Ο Γιάννης Σερέτης γράφει με αφορμή το χθεσινό πέναλτι στα Γιάννενα για την ισχύ και και την… γκρίνια των «μικρομεσαίων» και των «μεγάλων» του πρωταθλήματος…

Σκεφτόμουν εδώ και πολύ καιρό να γράψω ένα κείμενο για την αντιμετώπιση των «μικρών» και των «μικρομεσαίων» από τη διαιτησία. Αφορμή ήταν ασφαλώς οι «κραυγές» των δύο «μεγάλων», της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, του Αρη, των ομάδων που όταν γουστάρουν αρχίζουν να κάνουν πολιτική για τον διαιτητή κάθε αναμέτρησης όχι την επομένη του ορισμού του, αλλά μία ώρα μετά τον ορισμό του! Πώς; Με τις ιστοσελίδες, τα blogs, τα social media, σιγά μην περιμένουν τις… εκδόσεις της επόμενης ημέρας.

Γιατί; Διότι κουβαλούν πολλούς οπαδούς πίσω τους. Όχι όπως ο Παναιτωλικός και ο Εργοτέλης, ο Πανιώνιος και ο Ατρόμητος, η Δόξα και ο Λεβαδειακός, ο ΠΑΣ και ο Αστέρας, η Ξάνθη και η Κέρκυρα (τον ΟΦΗ τον εξαιρώ διότι το καλοκαίρι συνέβησαν πάρα πολλά που τα γνωρίζει καλά η κλειστή κοινωνία του Ηρακλείου και οι παράγοντες της Σούπερ Λίγκας  αλλά δεν μπορώ να τα γράψω διότι – συγγνώμη, ναι για πολλοστή φορά δεν έχω τα αυγά- δεν θέλω να ρισκάρω βρωμόξυλο, καρτέρια, απειλές, δικαστήρια, μηνύσεις, αγωγές και αποζημιώσεις).  Εψαχνα, λοιπόν, την κατάλληλη αφορμή. Ο συνδυασμός που προσδοκούσα ήταν δύσκολος.

Περίμενα α) ένα σφύριγμα τόσο κραυγαλέα λανθασμένο που να κάνει «μπαμ» και να είναι αναμφισβήτητο από ειδικούς, διαιτητές, φιλάθλους, εφημερίδες β) σε ματς που δεν θα αγωνίζεται κάποιος από τους άνωθεν πέντε με τους περισσότερους φίλους στην Ελλάδα, για να μην έχουμε άλλα, με 250 σχόλια του στυλ «ναι, αλλά θυμάσαι τότε που… τότε δεν έγραψες τίποτα γελοίε, «αντικειμενικέ» γ)σφύριγμα που δεν θα κρίνει το αποτέλεσμα τον νικητή.
 Όλα αυτά τα ήθελα για να μην μπλέξω με παπάρες που δεν θα μπορούν να κοιτάξουν πέρα από τη χρωματισμένη μύτη τους, αλλά θα μπορέσουν να βρεθούν στη θέση του «μικρού».

Και, ω του θαύματος, ο γίγας Σταύρος Τριτσώνης μου έκανε τη χάρη. Αφιερώστε μόνο ένα λεπτό από τη ζωή σας. Οσοι δεν έχετε δει highlights χθες, δείτε για πρώτη φορά στο βιντεάκι το πέναλτι που καταλογίζει χθες στα Γιάννενα, στην ελεύθερη πτώση του Γεωργίου με αντίπαλο τον Δημούτσο. Οσοι το έχετε δει, ρίξτε μια επιπλέον ματιά, παρατηρώντας τη θέση του διαιτητή, ο οποίος έχει πεντακάθαρο οπτικό πεδίο και δεν βρίσκεται σε απόσταση μεγαλύτερη των δύο μέτρων από τους δύο παίκτες. Θεωρείται μάλιστα από τους καλούς διαιτητές ο Τριστώνης και ο Δώνης μίλησε σήμερα με καλά λόγια για την αξία του.

http://youtu.be/Ad9um2odyZY

Μου έτυχε χθες αυτό το αστείο σφύριγμα που ζητούσα ως αφορμή για ένα τέτοιο κείμενο σε ματς του Ατρόμητου, ο οποίος συνολικά δεν πρέπει (όπως και πολλές άλλες ομάδες) να ανήκει στους «διαμαρτυρόμενους» της εφετινής σεζόν από τη διαιτησία. Τον έχουν αδικήσει σε ορισμένα, τον έχουν ευνοήσει σε άλλα, στη σούμα δεν είναι χαμένος από τα σφυρίγματα εφέτος, το λέω κι ας είμαι και Περιστεριώτης. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι αυτό.

