Gazzetta γερά και χρόνια μας πολλά (vol 5)!

Βασίλης Παπαθεοδώρου: Η πορεία από τους 491 αναγνώστες στους +400.000...

Είναι ωραίο να γουστάρεις τη δουλειά σου. Δεν υπάρχει, βασικά, μεγαλύτερη τύχη απ' αυτό. Να πηγαίνεις στη δουλειά και να μην βαρυγκομάς. Και στο τέλος του μήνα, να πληρώνεσαι κιόλας. Γι' αυτό μην μας παρεξηγείτε που κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, το γιορτάζουμε και μοιραζόμαστε μαζί σας την χαρά μας. Πέρασαν 5 χρόνια από τις 2 Ιουνίου 2008, όταν αυτό το site με το περίεργο όνομα βγήκε στο φως. Κι όμως μετά από πέντε χρόνια τίποτα απ' όσα σας γράψαμε δεν άλλαξε. Γι' αυτό, όπως έγραψε και ο Νίκος Αθανασίου, το θυμόμαστε λες και είναι επέτειος γάμου. Κάπου-κάπου, το γλεντάμε κιόλας βρίσκοντας αφορμές να μαζευτούμε έξω και να τα πιούμε όλοι παρέα.

Λίγοι ξεκινήσαμε να δουλεύουμε και επίσης λίγοι μας διάβαζαν. Για την ακρίβεια, με το ζόρι ήμασταν καμιά 15αριά που γράφαμε. Και μας διάβαζαν 491 νοματαίοι. Τόσοι ήταν την 1η μέρα. Αλλά και στο facebook την πρώτη μέρα δύο φίλους είχαμε όλοι, σωστά; Πέντε χρόνια μετά, το gazzetta δίνει ψωμί σε καμιά 100αριά στόματα, το διαβάζουν από 300.000 ως 400.000 άνθρωποι τη μέρα, που διυλίζουν κάθε λέξη, μας περνάνε πριονοκορδέλα σε κάθε λάθος, μας φωνάζουν μπράβο όταν σε πείσμα των καιρών, βρίσκεται ένα Μέσο Ενημέρωσης που λέει αυτονόητες αλήθειες.

Κι όσο τα ταγμένα στρατιωτάκια των διοικήσεων, ακόμα και αντικρουόμενων χρωμάτων, ασχολούνται μαζί μας τόσο νιώθουμε πιο σίγουροι πως παίζουμε έντιμα. Κάνουμε λάθη και μάλιστα καθημερινά. Αλλά η "επιτυχία" μας, αν θέλετε, είναι ότι παίζουμε καθαρή μπάλα. Δεν τα παίρνουμε, δεν έχουμε ύποπτες συναλλαγές από αυτές που υπάρχουν σχεδόν σε κάθε Μέσο Ενημέρωσης πια.

Κι αυτό οφείλεται ως επί το πλείστον στη διοίκηση. Ίσως τους μοναδικούς διοικούντες Μέσου στη ρημαδοχώρα αυτή που δεν υποδεικνύουν στους δημοσιογράφους-υπαλλήλους τους, ποιους να ξεσκίζουν, ποιους να χαϊδεύουν, ποια ομάδα να γουστάρουμε και ποια να την πατάμε στο κεφάλι. Που δεν κάνουν συμψηφιστικές συμφωνίες με ομάδες και παράγοντες γιατί πολύ απλά δεν παραγοντίζουν. Και το σημαντικότερο: Δεν έχουν καν τη λόξα να διαβάζουν το όνομά τους όπως συμβαίνει με όλους όσοι πληρώνουν στην Ελλάδα.

