Το λάθος του Καρλέτο

Οταν είσαι καινούργιος προπονητής σε μία ομάδα, το πρώτο που οφείλεις να κάνεις πρώτα απ' όλα για το καλό της μακροημέρευσης σου, είναι το να βρεις σε ποιους παίκτες θα στηριχτείς. Αυτό απαιτεί να δημιουργήσεις έναν βασικό κορμό και να χτίσεις πάνω του. Το rotation λοιπόν είναι αναμφίβολα ένα βοήθημα που όμως σε πρώτη φάση πρέπει να εφαρμόσεις ασταμάτητα στην προετοιμασία. Γι αυτό είναι τα φιλικά, για να τους δοκιμάσεις όλους σε κάθε πιθανό συνδυασμό και σύστημα που έχεις στο μυαλό σου. Επίσης αυτή η κυκλική χρησιμοποίηση είναι κάτι που θα σου φανεί χρήσιμη στην πορεία της σεζόν, ώστε να πάρουν ανάσες τα πολυεργαλεία σου. Σε καμία περίπτωση όμως δεν ξεκινάς τα επίσημα ματς της περιόδου, αλλάζοντας την 11άδα σε κάθε αγώνα: αυτό δηλαδή που έχει κάνει ο Κάρλο Αντσελότι.

Τούτη είναι μία από τις βασικές κατηγορίες που του προσάπτει ο μαδριλένικος Τύπος. Ο Καρλέτο έχει καταφέρει το απίθανο, να έχει παρατάξει 15 διαφορετικές 11άδες σε ισάριθμα παιχνίδια (το βράδυ στο Τορίνο κόντρα στη Γιουβέντους αναμενόταν να βάλει Κασίγιας και Τσάμπι Αλόνσο και να φτάσει αβίαστα στο μαγικό νούμερο 16 στα 16). Ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι ο μοναδικός που έχει παίξει σε όλα τα παιχνίδια (1.350 λεπτά), ενώ στην άμυνα γίνεται ένας κακός χαμός. Το κεντρικό δίδυμο Πέπε-Σέρχιο Ράμος έπαιζε συνέχεια έως την επιστροφή του Βαράν που ανακάτεψε την τράπουλα.

Οι πλάγιοι μπακ πάλι έχουν μοιραστεί τις συμμετοχές με τον εξής τρόπο: ΔΕΞΙΑ: Καρβαχάλ (8), Αρμπελόα (7), ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Μαρσέλο (8), Κοεντράο (4), Αρμπελόα (2), Νάτσο (1). Στη μεσαία γραμμή Κεντίρα, Ιγιαραμέντι και Μόντριτς σχημάτισαν διάφορες εναλλάξ συνθέσεις μέχρι που αποθεραπεύτηκε και ο Τσάμπι Αλόνσο, ενώ επιθετικά η επάνοδος του Μπέιλ έχει φέρει τα πάνω κάτω. Η σημαντικότερη όμως αλλαγή του Αντσελότι ήταν αυτή στο σύστημα. Αρχικά ξεκίνησε με 4-2-3-1, για να το μετατρέψει στην πορεία σε 4-3-3, κάτι που επέφερε και την θυσία του Ισκο που ενώ ξεκίνησε τέλεια, πλέον κόβει βόλτες στον πάγκο.

Από τη μία θα πεις κανείς ότι ο προπονητής είναι καλό να πειραματίζεται. Ωστόσο, αυτό δεν το κάνεις στην αρχή, όταν προσπαθείς να δημιουργήσεις κάτι μόνιμο που θα ανταποκρίνεται στις εντολές σου. Το πρωταρχικό μέλημα είναι να χτίσεις μία στέρεα βάση. Εκεί πάνω θα βασιστείς και σταδιακά θα κάνεις μικρές ή μεγαλύτερες παρεμβάσεις που θα σε φέρουν εκεί που θέλεις. Δεν το κάνεις όμως αυτό με τη μία και σε κάθε παιχνίδι στη σειρά χωρίς ΟΥΤΕ ΜΙΑ επανάληψη 11άδας. Με αυτό τον τρόπο η ομάδα δεν μπορεί να βρει την χημεία και την αυτόματη συνεννόηση της στο γήπεδο.

Αυτό πληρώνει τώρα η Ρεάλ που δείχνει ανοργάνωτη σε πολλά παιχνίδια της ακόμα και κόντρα σε μικρότερους αντιπάλους που την κάνουν να υποφέρει. Μπορεί αφενός να σκοτώνει μπροστά, αλλά αυτό οφείλεται αποκλειστικά στο απίστευτο ταλέντο των επιθετικών της. Το θέμα είναι τι γίνεται με την ανασταλτική λειτουργία της, η οποία μέχρι στιγμής είναι αστεία και πέρα για πέρα ανομοιογενής (σ.σ.: δεν γίνεται να σου κάνει 15 φάσεις η ουραγός Βαγιεκάνο ή η Σεβίλλη εντός έδρας).

Ο Αντσελότι οφείλει να κάνει τις επιλογές του και να τις στηρίξει, έστω για λίγο καιρό. Στη συνέχεια και σταδιακά θα πειράζει ότι δεν του κάνει. Το ασταμάτητο rotation δεν βοήθησε κανέναν. Ούτε καν τους ίδιους τους παίκτες που ακόμα δεν είναι κουρασμένοι και δεν μπορούν να βρουν ρυθμό. Το πόσο ανεξήγητα λάθος -για τα δικά του πολύπειρα στάνταρ- το χειρίζεται ο Ιταλός κόουτς φαίνεται πάνω απ' όλα σε αυτό που κάνει με τον Ντιέγο Λόπεθ και τον Κασίγιας σε πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ, το οποίο δεν το ρισκάρεις με τους τερματοφύλακες. «Το να είναι όλοι ευχαριστημένοι» που είναι το διπλωματικό δόγμα του, στην περίπτωση των Μαδριλένων δεν είναι αυτό που θα φέρει στο εγγύς μέλλον την ισορροπία και στο απώτερο τις μεγάλες κούπες.

ΥΓ.: Το μόνο άλλοθι του Αντσελότι είναι οι πολλοί τραυματισμοί που αντιμετώπισε μέχρι τώρα, αλλά δεν αρκεί για να αιτιολογήσει όλες αυτές τις υπερβολικές ανακατατάξεις.

Follow me: @jorgekaraman