Γιουβέντους: Ποιος έχει δίκιο;

Ανήμερα των γενεθλίων του Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο, το gazzetta.gr γράφει για τη Γιουβέντους και αναρωτιέται αν πάει καλά ή στραβά.

Γιουβέντους: Ποιος έχει δίκιο;

Η παρωδία που λέγεται «προκριματικά Μουντιάλ» επέστρεψε ξανά, αφού FIFA και UEFA αποφάσισαν να το ξεφτιλίσουν εντελώς το θέμα με την τρίτη διακοπή των πρωταθλημάτων σε τρεις μήνες. Για να μην βαρεθούμε εντελώς τη ζωή μας, επομένως, θα εστιάσουμε στη Serie A και κάθε μέρα, με βαθμολογική σειρά, θα γράφουμε και για μια ομάδα, μέχρι την επανέναρξη του πρωταθλήματος. Μας βοηθάει, άλλωστε, και η Ιντερ, η οποία κατάφερε να μπει στην 10άδα και... την προλαβαίνουμε. Η αρχή, λοιπόν, γίνεται από τη Γιουβέντους, όπου έχουν λόγους για να αισιοδοξούν αλλά και για να απαισιοδοξούν.

Στην περίπτωση των Μπιανκονέρι το πρώτο πράγμα που αποδεικνύεται ως τώρα, είναι ότι δεν μπορεί μια ομάδα να δείξει τις πραγματικότητες της δυνατότητες άμεσα, ό,τι μεταγραφές κι αν κάνει. Η Γιούβε έχασε τον Πογκμπά και τον -αναπληρωματικό πέρυσι- Μοράτα και τους αντικατέστησε με Πιάνιτς και Ιγουαΐν. Πήρε, επίσης, τον Ντάνι Αλβες για να δώσει έξτρα εμπειρία, ποιότητα και βάθος δεξιά, τον Μπενάτια για να κάνει το ίδιο πράγμα στην άμυνα, διατήρησε τον Κουαδράδο που έχει αποδειχθεί υπερπολύτιμος απέναντι είτε σε ανοιχτή είτε σε κλειστή άμυνα και επένδυσε και με τον Πιάτσα.

Σε θεωρητική βάση, οι Τορινέζοι θα έπρεπε να σαρώνουν τους πάντες από το ξεκίνημα της σεζόν αφού το ρόστερ είναι πιο ποιοτικό και πιο γεμάτο σε σχέση με πέρυσι. Πρακτικά, η Γιουβέντους προς το παρόν παρουσιάζεται χειρότερη από ό,τι υπόσχονταν οι μεταγραφές της. Και εδώ είναι το ουσιαστικά μοναδικό ερώτημα που υπάρχει για την φετινή ομάδα: Είναι καλό και λογικό αυτό που γίνεται προς το παρόν ή κακό και παράδοξο; Την απάντηση, προφανώς, θα την δώσει η εξέλιξη της σεζόν αλλά ήδη υπάρχουν δύο στρατόπεδα: Από την μία ο Μασιμιλιάνο Αλέγκρι και η διοίκηση του κλαμπ, από την άλλη η πλειοψηφία του ιταλικού Τύπου.

Είναι ο ίδιος Τύπος, που με το τέλος της μεταγραφικής περιόδου ανακήρυξε τη Γιούβε σχεδόν φαβορί για να κατακτήσει και το Champions League οπότε τώρα που η ομάδα δεν παίζει καλά, κάποιος πρέπει να φταίει και σίγουρα όχι οι εκτιμήσεις τους. Ετσι πάει, συνήθως, με τους δημοσιογράφους... Οι μπιανκονέρι είναι φανερό ότι έχουν αρκετά προβλήματα στο παιχνίδι τους. Είτε αυτά αφορούν την ανασταλτική λειτουργία, είτε τη δημιουργική. Ανασταλτικά, η ομάδα δέχεται περισσότερες φάσεις από ό,τι συνηθίζει, όπως δέχεται εύκολα γκολ από στημένη φάση. Δημιουργικά, η ομάδα δύσκολα βγάζει φάσεις μετά από αυτοματισμό και συνήθως αφήνεται στις ατομικές ενέργειες αφού είναι πολλοί, πλέον, αυτοί που μπορούν να πάρουν μια πρωτοβουλία και να δώσουν τη λύση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπως έχουμε ξαναγράψει, είναι τα γκολ (9) του Ιγουαΐν, με τα περισσότερα να έχουν έρθει από ατομικές ενέργειες.