Για όλους τους παραπάνω λόγους διαβάζετε κάτι που είναι αμόλυντο. Με την ευκαιρία όμως, νιώθω ότι αξίζει να μάθετε και κάτι άλλο: Το gazzetta.grείναι ενδεχομένως η μοναδική ελληνική επιχείρηση (θα μπορούσε να είναι μια ακόμα δημοσιογραφική υπερβολή ή μήπως όχι;) που τον τελευταίο 1,5 χρόνο δεν απέλυσε κανέναν εργαζόμενο, δεν μείωσε κανενός τον μισθό. Κι όσοι καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό, καταλαβαίνετε. Τέλος με αυτό το θέμα, αφήνω το μάγκνουμ και πάμε παρακάτω.

(ακολουθεί αληθινή, ανέκδοτη, ιστορία)

Ήταν λοιπόν, 2 Ιουνίου όταν καταρρίφθηκε ο μύθος του "η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται". Αν ίσχυε, το σαϊτάκι μας θα είχε αφανιστεί πολύ πριν απειλήσουν διάφοροι μεγαλόσχημοι ότι θα το πράξουν. Σε κανένα μισάωρο, καλή ώρα σαν σήμερα, θα έβγαινε το gazzetta στον αέρα. Στις 6 το πρωί με έναν καφέ στο χέρι και κάτι τυροπιτοειδές στο άλλο, έμπαινα στο γραφείο. Δέκα μέτρα απ΄ έξω γίνεται η μεγάλη ανατροπή. Το πλακάκι στο πεζοδρόμιο έχει ξεκολλήσει, ο "επιθετικός" παραπατάει, κάνει δύο τρία βήματα και πέφτει μέσα στη μεγάλη περιοχή! Υποσυνείδητα σκέφτηκα, πως αν υπήρχε τροχονόμος, εκεί στην παλιά "γιάφκα" της Κατεχάκη, θα σφύριζε. Κι αφού δεν δόθηκε πέναλτι, ανέβηκα με ένα βαρύ διάστρεμμα και μετά από λίγο ο "τεχνικός" σφύριξε την έναρξη της περιπέτειας.

Από τότε μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά. Δεκάδες πρόσωπα στο εσωτερικό του site, η οικονομία της χώρας, τα νούμερα που κατατάσσουν το gazzetta στην κορυφή των προτιμήσεων του κοινού, φτάνοντας τον Μάιο στο εξωπραγματικό 90 εκ. page views. Εκείνο που δεν άλλαξε είναι η φιλοσοφία, η νοοτροπία, η μάχη για να διαβάσετε πρώτοι την είδηση, το ότι σας κάνουμε και μας κάνετε συντροφιά 24 ώρες και 365 ημέρες τον χρόνο. Δεν προδώσαμε ούτε τους 491 αναγνώστες της πρώτης ημέρας, ούτε τους εαυτούς μας. Κι έτσι φτάσαμε μετά από μεγάλα γεγονότα να βλέπουμε ακόμα και +400.000 unique visitors να μας επισκέπτονται.

Η δική μας ανταμοιβή είναι αυτή. Να μας κριτικάρετε αλλά παράλληλα και να μας τιμάτε με την εμπιστοσύνη σας. Να πηγαίνεις για ένα καφέ και να βλέπεις τον τύπο στο δίπλα τραπέζι να διαβάζει ειδήσεις στο gazzetta.gr. Να πηγαίνεις για ένα κούρεμα, όπως χθες ας πούμε, και η κομμώτρια, παλιά συμμαθήτρια, να διηγείται χαμογελώντας τον πόνο της για τον άντρα της που διαβάζει όλη μέρα gazzetta "σε τέτοιο σημείο που το διαβάζει και στην τουαλέτα". Αντε τώρα να της εξηγήσεις ότι 9/10 άνδρες που σέβονται τον εαυτό τους, κάνουν το ίδιο.

Αν κουραστήκατε με όλα αυτά, δεν έχετε παρά να διαβάσετε τον Τσόχο και τον Σαμπράκο. Κι επειδή ήρθαν σχετικά πρόσφατα στο μαγαζί, μπορούν να μην σας κουράσουν με άσκοπες παρελθοντολογίες, αλλά να σας ξεναγήσουν στο σήμερα, να σας γνωρίσουν τους "πρωταγωνιστές" και να αφηγηθούν μια ιστορία καθημερινής τρέλας από το gazzetta. Αν δεν γελάσετε να σας καεί το pc (αν δεν έχετε κάνει home page το gazzetta).

