Μια πρώτη δικαίωση για τον «Let’ s go boys»!

Μετά από πολλά χρόνια, όταν το μαλλί θα έχει γκριζάρει περισσότερο και θα έχει πατήσει τα πρώτα «ήντα», θα τον θυμάται αυτόν τον Παναθηναϊκό ο Γιάννης Αναστασίου. Σαν τον πρώτο εφηβικό προπονητικό έρωτά του. Δεν θα τον ξεχάσει ποτέ. Το θέμα είναι αν θα τον θυμούνται και θα του τηλεφωνούν και οι πιτσιρικάδες πού και πού. Για ένα «έλα κόουτς, όλα καλά, πώς πάς;».

Ο Λαγός που πέρυσι ήταν μπακ και έκανε σποραδικές συμμετοχές, εδώ και εκεί. Ο «Τριάντα» που οφείλει πολλά και στον Χουάν Ραμόν Ρότσα, βελτιώνεται, μαθαίνει και τη θέση του ακραίου μπακ. Ο Ρισβάνης που δεν υπήρχε στον χάρτη της πρώτης ομάδας, όπως και ο Μαρινάκης. Ο Καρέλης που γύρισε από τα κρύα της Ρωσίας και δεν τον πίστευαν ούτε στον Εργοτέλη ως σκόρερ. Ο Κλωναρίδης που γύρισε από τη Γαλλία με ελάχιστες συμμετοχές. Ο Κουτρουμπής που είχε άλλη ποδοσφαιρική νοοτροπία. Ακόμη και ο Καπίνο και ο Χουχούμης και ο Σπυρόπουλος που μαθαίνουν τι σημαίνει υπομονή, διαχείριση, επιβράβευση, ή ο Δώνης, ο Μουζακίτης και ο Αναστασόπουλος που έκαναν ντεμπούτο.

Μαστίγιο και καρότο για όλους. Και δικαιοσύνη. Απόλυτη δεν μπορεί να υπάρξει. Δεν είναι Αρειοπαγίτης ο Αναστασίου. Εχει κάνει λάθη, έχει αλλάξει πολλά. Μα, ό,τι και να γίνει στο τέλος, είτε ο ΠΑΟ φτάσει στον τελικό είτε αποκλειστεί από τον ΟΦΗ, είτε φτάσει και το πάρει ή το χάσει, είτε κάνει την έκπληξη/μέγιστη υπέρβαση και πάρει τη δεύτερη θέση στα πλέι οφ είτε μείνει 3ος-4ος, όλα αυτά τα παλικαράκια τα οποία αύριο – μεθαύριο θα δούμε είτε στο εξωτερικό, είτε στον ΠΑΟ, είτε σε κάποια άλλη ελληνική ομάδα, ωφελούνται αφάνταστα εφέτος. Αποθηκεύουν γνώση και πείρα, χαρές και στενοχώριες, πάγκο και ενδεκάδα και κερκίδα ορισμένες φορές, μα όλα αυτά σε ποδοσφαιρικό περιβάλλον.

Χωρίς την παράνοια της κερκίδας στις «στραβές». Χωρίς την πίεση των media, τα οποία τις περισσότερες φορές δυστυχώς στην Ελλάδα αντανακλούν τα «θέλω» της εξέδρας που δεν είναι πάντα σωστά σε όλες τις ομάδες. Χωρίς την απαίτηση για τίτλους. Χωρίς παροξυσμούς στις ήττες. Τυχερά παιδιά για το επίπεδο του Παναθηναϊκού. Και όποιος απ΄ αυτά τα παιδιά που όλα (άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο) έχουν ταλέντο και αδυναμίες, δεν χτίσουν πάνω στην εφετινή σεζόν τους, κακό του κεφαλιού του. Ισως να μην ξαναβρούν τέτοιες συνθήκες. Ακόμη και στον ίδιο τον Παναθηναϊκό, του χρόνου επί παραδείγματι. Ισως να μην ξαναβρούν προπονητή που θα είναι και «παιδαγωγός» και «ψυχολόγος» και… όλα. Ισως να μην ξαναβρεί τέτοια στήριξη από την κερκίδα.

Δεν είναι αφορμή για όλα αυτά το 4-0 επί του Ολυμπιακού Βόλου που θα μπορούσε να είναι και 7-0 και 8-0. Εγινε, τελείωσε. Θα υποστεί κι άλλες ήττες ο Παναθηναϊκός, αργεί να μπει και ο Πέτριτς, θα έχει απουσίες και τιμωρίες και τραυματισμούς, όλα τα ντέρμπι είναι μπροστά… Δεν θα δούμε πολλά τέτοια ματς εφέτος από τον Παναθηναϊκό. Αφορμή είναι ματς πιο δύσκολα στα οποία ανταποκρίθηκαν ποδοσφαιρικά είτε νίκησαν, είτε ηττήθηκαν. Μα περισσότερο η βελτίωση που βλέπει ο καθένας στους περισσότερους κατά τη διάρκεια της ίδιας σεζόν, παίζοντας σε ομάδα με «ταυτότητα», που βρήκε γρήγορα τα «αναπτυξιακά» της στάδια/πατήματα, αλλά αναζητεί την ισορροπία σε ματς με διαφορετικές, δύσκολες συνθήκες (εγκλωβισμός στη μεσαία γραμμή, πίεση ψηλά από τον αντίπαλο, κατοχή μπάλας από τον αντίπαλο).