Αυτή την κατάσταση, αυτά τα προβλήματα που υπάρχουν στο παιχνίδι της Γιούβε, ο ιταλικός Τύπος τα παίρνει και τα... τραβάει ως εκεί που δεν πάει. Οι Μπιανκονέρι που το καλοκαίρι ήταν φαβορί για να πάρουν όλους τους τίτλους, παρουσιάζονται από τους ίδιους ανθρώπους ως ανήμποροι να σταθούν στο υψηλότερο επίπεδο του Champions League. Αυτό, βέβαια, το είπε και ο Τζανλουίτζι Μπουφόν αλλά ο αρχηγός ξέρει πότε να μιλάει, τι να λέει και γιατί το λέει. Η αλήθεια, πάντως, είναι ότι οι Γιουβεντίνοι θα έπρεπε όντως να ανησυχούν σοβαρά, αν στην ομάδα δεν είχαν επαφή με την πραγματικότητα. Αν πίστευαν ότι όλα είναι καλά αυτή την στιγμή επειδή έρχονται οι νίκες. Γιατί έρχονται.

Η Γιουβέντους που δέχεται έντονη κριτική από τους πάντες, είναι πρώτη στο πρωτάθλημα με +4 έχοντας δέκα νίκες σε 12 αγωνιστικές και αν νικήσει στη Σεβίλλη σε δύο εβδομάδες θα είναι πρώτη και στον όμιλο του Champions League. Για ομάδα που δεν παίζει καλό ποδόσφαιρο, καλύτερα δεν θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα. Ειδικά αν γίνει σύγκριση με το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι. Οπως, για παράδειγμα, κάνει ο Αλέγκρι, ο οποίος είναι στην άλλη πλευρά και δηλώνει σίγουρος για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Και μια ατάκα του στη συνέντευξη Τύπου πριν το ματς με την Κιέβο, ακούγεται πολύ καλή σαν επιχείρημα.

«Προκαλώ οποιονδήποτε να πει ότι πέρυσι τέτοια εποχή πίστευε ότι η Γιουβέντους θα έπαιζε έτσι κόντρα στην Μπάγερν και θα έπρεπε να προκριθεί», είπε ο allenatore. Και το είπε επειδή πέρυσι τέτοια εποχή οι Τορινέζοι ήταν στη 12η θέση, στο -12 από την κορυφή, έχαναν εύκολα, νικούσαν πολύ δύσκολα και άπαντες έλεγαν ότι οι αποχωρήσεις των Πίρλο-Βιδάλ-Τέβες δεν καλύπτονται και ότι τώρα θα αποδειχθεί ότι ο Αλέγκρι δεν μπορεί να χτίσει ομάδα. Οπως λέει και ο Μαξ, η Γιουβέντους τελικά έπρεπε να αποκλείσει την Μπάγερν, έκανε δεύτερο σερί νταμπλ και δημιούργησε σε όλους, με τις 25 νίκες και μία ισοπαλία σε 26 αγωνιστικές, την εντύπωση ότι είναι καλύτερη και από την σεζόν 2014-15 που άγγιξε το treble.

Το γεγονός, επομένως, ότι φέτος έρχονται τα αποτελέσματα αυτή την περίοδο, προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη σιγουριά στον Αλέγκρι για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Κι αν δεν το λέει ο ίδιος, το λέει αντ' αυτού ο μέντορας του, Τζιοβάνι Γκαλεόνε: «Δεν έχω καταλάβει ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα. Οι ομάδες του Μαξ, όπως αποδείχθηκε και την προηγούμενη διετία, είναι πάντα σε φουλ ρυθμό την άνοιξη γιατί τότε κρίνονται όλα. Αν η Γιουβέντους παίρνει τώρα τα αποτελέσματα, όταν βρει τα πατήματα της θα καθαρίσει εύκολα το πρωτάθλημα και θα στρέψει όλη την προσοχή της και την ενέργεια της στο Champions League».