Μιχάλης Τσόχος: "Ώρες, ώρες."

Ανεβαίνεις την μικρή σκάλα και φτάνεις στον πρώτο όροφο του κτιρίου. Εκεί ακριβώς είναι τα γραφεία του gazzetta. Ανοίγεις τη γυάλινη πόρτα κάνεις δύο τρία βήματα και πέφτεις πάνω στον πρώτο δημοσιογράφο.

Να σας γνωρίσω τον Φώτη Καρακούση. Περιπτωσάρα. Δεν είναι μόνο χωροταξικό το θέμα που ξεκινάω από αυτόν, είναι και ζήτημα τάξης. Δηλαδή να σας γνωρίσω τους ανθρώπους του gazzetta και να μην ξεκινήσω από Φώτη δεν λέει. «Ελα πρόεδρε.» λέει πάντα, με δυνατή βροντερή φωνή ο Καρακούσης μιλώντας στο τηλέφωνο. Βλέπεται ο πρόεδρος δεν ακούει και πολύ καλά. Ασε που είναι κι' αυτός ο Αντύπας από την άλλη. Όχι ο Ηρακλής, ο άλλος, ο τραγουδιστής ντε. «Ωρες, ώρες» είναι ο πρώτος ήχος που ακούς μπαίνοντας στο gazzetta. Κάτι σαν εθνικός ύμνος του μαγαζιού. Ο Φώτης μιλάει με τον πρόεδρο και στο youtube παίζει τέρμα το «Ωρες, ώρες» του Αντύπα.

«Χαμηλωσέ το ρε. δουλεύουμε» είναι ο δεύτερος ήχος που ακούς στο gazzetta. To λέει διαφορετικός κάθε φορά. Ο Ρόλλας, ο Παπαδόπουλος, η Κατερίνα, όποιος τέλος πάντων εκείνη την ώρα, έχει δει την υπομονή του να εξαντλείται. «Ορίστε ρε το έκλεισα.» φωνάζει ο Καρακούσης και το χαμηλώνει. Και ως δια μαγείας, πάντα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, χτυπάει το κινητό του. Πολύ σωστά μαντέψατε ότι έχει για ήχο το «Ωρες, Ωρες» του Αντύπα.

Στρίβω αριστερά και συναντώ τον Τσαμπά. Να σας γνωρίσω τον Μιχάλη, αρχισυντάκτη του. καταστήματος. Ρε Μιχάλη δεν στο είπα ποτέ θα στο γράψω όμως. «Ρε αγόρι μου, πώς αντέχεις δύο πράγματα; Το πρώτο, να δουλεύεις σε γραφείο που είναι ανάμεσα σε αυτό του Καρακούση, του Αθανασίου και του Ρόλλα; Το δεύτερο, να έχεις παντρευτεί γυναίκα που μένει σχεδόν μόνιμα στα Γιάννενα και να τρως κάθε μέρα σάντουιτς;».

Τρίτο γραφείο αυτό του Αθανασίου. Να σας γνωρίσω τον Νίκο, τον ρεπόρτερ Παναθηναϊκού. Ενας από τους δύο τρεις καλύτερους ρεπόρτερ του μαγαζιού και της πιάτσας του πράσινου ρεπορτάζ γενικότερα. Αλλα έχει ένα ελάττωμα κι' αυτός και ο Καρακούσης. Κάνουν πολύ παρέα με τον «Παλαί». Είναι μεγάλη ιστορία να σας την εξηγώ, και δύσκολο να σας την περιγράψω αν δεν την ζήσετε; Πιστέψτε με όμως είναι απολαυστική.

