Ας είμαστε Ρεαλ-ισταί, είμαστε οι καλύτεροι ερασταί!

Τίποτα δεν είναι απλό, τίποτα δεν είναι εύκολο, τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Το δεύτερο «θαύμα» του Ολυμπιακού, ο δεύτερος συνεχόμενος τίτλος Πρωταθλητή Ευρώπης, δεν μπορεί πια να αντιμετωπίζεται ως θαύμα. Κάτι γίνεται εδώ, έτσι;

Πέρυσι, ίσως και εξαιτίας της απίθανης ανατροπής απέναντι στο φαβορί που λεγόταν ΤΣΣΚΑ, το είδαμε ως «θαύμα», από τα πιτσιρίκια του προπονηταρά Ντούντα. Φέτος, όμως; Φέτος, χωρίς ...προπονηταρά στον πάγκο, με μειωμένο μπάτζετ, με μεγαλύτερη αμφισβήτηση στη διάρκεια της σεζόν μιας και μιλάγαμε για τον Πρωταθλητή Ευρώπης, ο Ολυμπιακός έκανε κάτι σχεδόν ...μοναδικό στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Διατήρησε τα σκήπτρα του, κάτι που στο παρελθόν είχαν καταφέρει μόνο δύο ομάδες επί Ευρωλίγκα. Στο μακρινό παρελθόν η επική Γιουγκοπλάστικα του Κούκοτς και του Ράτζα και στο λίγο πιο κοντινό η Μακάμπι του Σάρας, του Πάρκερ και του Βούιτσιτς. Συλλογιστείτε λίγο τα μεγέθη, σκεφτείτε ποιοι πέτυχαν τα «θαύματα» του Ολυμπιακού και πάμε παρακάτω.

Ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα, ναι, του Μπαρτζώκα(!) ήταν ισοπεδωτικός στο φάιναλ-φορ του Λονδίνου. Ι-σο-πε-δω-τι-κός! Έριξε 17 στο κεφάλι στην ΤΣΣΚΑ (που και πάλι ήταν φαβορί, τρομάρα της - τι φαβορί να είσαι με εγκέφαλο τον ανεγκέφαλο Τεόντοσιτς;) και διέλυσε στον τελικό τη Ρεάλ, αν και βρέθηκε 17 πόντους πίσω με τα «μαγικά» που γίνονταν στο πρώτο δεκάλεπτο, όταν κάποιο αόρατο χέρι έβαζε την μπάλα διαρκώς μέσα στο καλάθι του, με κάθε τρόπο. Πήρε δύο «τελικούς» με συνολική διαφορά 29 πόντων, μέσο όρο παραλίγο 15 κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Ποιοι τα έκαναν αυτά, πέρα από τον «ακριβοπληρωμένο» Σπανούλη, που το πήρε μόνος του στο δεύτερο ημίχρονο όταν είδε ότι το έχανε μόνος του στο πρώτο; Ο «κοντός» Χάινς, ο «αντιπαθής» -ως Σκοπιανός- Άντιτς, ο «κακός σουτέρ» Λο, ο «ανεπιθύμητος» -στον Παναθηναϊκό- Περπέρογλου, ο Σλούκας που όλο ήταν στην πόρτα της εξόδου στα προηγούμενα χρόνια, ο Κατσίβελης που ήταν στην ίδια πόρτα φέτος, ο Παπανικολάου που δεν ήξερε να σουτάρει (έμαθε, ε;), ο «καμπούρης» Σερμαντίνι και άλλοι, λιγότερο ή περισσότερο ...κακοί παίκτες.

Οι οποίοι επιβεβαίωσαν πως η καλύτερη ομάδα δεν χρειάζεται τους καλύτερους, αλλά τους καλύτερους για την ομάδα!

Ο Ολυμπιακός το σήκωσε πάλι, επειδή άξιζε να το σηκώσει πάλι. Επειδή ήταν η καλύτερη ΟΜΑΔΑ του φάιναλ-φορ, επειδή έκανε τα καλύτερά του παιχνίδια εκεί που έπρεπε. Αυτό είναι όντως απλό...

Από εκεί και πέρα, ας είμαστε Ρεαλ-ισταί, που λέω και στον τίτλο. Οι Έλληνες, μπορεί παλιά π.Γκ. (προ Γκάλη) να καμακώναμε την πορτοκαλί μπάλα με το ψαροντούφεκο, ωστόσο πλέον είμαστε οι καλύτεροι εραστές της στην Ευρώπη. Και, μοιραία, οι πρώτοι στο ...ξάπλωμα αντιπάλων όπου το επιθυμούμε ανά πάσα στιγμή: στο καναβάτσο στις μεγάλες μάχες, στο κρεβάτι στις αισθησιακές, στο πάτωμα άμα γουστάρουμε αγριάδες και παθιασμένες απολαύσεις.

Ποια άλλη χώρα έχει κάνει τέτοια γλέντια στην Ευρωλίγκα από το 1996 και μετά; Σε 18 διοργανώσεις έχουμε μαζέψει 9 κούπες με Παναθηναϊκό (6) και Ολυμπιακό (3) και βαριέμαι να κοιτάξω στα στατιστικά πόσα φάιναλ-φορ έχουμε δει με ελληνική -κάποιες φορές και διπλή- εκπροσώπηση. Έχουμε - δεν έχουμε παιχταράδες, έχουμε - δεν έχουμε λεφτά, έχουμε - δεν έχουμε κέφια, στο υποτιμημένο από πολλούς «μπασκετάκι», είμαστε οι πρώτοι μάγκες.

Ας είμαστε Ρεαλ-ισταί, είμαστε οι καλύτεροι ερασταί!

Μέχρι να γίνουμε Ρεαλ-ισταί και τόσο καλοί ερασταί και στα υπόλοιπα (για να μην ξεφτιλιζόμαστε σε τελικούς Κυπέλλων, ας πούμε), εγώ, ο Μίλτος, να ΄μαι καλά...

Υ.Γ. Και μια τελείως σουρεάλ μουσική επιλογή, εκ του τίτλου ορμώμενη...

Υ.Γ.2: Για το μυθιστόρημά μου, «Είναι στημένο», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εμβιπή (MVPublications) με υπογραφή Χρήστου Ελευθερίου, μπορείτε να ενημερώνεστε στην ιστιοσανίδα μου στο φέισμπουκ.