Το πλάνο του προπονητή, όντως αυτό είναι. Και το λέει. «Αυτή την περίοδο με ενδιαφέρει μόνο το αποτέλεσμα, τίποτα άλλο. Ούτως ή άλλως, είμαστε η χώρα της μόδας και η μόδα αυτή την περίοδο είναι να λένε όλοι ότι δεν παίζουμε καλά, όπως κι αν παίζουμε. ΟΚ, ας πάρουμε τώρα τα αποτελέσματα που δεν παίρναμε πέρυσι τέτοια περίοδο και θα τα ξαναπούμε τον Μάρτιο», είπε εκνευρισμένος προς τους δημοσιογράφους μετά τη νίκη επί της Κιέβο. Και σε αυτή την κόντρα του, ή τη διάσταση απόψεων, με τα ΜΜΕ, έχει για υποστηρικτές δύο πρώην Ροσονέρι: Αλεσάντρο Κοστακούρτα και Κάρλο Αντσελότι.

«Η Γιουβέντους αυτή την στιγμή παίζει στο 50%-60% και είναι πρώτη με +4. Προφανώς θα ήταν καλύτερα αν πρόσφερε και πλούσιο θέαμα αλλά δεν νομίζω πως έχει την ανάγκη να το κάνει για να πάρει τα αποτελέσματα που θέλει», είπε ο «Μπίλι» ενώ ο «Καρλέτο» κοίταξε και εκτός Ιταλίας για να υπερασπιστεί τον Αλέγκρι, τους Μπιανκονέρι και ενδεχομένως και την δική του Μπάγερν: «Υπάρχει μια υπερβολή στην κριτική που γίνεται προς τον Αλέγκρι, αλλά είναι κάτι που έχει καθιερωθεί πλέον, αν κρίνω από το γεγονός ότι γίνεται κριτική και στον Ιγουαΐν αν δεν βάζει τουλάχιστον ένα γκολ σε κάθε ματς. Δεν νομίζω πως η μέχρι τώρα απόδοση της Γιουβέντους δικαιολογεί αυτή την κριτική. Η Γιούβε είναι μία από τις επτά ομάδες που μπορούν να κατακτήσουν το Champions League, προσωπικά δεν έχω ξεχωρίσει κανένα φαβορί προς το παρόν. Στην Ευρώπη αυτή την στιγμή είναι σε καλή κατάσταση μόνο οι ομάδες που δεν έχουν υποχρεώσεις σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις αλλά μόνο ένα ματς την εβδομάδα. Οι μεγάλες ομάδες του Champions League δεν έχουν δείξει ακόμη τις πραγματικές δυνατότητες τους γιατί οι αγωνιστικές υποχρεώσεις ήταν πραγματικά πολλές και προερχόμαστε και από το Euro».

Αυτό, το Euro δηλαδή, είναι ακόμη ένας παράγοντας που επικαλούνται Αλέγκρι και Μπέπε Μαρότα, αφού η Γιουβέντους έκανε προετοιμασία με λιγότερους από τους μισούς παίκτες του ρόστερ. Από εκεί και πέρα, όταν άρχισε η σεζόν, ανέλαβαν οι τραυματισμοί... Αν ήταν μυικοί, θα μιλούσαμε πάλι για τον Αλέγκρι και την κατάρα του. Οι περισσότεροι, όμως, είναι «ατυχήματα», άρα μάλλον δεν βοηθάει και η τύχη προς το παρόν. «Οταν θα είμαστε πλήρεις, γιατί προς το παρόν δεν ήμασταν ποτέ, θα δείτε τη δυναμική μας. Ο Πιάτσα, για παράδειγμα, είναι πολύ μεγάλη απώλεια αυτή την στιγμή, θα βοηθούσε πολύ τακτικά αφού μου επιτρέπει να χρησιμοποιήσω διάφορα σχήματα μπροστά», λέει ο προπονητής.