Προχωρώντας περνάω έξω από το γραφείο του Παπαθεοδώρου. Η πόρτα είναι ανοικτή, αλλά ο Βασίλης μιλάει στο τηλέφωνο. «Ασε θα του πω ένα γεια μετά.» σκέφτομαι. Αφήνω τα πράγματα στο δικό μου γραφείο και πάω για καφέ. Ο Βασίλης ακόμη μιλάει στο κινητό. Πάω στο coffee shop παίρνω καφέ και γυρίζω. Φυσικά ο Βασίλης μιλάει ακόμη στο κινητό. Τελικά κάποια στιγμή του λέω «γεια». Είναι η στιγμή που έρχεται αυτός στο γραφείο και με ρωτάει αν έχω φορτιστή για το κινητό του (το ένα από τα δύο) γιατί του τελείωσε η μπαταρία. Κάθε μέρα όμως.

Απέναντι από το γραφείο μου κάθεται ο Γιώργος Τσακίρης. Να σας συστήσω λοιπόν και τον ρεπόρτερ ΑΕΚ του καταστήματος. Τον Τσακίρη τον ξέρω χρόνια πολλά. Από την πρώτη μέρα της SportDay. Ο Γιώργος είναι σπαθί παιδί, απλώς πρέπει να προσέχεις δύο πράγματα μαζί του. Το ένα μην του δώσεις να διαβάσει κείμενο του Καρμοίρη από το SportDog και το δεύτερο μην του δώσεις αναπτήρα να ανάψει τσιγάρο. Και στις δύο περιπτώσεις καταστράφηκες. Στην πρώτη θα τον ακούς να μουρμουράει οκτώ ώρες και στη δεύτερη θα χαρμανιάσεις.

Απέναντι από τον Τσακίρη είναι ο ρεπόρτερ Ολυμπιακού, Δημήτρης Τομαράς. Δεν τον λες σε καμία περίπτωση όνομα και πράγμα. Το παιδί αυτό στόμα έχει και μιλιά δεν έχει. Ήσυχος, μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Από την άλλη δεν ξέρω γιατί, αλλά πιστεύω ότι αυτός είναι που κάθε μέρα παίρνει το αναπτήρα του Τσακίρη ο οποίος πάντα λέει «με αναπτήρα ήρθα, αναπτήρα δεν έχω», χώρια που πιστεύω ότι παίρνει τον Καρμοίρη και του βάζει ιδέες για τα κείμενα που γράφει, ειδικά αφιερωμένα στον Τσακίρη.

Πίσω τους κάθονται οι διεθνείς. Ο Λέτο, ο Κάρα, ο Ντανό. Α, είναι και κανα δύο άλλοι με κανονικά ονόματα, ο Πολύδωρος, ο Παλατζάς. Μοναδικό φαινόμενο οι τύποι. Αν είναι Σαββατοκύριακο, μπορούν να βλέπουν ταυτόχρονα τέσσερα ματς διαφορετικών πρωταθλημάτων και να γράφουν ένα πέμπτο. Μαγικές ικανότητες σας λέω.

Και φτάνουμε στο αγαπημένο μου τμήμα. Στο ΜΠΑΣΚΕΤ.

Να σας γνωρίσω τον Αντώνη Κατσίκη, ρεπόρτερ Ολυμπιακού. Θυμάστε που σας είπα για τον Τομαρά ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι όνομα και πράγμα; Ε, για τον Κατσίκη ισχύει ακριβώς το ανάποδο.. Κι' αυτόν δεν τον ακούς σχεδόν ποτέ να μιλάει. Μην κάνεις το λάθος όμως και μπεις στο facebook έχεις ήδη πάρει το πρώτο μήνυμα. Μέχρι να έρθει το βράδυ και να φύγεις σου έχει στείλει 100 διαφορετικά μηνύματα. Από το αν «είναι άσος η Βαλένθια, εσύ που ξέρεις;», μέχρι το αν «η σαλάτα μαρούλι είναι καλύτερη με ξύδι ή με λεμόνι;». Καμιά φορά ακούω και την φωνή του βέβαια. Ερχεται στο γραφείο και μου λέει. «Να σου δείξω κάτι στο facebook να πεθάνεις στα γέλια». Εγώ αυτό το παιδί, να ξέρετε πιστεύω ότι τρέφεται με likes.

