Nίκη – εφαλτήριο, όχι και «κριτήριο»

Όλα του πήγαν δεξιά. Παραγγελιά να το είχε κάνει το ματς ο Αναστασίου με τον Αλαφούζο, τόσο βολικά δεν θα είχαν φανταστεί το παιχνίδι. Αντε, το πολύ πολύ, να είχαν γράψει στο σενάριο και το 2-0 πριν από τη λήξη του ημιχρόνου και όχι στο 66’. Με αποβολή όμως; Αυτό αποκλείεται να ήταν στοιχείο της πρόβλεψης αν συμμετείχε στη γραφή του σεναρίου ο πρόεδρος…

Όλα δεξιά και ανάλυση μεγάλη δεν χρειάζεται όταν πετυχαίνεις γκολ στο 1’ και αποβάλλεται παίκτης του αντιπάλου στο 51’ (σωστές και πολύ καθαρές οι αποφάσεις). Όμως το ματς κριτήριο για την πορεία του Παναθηναϊκού δεν μπορεί να αποτελέσει. Στο «τι θα γινόταν με το άγχος των παικτών και το πρόβλημα στην δημιουργικότητα αν κυλούσε το ματς στο 0-0» ερώτημα, ουδείς μπορεί να απαντήσει. Όπως και στο «πόσο καλύτερος θα είναι ο Παναθηναϊκός με τον Ζέκα στην ενδεκάδα, με τον Μπεργκ και τον Σίλντενφελντ fit, με τον Ατζαγκούν, ενδεχομένως με τον Πράνιτς ή ακόμη και με τον Μαυρία;». Ο Παναθηναϊκός νίκησε καθαρά και σχετικά εύκολα, αλλά μέχρι εκεί. Στη Νέα Σμύρνη τα ραδίκια είναι ανάποδα… Και οι υπερβολές για τη Λεωφόρο όπου… «το παραμύθι τελειώνει» είναι ωραίες για το γλέντι των οπαδών στην κερκίδα, τo κέφι και τη φάση τους. Και για τα media. Απέχουν έτη φωτός από το ποδόσφαιρο, Mετά το 1-0, άλλωστε, δεν είδα και κάποια… φοβερή και τρομερή ώθηση: στο 50-50 ήταν το ματς.

Αντιθέτως, είδα πρέσινγκ, πάθος, υπερβολικό σε κάποια μαρκαρίσματα από υπέρμετρο επικίνδυνο για κάρτες και αποβολές ζήλο, συγκεκριμένους ρόλους, ταυτότητα, ομαδικότητα, συσπείρωση στο τερέν. Βοήθησε και το γκολ από τα αποδυτήρια τον Παναθηναϊκό. Για όλους αυτούς τους λόγους δεν δημιούργησε ούτε μία καθαρή ευκαιρία ο Παναιτωλικός, ούτε στο πρώτο 45λεπτο που ισορρόπησε και έπαιζε με 11 παίκτες.

Από την άλλη, είδα στα 51 λεπτά (αυτό είναι το καθαρό «δείγμα γραφής», μέχρι την αποβολή) πολλά προβλήματα για «κάθετο ποδόσφαιρο» και λιγοστούς συνδυασμούς από τις πτέρυγες. Επαιξαν ρόλο και η «ανασφάλεια» για το αποτέλεσμα («είμαστε στο 1-0, πάμε συντηρητικά και προσεκτικά για το δεύτερο, να το τελειώσουμε»), η οποία κρατούσε τα γκέμια σε Νάνο – Μαρινάκη – Μέντες, αλλά και η έλλειψη καθαρόαιμου φορ.

