Top 10 Σερ Αλεξ

Το 1999 κυκλοφόρησε η πρώτη αυτοβιογραφία του. Σε εκείνο το βιβλίο μπορούσε κανείς να διαβάσει για τους ήρωες του πρώτου μισού της ζωής του στο «Ολντ Τράφορντ». Ο Μπράιαν Ρόμπσον, ο Πολ ΜαΓκράθ, ο Γκόρντον Στράχαν, αλλά και ο Ντέβιντ Μπέκαμ. Στα 14 χρόνια που ακολούθησαν αυτοί έδωσαν την θέση τους σε νέα αστέρια και μαζί με τη συνταξιοδότηση του ο Αλεξ Φέργκιουσον όφειλε στον εαυτό του, αλλά και σε θαυμαστές και αντιπάλους να γράψει ξανά. Μοναδικό κοινό του τότε με το σήμερα: ο αγαπημένος του Μπέκαμ.

Στις σελίδες περιγράφονται πολλά και φοβερά. Στη δημοσιότητα δόθηκαν ήδη κάποια στοιχεία που αναμφίβολα σε τραβούν να πληρώσεις τις 25 λίρες και να το ρουφήξεις με απύθμενη ποδοσφαιρική περιέργεια. Ο Σερ Αλεξ σε βάζει στα αποδυτήρια και σου αφηγείται ιστορίες από τη δική του κυνική πλευρά. Από το σκληρό βλέμμα του Ρόι Κιν έως την Εθνική Αγγλίας και τον Νεμάνια Βίντιτς που ήθελε να πολεμήσει στο Κόσοβο. Στις αράδες που ακολουθούν μπορείτε να διαβάσετε μία επιλεγμένη 10άδα εξ αυτών...

1. Για τον ΡΟΪ ΚΙΝ
Για τον αλλοτινό αρχηγό και πουλέν του ο Σερ Αλεξ λέει εκπληκτικά πράγματα που πάντως όλοι υποψιαζόμασταν. Τον φοβόντουσαν όλοι και το ίδιο και ο Σκοτσέζος κόουτς: «Ο Κιν βασίλευε στα αποδυτήρια με σιδερένια πυγμή και πρωτόγονους τρόπους». Αφού εξηγεί τους λόγους του χωρισμού το 2005, εστιάζει σε μία σκηνή που εκτυλίχθηκε στα αποδυτήρια μετά από μία συνέντευξη του Κιν που τα... έχωνε σε συμπαίκτες του και ιδίως στον Ρίο Φέντιναντ («οΡίο νομίζει ότι είναι σούπερ σταρ. Παίρνει 150.000 ευρώ το μήνα για να παίζει καλά 20 λεπτά κόντρα στην Τότεναμ»). Τότε λοιπόν οι θιγόμενοι ζήτησαν να γίνει κουβέντα, αλλά ο Κιν ανέλαβε και πάλι τα ηνία. Μάλιστα σε μία στιγμή αγριοκοίταξέ τον Σερ Αλεξ. «Ηταν πραγματικά τρομακτικό το πως με κοίταζε». Εκείνη τη μέρα έσπασε το γυαλί. Οσο για το μέλλον του Ιρλανδού, η εντύπωση του ήταν ότι: «Εάν είχε λίγη περισσότερη υπομονή, θα μπορούσε να γίνει σπουδαίος προπονητής».

2. Για τους ΓΚΛΕΪΖΕΡ
Ο Φέργκι δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης της καλής σχέσης του με την οικογένεια Γκλέιζερ. «Από την πρώτη στιγμή που αγόρασαν το σύλλογο (2005), οι Γκλέιζερ τα έδωσαν όλα για να τον στηρίξουν. Σε προσωπικό επίπεδο με άφησαν να κάνω τη δουλειά μου όπως εγώ νόμιζα και ποτέ τους δεν με πίεσαν για κάτι ή για να πουλήσουμε κάποιον παίκτη. Υπήρξαν αρκετοί που μου ζήτησαν να παραιτηθώ όταν εκείνοι αγόρασαν τη Γιουνάιτεντ, αλλά εγώ πάντοτε θεωρούσα τον εαυτό μου ένα απλά υπάλληλο του συλλόγου και δεν μπορούσα να φύγω».