Στο τμήμα μπάσκετ είναι και ο Σπύρος Καβαλιεράτος. Για αυτόν θα σας πω μόνο ένα πράγμα. Είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που κάνει τον Παπαθεοδώρου να κλείσει το κινητό σε 5 δεύτερα. Μόλις αρχίζει να μιλά στην αίθουσα για τον Νίκο Γκάλη, ο Βασίλης έχει κλείσει κινητά, υπολογιστές και έχει βγει από το γραφείο του σε χρόνο ρεκόρ.

Είναι πολλοί ακόμη που πρέπει να σας πω για αυτούς. Ο Θανάσης Ασπρούλιας, ο οποίος είναι 2 μέτρα και κάτι και όποτε κατεβαίνω για τσιγάρο έρχεται και κάθεται ακριβώς δίπλα μου. «Χάθηκε ο κόσμος να πας δίπλα στον Σαμπράκο ρε αγόρι μου να συζητήσετε για το αν κάνει κρύο εκεί πάνω.».

Ο Δήμος Μπουλούκος, επίσης αρχισυντάκτης που...

Αμα συνεχίσω δεν θα τελειώσω ποτέ και όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν θα έχω τι να γράψω του χρόνου, όταν το gazzetta θα συμπληρώνει έξι χρόνια ζωής.

Ας κλείσω λοιπόν. Το gazzetta έχει αυτά τα πέντε χρόνια χαράξει την πορεία του. Εχει φτάσει εδώ που έχει φτάσει, στο σημείο δηλαδή 3 εκατομμύρια διαφορετικοί χρήστες να το επισκέπτονται μηνιαίως, χάρη στους ανθρώπους που δουλεύουν για αυτό. Αυτοί ταίριαξαν, αυτοί κούμπωσαν μεταξύ τους, και έφεραν αυτό το αποτέλεσμα. Διότι η επιτυχία του gazzetta είναι το casting. Εκεί παίρνει Οσκαρ.

Φώτη, όπως θα έλεγε και ο Αντύπας, «Ωρες, ώρες», όλα εξηγούνται.

Βασίλης Σαμπράκος: Τα πώς και τα γιατί της γιγάντωσης...

Θυμάμαι καλά, επειδή μου είχε “κολλήσει” το domain name, την γέννηση του gazzetta το καλοκαίρι του 2008. “Ακόμη ένα...”, ήταν η πρώτη αντίδρασή μου, σε μια εποχή που τα αθλητικά sites φύτρωναν σαν μανιτάρια και η μνήμη μου αδυνατούσε να τα συγκρατήσει. Τα έβαζα στα bookmarks μόνο για λόγους επαγγελματικούς, για να παρατηρώ την εξέλιξή τους. Χρειάστηκαν μερικοί μήνες για να καταλάβω ότι το gazzetta δεν θα ήταν ακόμη ένα. Αφενός επειδή παρατηρούσα γοργή εξέλιξη σε περιεχόμενο και τεχνολογία και αφετέρου επειδή άρχισα να το ακούω και να το βλέπω παντού. Ερχόταν με μια φόρα, σαν να ήταν αποφασισμένο να επιβάλει την παρουσία του και να μεγαλώσει στον μικρότερο δυνατό χρόνο το αναγνωστικό κοινό του.

Κυρίως αυτό με έκανε να ξεχωρίζω το gazzetta και να το μελετώ περισσότερο: η ισορροπία των δυνάμεων. Πατούσε γκάζι στην προώθησή του ως προϊόν και συγχρόνως αποκτούσε όλο και περισσότερο και καλύτερο περιεχόμενο. Αν το σκεφτόμουν με όρους ποδοσφαιρικούς, θα παρομοίαζα το gazzetta με μια ομάδα που έκανε μεταγραφές και συγχρόνως φρόντιζε να φτιάξει και να αναδείξει δικά του παιδιά.