Αυτό που δεν λέει, είναι ότι φέτος για πρώτη φορά μετά από χρόνια ασκείται όντως μεγάλη πίεση προς την ομάδα από όλους. Δημοσιογράφους αλλά και οπαδούς. Και αυτή η πίεση προκύπτει από το γεγονός ότι στο Τορίνο είπαν ξεκάθαρα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ότι ο στόχος είναι πλέον και το Champions League. Μπορεί ο Μαρότα να λέει κάθε χρόνο ότι «η ιστορία της Γιουβέντους μάς υποχρεώνει να έχουμε ως στόχο την κατάκτηση κάθε διοργάνωσης στην οποία συμμετέχουμε», αλλά μόνο φέτος το εννοεί 100%. Πρόπερσι, κανείς δεν θα έλεγε τίποτα στον Αλέγκρι αν δεν έφτανε στον τελικό. Πέρυσι, κανείς δεν του είπε τίποτα για τον αποκλεισμό από την Μπάγερν, ο οποίος στοίχισε την παρουσία στον τελικό για δεύτερη σερί χρονιά. Φέτος, όμως, θα του πουν. Ειδικά αν δεν είναι τουλάχιστον στην 4άδα.

Περισσότερο κι από αγωνιστικό, τουλάχιστον κατά την άποψη του Γιουβεντίνου που γράφει αυτό το άρθρο, το θέμα είναι ψυχολογικό. Η Γιούβε που παραδοσιακά έχει ψυχολογικό πρόβλημα με το Champions League, ξέρει ότι φέτος θα κριθεί κυρίως με βάση τα όσα θα πετύχει εκεί. Και όλος αυτός ο ενθουσιασμός που προκλήθηκε το καλοκαίρι στον κόσμο της λόγω των μεταγραφών, δεν περνάει μόνο ως ενθουσιασμός στην ομάδα αλλά και ως πίεση. Για όσους έγιναν Γιουβεντίνοι την δεκαετία του ΄90, αυτό είναι και το λογικό. Και είναι ωραίο το γεγονός ότι η ομάδα έφτασε ξανά στοι επίπεδο να κρίνεται με βάση αυτό. Θα είναι ακόμη καλύτερα, όμως, αν ανταποκριθεί κιόλας...

Τα νεύρα του Πιάνιτς στο San Siro από την στιγμή που ο Ριτσόλι ακύρωσε το γκολ του με την Μίλαν, για παράδειγμα, δεν είναι καλός οιωνός. Το γράφουμε χωρίς καμία διάθεση για οποιονδήποτε τσακωμό: Ο Βόσνιος έδειξε σε αυτό το ματς, με τα νεύρα του σε κάθε φάση από την ακύρωση του γκολ και μέχρι τη λήξη, ότι έχει τη νοοτροπία της Ρόμα. Λογικό. Με τέτοια νοοτροπία, όμως, δεν θα μπορέσει να σταθεί στη Γιουβέντους που θέλει όλους τους τίτλους. Προς τιμήν του, το ξέρει και ο ίδιος και το είπε μετά το φάουλ-γκολ με την Κιέβο ότι «είμαι σε μια ομάδα που έχει πάντα στόχο τη νίκη, είναι ένα από τα σπουδαιότερα κλαμπ του κόσμου και πρέπει, μπορώ και θέλω να δώσω περισσότερα».

Περισσότερα φυσικά πρέπει, μπορούν και θέλουν να δώσουν όλοι. Γιατί το ρόστερ της Γιούβε φέτος, ειδικά αν βρει ρυθμό ο Μαρκίζιο και δεν αντιμετωπίσει προβλήματα στη συνέχεια, δίνει τη δυνατότητα στον Αλέγκρι να δοκιμάσει πολλά σχήματα, του δίνει πολλές λύσεις ώστε να είναι η ομάδα τον Μάρτιο όπως λέει ο ίδιος ότι θα είναι. Και όπως θέλει και ο Μπουφόν, ο οποίος το είπε μετά τη νίκη επί της Λιόν στη Γαλλία: «Εχουμε τέτοιες δυνατότητες φέτος, που θα είναι πραγματικά κρίμα αν δεν είμαστε 100% έτοιμοι να τις δείξουμε όταν πρέπει»...

Υ.Γ.: Για τον 42χρονο, πλέον, Pinturiccio, μόνο ένα πράγμα: Ως ένας απλός οπαδός της Γιουβέντους, τον ευχαριστώ επειδή έκλαψα στις 13 Μαΐου 2012. Και το γεγονός ότι ήμουν στο Juventus Stadium και έκλαιγα, σημαίνει ότι θα είναι για πάντα ό,τι ωραιότερο έχω ζήσει σε γήπεδο.

Best of internet