Ο Μάρκους Μπεργκ είναι το ξεχωριστό κεφάλαιο του χθεσινού αγώνα. Το γκολ του δεν ήταν κάτι σπουδαίο. Ηταν 100% «γκολ Τοτσέ». Με «σεντεφορίσια», που λεν’ και οι γραμματιζούμενοι, κίνηση. Ενστικτο, πέταγμα χωρίς τη μπάλα, προσοχή στο οφσάιντ, πλασέ με την… τάπα. Το γκολ ήταν η κίνηση, όχι το άγγιγμα της μπάλας. Η κίνηση που λείπει πολύ από τον Παναθηναϊκό σε όλη την προετοιμασία. Όχι μόνο στο γκολ. Ανάμεσα στους στόπερ, δεξιά – αριστερά, χαμηλά προς τη σέντρα για «στήριγμα» τη στιγμή που σπριντάρει ο εξτρέμ: συνολικά στη λειτουργία της ομάδας. Ούτε ο Καρέλης, ούτε ο Ντίνας είναι σέντερ φορ. Και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υποτιμηθεί ότι ο Παναθηναϊκός έπαιζε σε όλα τα φιλικά ματς και δούλευε καθημερινά στις προπονήσεις χωρίς τον Μπεργκ για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ούτε εδώ χρειάζονται υπερβολές για… 15 γκολ και άλλα ωραία. Αλλά ο άνθρωπος είναι φορ, τελεία και παύλα.

Το ματς δεν μπορεί να αποτελέσει κριτήριο ούτε για το κλίμα στη Λεωφόρο, παρά μόνο για τα λειτουργικά της θέματα, τα οποία σε μεγάλο βαθμό λύθηκαν (οι προβολείς είναι από το 2000 σε… ρομαντική ατμόσφαιρα). Το τεστ για τη Λεωφόρο θα γίνει στο ματς που θα «στραβώσει» με 0-1, στον ρέφερι που θα πάει για να παίξει 40-60, στην αποβολή «πράσινου» παίκτη, στην αποτυχία. Με γκολ από το 1’ όλοι θα χορεύουν και θα χαμογελούν…

Σε τελική ανάλυση, η χθεσινή νίκη μόνο εφαλτήριο είναι για τον Παναθηναϊκό. «Πάρε τα πάνω σου μικρέ» που τραγουδούν ο Αλκίνοος, η Ελευθερία και ο Σαββόπουλος στο «αδιέξοδο». Πηγή θετική ενέργειας και κέρδος χρόνου. Για παίκτες, για οπαδούς, για διοικούντες, για εργαζόμενους, για όλους. Για τον Αναστασίου είναι πολλά περισσότερα. Άλλο το μάτι του προπονητή κι άλλο των υπόλοιπων…

Υ.Γ. Αρχισε πάλι τα… προκαταβολικά τιτιβίσματα ο Αλαφούζος. Τόσα χρόνια στα media, γρι όμως από «επικοινωνία». Ασ’ τους άλλους να ξεφτιλίζονται προπαγανδίζοντας ανοήτως για τον Ζαχαριάδη και κράτα την (όποια) επίθεση ή τακτική σου, όταν θα έχεις λόγο και αιτία. Όχι προκαταβολικά, γιατί μπορεί να σου «κάτσει» σωστό υπέρ σου πέναλτι και σωστή υπέρ σου αποβολή. Κι αν καταλογιστούν, μετά τι; Με κάτι τέτοια και τις υπερβολές για «τιμωρούς» και «εκδικητές» και «νέες Λεωφόρους» (από του χρόνου και… αν), υποτιμώνται και τα αρκετά καλά του για τη σωτηρία μιας ομάδας που χθες σε γεμάτη Λεωφόρο είχε δεκάδες άδεια καθίσματα στα «επίσημα»… Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Μάκης Χάβος. Τι θες καλέ μου άνθρωπε; Καλοστημένος ήταν ο ελλιπής Παναιτωλικός. Μελετημένος πολύ. Κερδισμένος στις εντυπώσεις όσο έπαιζε 11 Vs 11. Ας μην έκανε τη βλακεία ο Μπόγιοβιτς, ας προτιμούσες τον Γκόλια αντί του Δάρλα στο αριστερό άκρο, ας είχαν κόψει οι αμυντικοί σου μέσοι την «τρύπα» του Ντίνα στον Λαγό. Τι τις θέλεις τις δηλώσεις του στυλ «έπρεπε να μείνουμε με δέκα για να νικήσει ο ΠΑΟ και το φάουλ στο 1’ ήταν ανύπαρκτο;».

Τον Κωστούλα έχεις πρόεδρο. Όχι τον Πανόπουλο.

· Follow me on Twitter: Seretinio