Ο «Let’ s go boys» δικαιούται να αισθάνεται μια πρώτη δικαίωση, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Ηταν και για τον ίδιο καλές οι συνθήκες και κοντός ο πήχης, κακά τα ψέματα. Δεν είχε τη «φθορά» της Ευρώπης, το πιο σημαντικό για τη δουλειά στο «Απήλιον». Να τα λέμε όλα. Για σκεφτείτε όμως, ότι Πράνιτς/Σίλντενφελντ δεν του «βγαίνουν» όπως θα περίμενε και από τον Νοέμβριο παίζει χωρίς δεύτερο φορ χωρίς τον Φιγκερόα, έχοντας τον μικρότερο μέσο όρο ηλικίας παικτών να διαχειριστεί…

Y.Γ. Βλέπω υπερ-αποθέωση του Ατρόμητου από τα media λόγω του 0-0. Λογικό. Δεν σταματά ο… καθένας τον Ολυμπιακό στο «Γ. Καραϊσκάκης». Εχω δύο ενστάσεις όμως.

Ενσταση Νο 1: αν δεν σκοράρεις επί του Ολυμπιακού, δεν προκρίνεσαι σε διπλά ματς. Και ο Ατρόμητος χθες είχε χρυσή ευκαιρία. Πέτυχε τους Ερυθρόλευκους στο χειρότερο timing της σεζόν. Χωρίς Χολέμπας, χωρίς Μήτρογλου (ή Βαλντές), πρόβλημα στα ανεβάσματα των ακραίων μπακ, «πεσμένος» ο Σάμαρης. Περίοδος στην οποία μόνο ο ορεξάτος Τσόρι που συνεχίζει να κάνει σούπερ χρονιά παρότι δεν πήρε στον α’ γύρο μεγάλο χρόνο συμμετοχής και ο δαιμόνιος Κάμπελ, μπορούν να κάνουν τη διαφορά όταν παίζουν απέναντι στην άμυνα με τα περισσότερα «χιλιόμετρα» του ελληνικού πρωταθλήματος. Μαζί βεβαίως με τους δυο από τους κορυφαίους (αν όχι τους καλύτερους) στόπερ της Λίγκας. Ο Ατρόμητος δεν τόλμησε. Θα μπορούσε να είχε παίξει με 4-4-2, έστω για ένα ημίχρονο. Ρίσκο; Ναι. Αν δεν ρισκάρεις, στον «μεγάλο» δεν σκοράρεις εύκολα. Με τον Απόλλωνα παίζει την Κυριακή. Δεν χάθηκε ο κόσμος αν φέρει μια ισοπαλία. Ούτε ο Παπαδόπουλος μπορεί να τρέχει σαν τρελός παντού, ούτε ο Ούμπιδες να παίζει τον ρόλο και του συντονιστή και του δεύτερου επιθετικού και του χαφ που θα κλείνει χώρους. Ούτε θα βάζει σε κάθε ματς γκολ από στατικές φάσεις, όπως στη Λεωφόρο. Παραμένει ο Ατρόμητος πολύ μεγάλο αουτσάιντερ στο Περιστέρι.

Ενσταση Νο 2: Ο Γιώργος Παράσχος είναι διακριτικός. Ούτε «φωνάζει» δημοσίως για ενίσχυση, ούτε δημιουργεί πρόβλημα στον Σπανό. Το καλοκαίρι είχα γράψει ότι ήταν ο μοναδικός προπονητής της Λίγκας που είχε έτοιμο «κορμό» από πέρυσι και ο μοναδικός προπονητής στην υφήλιο που είχε έτοιμη την ομάδα με τις προσθήκες της από τον Ιούλιο (Παπαδόπουλος, Ούμπιδες, Σηφάκης, Τσενάμο, Γεωργίου)! Αυτό ήταν επίτευγμα της διοίκησης. Αν θέλετε, του Αγγελόπουλου. Τώρα, όμως, με ρόστερ ουσιαστικά 15-16 παικτών, ο president δεν δικαιούται να έχει απαιτήσεις για τελικό και για διεκδίκηση της θέσης που οδηγεί στο Τσάμπιονς Λιγκ.

· Follow me on Twitter: Seretinio