Τρία χρόνια πίσω, μια συνεργασία αρκετών μηνών ήταν η επιβεβαίωση όσων διάβαζα ως αναγνώστης. Γνώρισα τον Βασίλη, είδα πώς μεταχειρίζεται τους συναδέλφους του, τις ειδήσεις, τις δυνατότητες που του γεννά η εξέλιξη των τεχνολογιών που χρησιμοποιεί το gazzetta, την επικοινωνία με τον αναγνώστη. Και κάπως έτσι άρχισα να βεβαιώνομαι ότι το gazzetta θα μεγαλώσει ακόμη περισσότερο, ότι θα γίνει, με όρους ποδοσφαιρικούς, ομάδα που θα έχει διάρκεια στον πρωταθλητισμό της.

Οι τελευταίοι οκτώ μήνες με βρίσκουν να συνεργάζομαι με τον Βασίλη, μαζί με τον Μιχάλη, στην διεύθυνση του περιεχομένου του gazzetta. Και σε αυτό το διάστημα έχω αντιληφθεί και εξηγήσει, ως άνθρωπος αυτής της αγοράς, στον εαυτό μου τα πώς και τα γιατί που απαντούν σχετικά με την γιγάντωση του gazzetta, το οποίο μετρά κάθε μήνα εκατομμύρια αναγνώστες - επισκέπτες και βρίσκεται σταθερά στην λίστα των sites με την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στην Ελλάδα.

Για να μιλήσω και πάλι με όρους ποδοσφαιρικούς, θα παρομοίαζα το gazzetta με έναν σύγχρονο ευρωπαϊκό σύλλογο που τα έχει όλα: ιδιοκτήτη που στηρίζει, καταλαβαίνει, νιώθει, έχει σύγχρονη επιχειρηματική και mediaκη αντίληψη και διάθεση να παρέχει συνθήκες για πρωταθλητισμό στη δημοσιογραφία. Διοικητική διεύθυνση και υποστήριξη για πρωταθλητισμό. Τεχνική διεύθυνση που κάνει scouting και φέρνει όλη την εξέλιξη, την τελευταία τεχνολογία, στην υπηρεσία του site. Προπονητή με ανοιχτό κεφάλι, ιδέες και οράματα για να κάνει δημιουργικό πρωταθλητισμό, όχι πρωταθλητισμό - αυτοσκοπό. Και παίκτες με πολλές αρετές, διότι πίσω από τους γνωστούς, που ξέρετε, υπάρχουν ένα σωρό νέοι παίκτες που εξελίσσονται. Και κόσμο, πολύ κόσμο που το στηρίζει, καθημερινά. Κόσμο που δεν αρκείται στην ανάγνωση, αλλά που συμμετέχει, επικοινωνεί και, τελικώς, διαμορφώνει το περιεχόμενο του αγαπημένου του Μέσου. Κόσμο που βάζει ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων και των προσδοκιών, που κάνει κριτική, που συμπεριφέρεται στο gazzetta σαν να το νιώθει δικό του. Κόσμο που την πονάει την ομάδα.

Πέντε χρόνια μετά τη γέννησή του, το gazzetta μας έχει εξηγήσει απολύτως κατανοητά ότι συνεχίζει με φόρα και κάνει τα πάντα για να συνεχίσει να εξελίσσεται και να μεγαλώνει. Εχει ήδη γίνει σημείο αναφοράς στην αθλητική ενημέρωση. Το “τα καλύτερα έρχονται” κλισέ του πάει γάντι, διότι είναι αληθινό. Κι είναι πολύ ανακουφιστικό για την αθλητική δημοσιογραφία. Διότι είναι ένα από τα ελάχιστα Μέσα στην Ελλάδα που στηρίζει και επιτρέπει την αυθεντική αθλητική δημοσιογραφία. Χρόνια πολλά my gazzetta!