3. Για τον ΡΟΥΝΕΪ (και τον Οζίλ)
«Ο Γουέιν ήρθε στο γραφείο μου μετά το περσινό ματς με την Αστον Βίλα και μου ζήτησε να φύγει. Του υπενθύμισα ότι το 2010 είχε υπογράψει ένα πλουσιοπάροχο συμβόλαιο και ότι αυτό που ζητούσε δεν γινόταν». Αυτή όμως δεν ήταν η μοναδική ανάμνηση του από τον Ρούνεϊ, ο οποίος την άνοιξη του 2010 επιχείρησε να λειτουργήσει και ως σύμβουλος μεταγραφών: «Ηρθε και μου είπε να αγοράσουμε τον Οζίλ όταν ήταν ακόμα στη Βέρντερ Βρέμης. Τον έδιωξα λέγοντας του ότι αυτά δεν είναι δική του δουλειά».

4. Για το ΚΡΑΣΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΥΡΙΝΙΟ
Μετά τον αποκλεισμό από την Πόρτο (2004), ο Σερ Αλεξ παραδέχεται ότι είχε αναφερθεί απαξιωτικά για τον Ζοσέ Μουρίνιο και τους παίκτες του. «Είχα πει ότι βούταγαν συνέχεια, αλλά στην πραγματικότητα ήμουν περισσότερο θυμωμένος με την αποβολή του Ρόι Κιν». Λίγο αργότερα θα αναζητούσε την εξιλέωση, μοιράζοντας συγχαρητήρια στον Ζοσέ με δύο ποτήρια κρασί στο χέρι. «Κάπως έτσι μας έμεινε σαν παράδοση ένα ποτήρι κρασί μετά από κάθε μεταξύ μας αγώνα». Ο Φέργκι αναφέρει ότι πάντοτε του άρεσε η παρέα με νεότερους που είχαν «κάτι διαβολικό» και του άρεσε που ο Μουρίνιο στην παρουσίαση του από την Τσέλσι είχε συστηθεί ως «Special One».

5. Για τον ΒΕΝΓΚΕΡ και το «PIZZAGATE»
Ο Φέργκιουσον παραδέχτηκε ότι με τον Βενγκέρ οι σχέσεις τους έχουν περάσει πολλές διακυμάνσεις στα 17 χρόνια της κόντρας του. Ωστόσο, θύμισε ότι είχε ενοχληθεί πολύ με το σκάνδαλο που ονομάστηκε «Pizzagate» (όταν μετά το 2-0 στο “Ολντ Τράφορντ” που έβαλε τέλος στο αήττητο σερί των 49 αγώνων της Αρσεναλ, προσγειώθηκε στο παλτό του Φέργκι ένα κομμάτι πίτσα που μάλλον είχε ρίξει κάποιος πιτσιρικάς ονόματι Φάμπρεγας). Για την επόμενη τετραετία δεν συναντήθιηκαν ξανά σε προσωπικό επίπεδο έως τον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2009, όταν ο Γάλλος τον συνεχάρη. Βέβαια ο Φέργκιουσον υπενθυμίζει ότι εκείνος είχε τον τελευταίο κακό λόγο, όταν είπε ότι λυπάται τον Βενγκέρ μετά το προπέρσινο 8-2, αλλά και το ότι «ο μοναδικός παίκτης που έχει βγάλει από την ακαδημία ο Βενγκέρ, είναι ο Τζακ Γουίλσιρ».

6. Για το πρωτάθλημα της ΣΙΤΙ
Ενα ολόκληρο κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στο πόσο άσχημα είχε αισθανθεί όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2012 η Μάντσεστερ Σίτι: «Ηταν τρομερά δύσκολο να το αποδεχτώ, Ηταν πραγματικά μία γροθιά στο στομάχι. Ακόμα και η γυναίκα μου, Κάθι μου είπε ότι η τελευταία μέρα της σεζόν ήταν η χειρότερη της ζωής της. Ημουν αποφασισμένος να τους το πάρω πίσω πριν αποσυρθώ!»

