Το μαχαίρι έλειπε από τα δόντια...

Την προηγούμενη φορά που ο Ολυμπιακός είχε φτάσει μια ανάσα από την Ευρωπαϊκή του υπέρβαση (εισιτήριο για τους 4 του Τσάμπιονς Λιγκ), ήταν ο... στρατηγός άνεμος που πρόδωσε τον Δημήτρη Ελευθερόπουλο και έδωσε την ευκαιρία στον Κόντε να δώσει την πρόκριση στην Γιουβέντους και να γίνει σύνθημα στα χείλη των αντιπάλων.

Στο νέο... ραντεβού με την ιστορία για τους «ερυθρόλευκους» δεν είχε τόσο... σασπένς. Το 3-0 ήταν βαρύ, αλλά και κυνικό ώστε το όνειρο να μείνει όνειρο ξανά. Σαφώς και στα... Ολυμπιακά κιτάπια ο ιστορικός του μέλλοντος θα γράψει με χρυσά γράμματα το «Ολυμπιακός-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 2-0» αλλά δεν θα έχει την ίδια ευκαιρία να χρησιμοποιήσει την ίδια... χρυσή πένα για το κεφάλαιο «ρεβάνς στο Ολντ Τράφορντ».

Κι όμως η ομάδα του Μίτσελ δεν παραδόθηκε... αμαχητί στον Φαν Πέρσι και την παρέα του. Δεν ήταν απλά ένας κομπάρσος που... μάσησε από το μεγαλείο του «θεάτρου των ονείρων». Είχε τις ευκαιρίες. Και τι ευκαιρίες μάλιστα; Τι να θυμηθεί κανείς; Τον Πέρες που στο 0-0 σπατάλησε την ευκαιρία να... καθαρίσει νωρίς-νωρίς την πρόκριση ή την διπλή του Φουστέρ και του Τσόρι. Εκεί που ο Ντε Χέα απέδειξε γιατί είναι κίπερ επιπέδου Μάντσεστερ.

Τι χρειαζόνταν από τον Ολυμπιακό όμως για να φτάσει ως την πηγή αλλά παράλληλα να πιει και το... κρύο νερό της πρόκρισης; Το βασικό ήταν μεγαλύτερη πίστη. Κάτι που παρά τις ευκαιρίες οι πρωταθλητές Ελλάδος δεν είχαν.

Για να το πούμε λαϊκά δεν μπήκαν στο ματς με το «μαχαίρι στα δόντια» όπως είναι το ζητούμενο σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά αντίθετα χωρίς συγκέντρωση όπως φάνηκε ξεκάθαρα κυρίως στην περίπτωση του Μανωλά που για άλλη μια φορά ήταν... εστία κινδύνου.

Έδωσαν εξ αρχής το δικαίωμα στον μεγάλο αντίπαλο να καταλάβει ότι ο Ολυμπιακός παρά την... προίκα του 2-0 έχει τον φόβο. Όταν λοιπόν μια ομάδα σαν την Γιουνάιτεντ (ακόμη και πληγωμένη όπως είναι φέτος) μυρίζει... αίμα η συνέχεια είναι γνωστή. Την είδαμε όλοι επί της οθόνης. Το δεύτερο είναι οι επιλογές που είχε στην διάθεση του ο Μίτσελ ειδικά όταν το ματς... στράβωσε για τα καλά μετά το 2-0 στην εκπνοή του πρώτου μέρους.

Με τον Βαλντέζ μπορείς να ρίξεις... 5 στην Βέροια και 2 στον Πανθρακικό και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Την Μάνστεστερ όμως δεν μπορείς. Με τον Βέργο θα μπορούσε να γραφτεί η πιο όμορφη ποδοσφαιρική ιστορία όπως τόσες και τόσες φορές είχε συμβεί στο παρελθόν, όμως συνήθως μια τέτοια κίνηση μπορεί να... ερμηνευτεί και ως λευκή πετσέτα. Όταν ένα... αμούστακο παιδί πατάει σε αυτό το γήπεδο στο 81' και με το σκορ στο 3-0 το πιο λογικό είναι στην πρώτη φάση να κάνει αυτό που έκανε.

Να κλωτσήσει έναν αντίπαλο παρά να κάνει οτιδήποτε άλλο από το... ψάρωμα που έχει. Με τον Μήτρογλου στην Φούλαμ και τους Ολαϊτάν και Σαβιόλα εκτός μάχης, επιθετικά ο Ολυμπιακός είχε επιλογές επιπέδου... Σούπερ Λίγκας.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν ο Αργεντίνος ήταν τόσο ανέτοιμος ώστε να μείνει εκτός αποστολής. Αν όμως μπορούσε να βγάλει έστω κι ένα 10λεπτο ή τέταρτο, χρεώνεται μέγα λάθος ο Μίτσελ που τον απέκλεισε και δεν πήρε το ρίσκο. Το γιατί πιστεύω είναι έυκολο να το καταλάβει κανείς. Ακόμη και φόβος υποτροπής να υπήρχε δεν νομίζω να έκλαιγε κανείς αν τον «έχανε» ο Ολυμπιακός στα ματς με τον... Εργοτέλη, τον ΠΑΣ Γιάννινα και τον Άρη. Άλλο να... πετάς στην μάχη τον ανέτοιμο Σαβιόλα στο 81' κι άλλο τον Βέργο. Όσο για τον Μήτρογλου, είναι αστείο να λέει κανείς «γιατί πουλήθηκε».

Όταν έρχεται μια τέτοια μυθική προσφορά και με τον διεθνή φορ να έχει πρόβλημα τραυματισμού (και το έχει ακόμη), όχι μόνο λες «ναι» αλλά τον παίρνεις από το χέρι και το πας... με τα πόδια στο Λονδίνο. Το λάθος είναι ότι γνωρίζοντας ότι δεδομένα το κενό που δημιουργείται είναι τεράστιο, δεν γίνονται οι ανάλογες κινήσεις αναπλήρωσης του.

Ω γέγονε, γέγονε όμως... Το ποτάμι (όχι του Σταύρου Θεοδωράκη) δεν γυρίζει πίσω και το γεγονός είναι ότι ο Ολυμπιακός έχασε μια μοναδική ευκαιρία για να πετύχει την μεγαλύτερη πρόκριση της Ευρωπαϊκής ιστορίας του.

Σε μια χρονιά που στο Τσάμπιονς Λιγκ τα πήγε περίφημα και χάρισε στον κόσμο του μεγάλα βράδια με πρώτο και καλύτερο αυτό με την Μάντσεστερ στο Φάληρο ή αυτά σε Βρυξέλλες και Λισαβόνα! Ο Μίτσελ είπε ότι ο Ολυμπιακός άξιζε κάτι καλύτερο... Πιθανό. Χρειαζόνταν όμως και μεγαλύτερη τόλμη.