Είναι η ισχύς των οπαδών κάθε ομάδας, η οποία «μεταφέρεται» ύπουλα, άνομα ή θεμιτά και ομαλά προς τα media. Και στα καλά και στα άσχημα. Ακούω σήμερα τις φωνές του ΠΑΟΚ για ένα πέναλτι στον αγαπημένο μου «Σάλπι», το οποίο χθες μαζί με τον Περικλή Βασιλάκη στον «Σκάι» είδαμε πέντε φορές σε ριπλέι και πάλι καταλήξαμε σε αντίθετο συμπέρασμα (εκείνος «πέναλτι», εγώ «παίζετε»). Ακούω τις φωνές του Αρη για αποβολή του Κρέσιτς, παρότι ο Γιαννιώτας δεν βρίσκεται σε προφανή θέση για γκολ, διότι υπάρχουν δύο παίκτες πίσω από τον γκολκίπερ.

Ακούω την μουρμούρα του Παναθηναϊκού και του Φερέιρα για μια κάρτα (ναι, επιζήμια) στον Σιμάο. Θυμάμαι τα απίστευτα του Ολυμπιακού που είχε πάει ο απίστευτος να στήσει  επικοινωνιακή πολιτική για διαιτησία πάνω σε ματς που διαμαρτυρόταν για δύο οφσάιντ (αλλά γρήγορα κατάλαβε το αστείον της απήχησης ακόμη και σε «Τσουακαλάδες» διότι αντίπαλος ήταν η ταπεινή Δόξα και θα γελούσαν τα μάρμαρα του Παρθενώνα αν συνεχιζόταν η γκρίνια και την άλλη ημέρα έπεφταν τα πρόστιμα στους παίκτες).

Και σκέφτομαι: Τι να πει και ο Ατρόμητος και ο οποιοσδήποτε άλλος «μικρομεσαίος»; Πού να «περάσει» πολιτική και τι απήχηση να έχει εκτός από τις τοπικές κοινωνίες η (όποια) διαμαρτυρία του; Εκτός κι αν κάνει πληρωμένες καταχωρήσεις + σούπερ αντισυμβατικές ανακοινώσεις (Πανόπουλος) ή κατεβάσει κόσμο να κλείσει καμιά εθνική οδό (άλλη πρεμούρα δεν έχουν τούτη την εποχή οι οπαδοί των επαρχιακών ομάδων…) για να ακουστεί μια – δυο ημέρες και μετά να ξεχαστεί…

Κοιτάξτε και το γκολ του Ατρόμητου στο φάουλ, από την κομπίνα Φυτανίδη – Μπρίτο – Μήτρογλου! Διακόσιους τόνους θα μας τα είχαν κάνει τα media αν έβαζε τέτοιο γκολ από φάουλ ο Παναθηναϊκός ή Ολυμπιακός. Αναλύσεις και αφιερώματα σε εκατοντάδες λέξεις και ωραίο (αληθινά ωραίο μερικές φορές!) ρεπορτάζ: τίνος είναι η αρχική έμπνευση, πόσο καιρό την «δουλεύουν» στην προπόνηση, γιατί δεν το είχαν επιχειρήσει στο παρελθόν, πόσο «Θεός» είναι ο Ερνέστο ή ο Ζεσουάλδο, τι είπαν στα αποδυτήρια, πώς το πανηγύρισαν και σε ποιον το αφιέρωσε ο Μιραλάς ή ο Λέτο, χίλια ωραία πράγματα θα διαβάζαμε.

Τώρα; Τώρα τη γκολάρα την έχει πετύχει ο Ατρόμητος των 5.000 οπαδών. Και είναι η αυτή μοίρα του «μικρομεσαίου» στην Ελλάδα γι΄ αυτό και χρήζουν θαυμασμού όλες οι «μικρομεσαίες» που έχουν καταφέρει πράγματα και θαύματα στο πρόσφατο παρελθόν από το 1980 και μετά (Πανιώνιος, ΟΦΗ, Λάρισα, Ξάνθη, Ηρακλής).

Διότι στην Ελλάδα, εκτός όλων των άλλων, δεν θα «παίξει» ποτέ πρώτη είδηση η πρόσληψη νέου προπονητή στην εκάστοτε «Σάντερλαντ» και «Γουέστ Χαμ»… Στην Ελλάδα θα θυμόμαστε μια ζωή τον Παπουτσέλη, τον Σπανέα, και τον Δημητρόπουλο. Οχι όμως και τον Τριτσώνη…