Ασε με να κάνω λάθος

Πάει για τον «Λούτσο» λοιπόν, ο Παναθηναϊκός, όπως αποκάλυψε το “gazzetta.gr”. Η άποψή μου είναι καταγεγραμμένη πριν από μία εβδομάδα για το θέμα «σέντερ φορ» στους Πράσινους. Και στο νόμισμα, αν τελικά επιστρέψει ο Αργεντινός με τον μέσο όρο 1 γκολ/ 2 ματς (2 -γκολάρες- με Ολυμπιακό και Ξάνθη σε 185 λεπτά συνολικής συμμετοχής στον Παναθηναϊκό, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται το πέναλτι με την Κέρκυρα, όπου έπαιζε βασικός φορ ο… Εσπάρθα για να ξεχνάμε!!!) υπάρχουν δύο όψεις.

Από τη μια, το «κάλλιο αργά παρά ποτέ». Ο Φιγκερόα δεν δημιούργησε κανένα πρόβλημα, είχε θετική ενέργεια στα αποδυτήρια, φάνηκε εργατικός και επίμονος (κίνητρα) για να συνέλθει από τον τραυματισμό του, δεν είχε «θέμα» με τα χρήματα, δεν θα έχει «κόλλημα» αν καθίσει στον πάγκο και παίρνει 20-45λεπτα αντί του Μπεργκ (μπορεί να φτάσει και στην διεκδίκηση της βασικής θέσης). Εκτός αυτού, δίνει τη δυνατότητα στον Αναστασίου να παίξει και 4-1-3-2 σε συγκεκριμένα ματς ή χρονικά διαστήματα κάποιων αγώνων και δεν θα χρειαστεί χρόνο προσαρμογής στο πρωτάθλημα (στον Παναθηναϊκό με τόσα καινούρια πρόσωπα και μετακόμιση στο «Απήλιον» θα χρειαστεί… ένα 24ωρο γνωριμίας). Ότι αγαπήθηκε από τους οπαδούς (από την αρχή λόγω… καταγωγής, στυλ, προφίλ και εν συνεχεία λόγω του 0-1 στο «Γ. Καραϊσκάκης» από την υπέροχη «30άρα» του Ζέκα) δεν έχει για μένα τόση σημασία. Ισως να έχει για τους διοικούντες την ΠΑΕ Παναθηναϊκός, οι οποίοι ψάχνουν παντοιοτρόπως «οδούς» προς τη Λεωφόρο και τη Συμμαχία.

Η δεύτερη όψη αφορά το πλάνο. Εδώ χρειάζεται «εμβάθυνση». Διότι είναι η πολλοστή φορά που οι Πράσινοι ανάγκα… παρεκκλίνουν. Το έκαναν με τον δανεισμό του «Σίφο» όταν βαρέθηκαν να τρώνε χυλόπιτες από στόπερ και τα γάλατα είχαν σφίξει μετά τα πρώτα φιλικά. Το έκαναν με τον δανεισμό του Αμπεϊντ όταν διαπίστωσαν τη «γύμνια» στη μεσαία γραμμή. Το κάνουν τώρα με τον Φιγκερόα, αντιλαμβανόμενοι – ολόσωστα – ότι χρονιά με Μπεργκ (και Καρέλη – Μπαλμπόα) δεν «βγαίνει» αξιοπρεπώς. Θα πει κάποιος «τώρα έχουν κάπως μεγαλύτερη ευχέρεια στο οικονομικό λόγω της πώλησης του Μαυρία»: ορθόν. Αν και στα οικονομικά γενικώς η πίεση είναι τεράστια, λόγω της προϋπολογισμένης απώλειας 5 εκατ. ευρώ από το Europa League και της απροσδόκητης απώλειας επιπλέον συνολικά 2 εκατ. ευρώ από φανέλα (ΟΠΑΠ) και Nova (εμπλοκή – διαμάχη). Φαίνεται αυτή η πίεση και από τις εκκρεμότητες με χρέη σε πρώην παίκτες που δεν έχουν λάβει τις καλοκαιρινές δόσεις τους (ούτε το… 1/3 των προβλημάτων δεν έχει βγει στη δημοσιότητα).

Μα και πάλι: ήταν ηλίου φαεινότερο μετά και την ολοκλήρωση του δεύτερου κύκλου μεταγραφών (Μπεργκ, «Σίφο», Αμπεϊντ, Καρέλης) και τα δυο ανταγωνιστικά φιλικά με Λάτσιο και Νόριτς, ότι ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν δυο – τρεις «υπερβάσεις» με παίκτες έτοιμους και με ισχυρή ποδοσφαιρική προσωπικότητα. «Υπερβάσεις» των 50-100.000 ευρώ, που δεν σου κόβουν την άδεια της UEFA το καλοκαίρι, αλλά μπορούν να σου φτιάξουν τη ζωή και να σε βάλουν στα πλέι οφ. Ο «Λούτσο», με τον οποίο υπήρχε διαφορά 70-100.000 ευρώ τον Ιούνιο, είναι μια απ΄ αυτές. Και το «άσε με να κάνω λάθος» (“άσε με να κουραστώ, άσε με να `ρθω μονάχος, και συγγνώμη να σου πω”) του Βασίλη, είναι αυτό που μου έρχεται στο μυαλό για το πλάνο…

Υ.Γ. Το ίδιο τραγούδι μου έρχεται και για τον Φερνάντο με τον «Παπ» από πέρυσι (καλύτερος Ελληνας επιθετικός της σεζόν μαζί με τον Κώστα Μήτρογλου), αλλά και για την ερασιτεχνικού επιπέδου λειτουργία του Ατρόμητου στο 93’ του πρώτου ματς με την Αλκμααρ. Το μπαγάσικο το ποδόσφαιρο πολλές φορές σε τιμωρεί όταν λειτουργείς «αντιποδοσφαιρικά». Ακόμη κι αν πρόσκαιρα, σε ματς όπου έχεις ταξιδέψει στο πλαίσιο του «να μην ξεφτιλιστούμε, να παίξουμε και… ό,τι βγει», ο monsieur Γκοτιέ σου ράβει κοστούμι πρόκρισης από το πρώτο 20λεπτο. Αλλά αυτά, καλέ πρόεδρε, για την ευνοϊκότερη διαιτησία ελληνικής ομάδας στην ιστορία των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, δεν τα λέμε. Μόνο για την «αδικία» της UEFA ξέρουμε να μιλάμε.

* Follow me on Twitter: Seretinio