7. Για τον ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΕΚΑΜ
Φυσικά από τις σελίδες του βιβλίου δεν θα μπορούσε να απουσιάζει ο αγαπημένος του Ντέιβιντ Μπέκαμ. Ο Σερ Αλεξ ενημερώνει ότι τον είχε σαν γιο του, τον αγαπούσε πολύ και ότι θαύμαζε τον τρόπο που εκείνος διέψευδε όσους έλεγαν ότι δεν θα κάνει καριέρα. Σταδιακά όμως ο σταρ υπερκάλυπτε τον ποδοσφαιριστή και η απόφαση πώλησης του ήρθε μετά από το διάσημο περιστατικό με το παπούτσι που προσγειώθηκε στο κεφάλι του Μπέκαμ. Οταν δηλαδή ο παίκτης βγήκε και φωτογραφήθηκε επιδεικτικά με το σημάδι. «Τότε πίστεψα ότι αισθανόταν πιο σπουδαίος από τον προπονητή και την ομάδα του». Στο δια ταύτα αυτό που βγαίνει από τα λόγια του προπονητή για τον παίκτη είναι ότι εκείνος επέλεξε το δρόμο της δόξας μακριά από τα γήπεδα και αυτό του στέρησε την ευκαιρία να μείνει στην ιστορία της Γιουνάιτεντ ως ένας θρύλος, μιας και αντί αυτού επέλεξε το... σταριλίκι.

8. Για τη σχέση του με τα ΜΜΕ
Σε αυτό το κομμάτι παραδέχεται ότι μεγαλώνοντας δυσκολευόταν να τα βγάλει πέρα με τον Τύπο, κατηγορώντας τη νέα γενιά δημοσιογράφων: «Στα πρώτα χρόνια της δουλειά η σχέσεις ήταν πιο ζεστές. Τώρα υπάρχει μία ένταση και μία βιαιότητα στα μοντέρνα ΜΜΕ την οποία βρίσκω δύσκολη. Οι νέοι ρεπόρτερ ντύνονται πιο σπορ και χρησιμοποιούν πιο σκληρή γλώσσα». Οσο για τον επτάχρονο αποκλεισμό που είχε επιβάλει στο BBC, τον αιτιολόγησε: «Είχαν κάνει άθλια επίθεση στον γιο μου. Αργότερα το κατάλαβαν, αλλά ήταν αργά».

9. Για την ΕΘΝΙΚΗ ΑΓΓΛΙΑΣ
Ο κόσμος το είχε τούμπανο... Ανέκαθεν υπήρχαν οι φήμες, αλλά τώρα ο Σερ Αλεξ επιβεβαίωσε τα διαδοχικά ΟΧΙ του στην Εθνική Αγγλίας: «Μου έγινε πρόταση δύο φορές. Η πρώτη το 1999 και η δεύτερη δύο χρόνια αργότερα, λιγο πριν αναλάβει ο Σβεν Γκόραν Ερικσον. Και τις δύο φορές χρειάστηκα μόλις 10 δευτερόλεπτα για να αρνηθώ. Το πρόβλημα με την Αγγλική Ομοσπονδία ήταν πάντα το ότι δεν ήξερες με ποιον θα έπρεπε να συνεννοηθείς». Στο ίδιο μέρος του βιβλίου έχει και μία κακή κουβέντα για τους διαιτητές: «Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν πραγματικά κορυφαίοι διαιτητές και μάλλον σε γενικές γραμμές δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους».

10. Για τις ΛΑΘΟΣ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ
Προς τιμήν του ο Φέργκι αφιερώνει ορισμένες αράδες να απολογηθεί για τη λάθος εκτίμηση στο «ταλέντο» κάποιων παικτών που επέλεξε και δεν θα έπρεπε να τους είχε πάρει στην ομάδα, κατονομάζοντας ορισμένους εξ αυτών: «Κιέραν Ρίτσαρντσον, Ερίκ Τζεμπά-Τζεμπά, Βιλιάμ Προυνιέ και Ραλφ Μίλνε» είναι κατά τον ίδιο οι χειρότερες μεταγραφικές επιλογές του.

Το βιβλίο δεν περιλαμβάνει μόνο αυτά τα... όμορφα. Στις σελίδες του που θα κυκλοφορήσουν επισήμως την Πέμπτη, μπορεί κανείς να διαβάσει αναφορές και ιδιαίτερες λεπομέρειες για τον Τζορτζ Μπεστ, τον Μπόμπι Τσάρλτον ή ακόμα και για τον Νεμάνια Βίντιτς, ο οποίος πραγματικά πρέπει να είναι ξεχωριστή περίπτωση. Για τον Σέρβο μάλιστα γράφει το εκπληκτικό ότι ήθελε να φύγει και να πάει να πολεμήσει στο Κοσοβο, με τον Σκοτσέζο κόουτς να τον πείθει να παραμείνει στο ποδόσφαιρο.

Στο βιβλίο ωστόσο, δεν υπάρχει αυτό που ίσως οι περισσότεροι να ήθελαν να μάθουν. Το γιατί δεν επέλεξε τον Μουρίνιο για διάδοχο του...

Follow me: @jorgekaraman