω πολύ δουλειά! Πρέπει να βελτιώσω αρκετά πράγματα στο παιχνίδι μου, να γίνω πιο αποδοτικός στην προσωπική άμυνα και γενικότερα να ολοκληρωθώ σαν μπασκετμπολίστας... Για την ώρα δεν είμαι έτοιμος!»

- Σε επηρέασαν οι τραυματισμοί που σε ταλαιπώρησαν τα δύο τελευταία χρόνια;

«Σίγουρα, με άφησαν πίσω αρκετά! Και τις δύο φορές τραυματίστηκα στο ίδιο σημείο του πέλματος, αλλά μετά την περυσινή χρονιά, όλο το καλοκαίρι δούλεψα πολύ στον τομέα της αποκατάστασης, αλλά και της ατομικής βελτίωσης και πραγματικά τώρα νιώθω έτοιμος για βγάλω στο γήπεδο τις πραγματικές μου δυνατότητες...

- Πήραμε μία πρώτη γεύση από τις πρώτες εφετινές εμφανίσεις σου με τη φανέλα του Πανιωνίου, αλλά πολύ πρόσφατα και μετά την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Γιάννη Σφαιρόπουλο, σε “θαυμάσαμε” να αναλαμβάνεις πρωτοβουλίες που αποδεικνύουν την ηγετική σου φυσιογνωμία μέσα στο γήπεδο, όπως το νικητήριο τρίποντο με την Οστάνδη και το κόψιμο λίγο πριν την εκπνοή με τον το σκορ στον πόντο κόντρα στην Ζιελόνα Γκόρα...

«Σε επίπεδο ανδρών, δεν είχα ξαναβάλει ποτέ καλάθι που να κρίνει ένα ματς στην εκπνοή και όπως θα είδατε δεν ήξερα πως να αντιδράσω... Άρχισα να τρέχω και συνεπαρμένος από τις αντιδράσεις των φιλάθλων και των συμπαικτών, πανηγύρισα όπως μου 'ρθε... Αισθάνθηκα καλά σ' εκείνη την φάση, λειτούργησα με το ένστικτο και δικαιώθηκα....»

- Νομίζαμε ότι θα το δούμε στο Τop-15 του “Ράδιο Αρβύλα”, αλλά ακόμη δεν το έχουν δείξει (γέλια!!!)...

(Γέλια!!)... Ξέρω που το πας... Μας έφαγαν τα περιοδικά... Δεν τρέχει τίποτε με τη Χριστίνα Μουστάκα (σ.σ.: η συμπαρουσιάστρια της δημοφιλούς χιουμοριστικής εκπομπής), φίλοι είμαστε...

- Η έλευση του Γιάννη Σφαιρόπουλου άλλαξε αρκετά και την αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδας, καθώς ο νέος προπονητής δίνει ιδιαίτερη σημασία στην άμυνα. Έστω κι αν στα δύο τελευταία παιχνίδια δεχθήκατε κατά μ.ο. 92 πόντους...

«Πραγματικά ο coach δίνει μεγάλη βαρύτητα στο αμυντικό κομμάτι και όλοι μας καταβάλλουμε πλέον πολύ περισσότερη προσπάθεια στα μετόπισθεν... Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι καμία μεγάλη επιτυχία δεν έχει έρθει χωρίς την άμυνα... Απλά, η ομάδα μας έχει ιδιαίτερο επιθετικό ταλέντο και ο κ. Σφαιρόπουλος που έχει μεγάλη εμπειρία σε υψηλό επίπεδο, προσπαθεί να “παντρέψει” τις επιθετικές μας αρετές με μία μεγαλύτερη προσήλωση στο αμυντικό κομμάτι... Πιστεύω ότι χρόνος δουλεύει υπέρ μας...»

- Νιώθεις ότι το ελληνικό πρωτάθλημα γίνεται για τις δύο ομάδες που διεκδικούν τον τίτλο και τις δύο που θα πέσουν;

«Λίγο-πολύ αυτό συμβαίνει, αλλά στο χέρι μας είναι να το αλλάξουμε... Δεν έχουμε αντιμετωπίσει ακόμη με κανέναν από τους δύο “μεγάλους”, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι αν παίξουμε σύμφωνα με τις πραγματικές μας δυνατότητες, μπορούμε να τους κοιτάξουμε στα μάτια και να τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη...»

- Σκέφτεσαι καμιά φορά, ότι φορώντας τη φανέλα του Πανιωνίου, συνεχίζεις το έργο του πατέρα σου, του οποίου η καριέρα τελείωσε άδοξα;

«Σίγουρα, πολλές φορές περνάει από το μυαλό μου, αλλά πραγματικά ο κόσμος δεν θέλω να με βλέπει έτσι, ως συνεχιστή δηλαδή της καριέρας του “αδικοχαμένου Μπόμπαν”... Δεν θέλω κανένας να νομίζει ότι παίζω στον Πανιώνιο, επειδή είμαι γιος του, θέλω ο κόσμος να με κρίνει χωρίς να με συνδέει με τον πατέρα μου... Αυτό βέβαια είναι λίγο δύσκολο, αλλά εγώ είμαι ο Βλάντο και προσπαθώ να “χτίσω” τη δική μου καριέρα...»

- Ποιους παίκτες έχεις ως πρότυπα;

«Από τους πιο παλιούς, τον Μποντιρόγκα, τον Στογιάκοβιτς και τον Τζόρτζεβιτς και από τους πιο κοντινούς μου τον ΔημήτρηΔιαμαντίδη, γιατί είναι ο πιο ολοκληρωμένος παίκτης...

- Ποιο γεγονός σε έκανε να αποφασίσεις να ασχοληθείς με το μπάσκετ;

«Αυτό που με έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένο στη μνήμη μου, ήταν το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι που έγινε προς τιμήν του Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, στο οποίο συμμετείχε όλη η “ελιτ” του σερβικού μπάσκετ. Είχα πάει μαζί με τον πατέρα μου και ήταν πραγματικά μία αξέχαστη εμπειρία. Τότε είπα μέσα μου, ότι “θέλω κι εγώ, κάποτε, να ζήσω αυτές τις χαρές”...»