Ιντερ-Γιούβε: Σε μισώ, με μισείς!

Ηταν το 1967 όταν ο Ιταλός δημοσιογράφος-θρύλος, Τζάνι Μπρέρα, ονόμασε τους αγώνες ανάμεσα σε Γιουβέντους και Ιντερ «ντέρμπι της Ιταλίας». Στην Ελλάδα, βέβαια, «μάθαμε» μετά από χρόνια ότι αυτή η ονομασία δόθηκε επειδή ήταν οι δύο ομάδες που δεν υποβιβάστηκαν ποτέ αλλά αυτή η εξήγηση ήταν λάθος, πολύ απλά επειδή η Μίλαν δεν είχε υποβιβαστεί το 1967. Ο όρος «derby d' Italia» δόθηκε για τις αναμετρήσεις των Μπιανκονέρι με τους Νερατζούρι επειδή ήταν οι πρώτες σε τίτλους και οπαδούς και αυτό ισχύει και σήμερα. Οπως ισχύει και το γεγονός ότι Γιουβέντους και Ιντερ είναι οι δύο πιο μισητές ομάδες για τους Ιταλούς, όπως επιβεβαίωσε και η έρευνα της Demos-Coop για την «La Repubblica», που δημοσιεύτηκε πριν ένα μήνα: Η Γιουβέντους είναι η πιο μισητή ομάδα στην Ιταλία με 43%, η Ιντερ είναι η δεύτερη πιο μισητή με 24%. Το ποσοστό των Μπιανκονέρι «οφείλεται» κυρίως στα συναισθήματα των Νερατζούρι, όπως το δικό τους ποσοστό «οφείλεται» στην... αγάπη των Τορινέζων.

Η κάθε ομάδα, λένε, παίρνει τον χαρακτήρα του προπονητή της και είναι σωστό. Στην προκειμένη περίπτωση, είναι ακόμη πιο σωστό να πούμε ότι η κάθε ομάδα πήρε τον χαρακτήρα του αφεντικού της. Γιουβέντους και Ιντερ έχουν την τύχη να έχουν ταυτιστεί με δύο οικογένειες. Δύο δυνατές οικογένειες. Οι Ανιέλι για τους Τορινέζους, οι Μοράτι για τους Μιλανέζους. Οικογένειες οι οποίες, μεταξύ τους, έχουν διαχρονικά καλές σχέσεις ή τουλάχιστον λιγότερο κακές από ό,τι θα περίμενε κανείς. «Πάντα είχα και θα έχω μεγάλο σεβασμό για τους Τζιάνι και Ουμπέρτο Ανιέλι. Ειδικά για τον Ουμπέρτο, ο οποίος ήταν πολύ καλός φίλος των γονιών μου», είπε, για παράδειγμα, πριν κάτι χρόνια ο Μάσιμο Μοράτι.

Το πρώτο ντέρμπι ανάμεσα στην Ιντερ και τη Γιουβέντους είναι γεγονός. Η Vistabet προσφέρει σε απόδοση 3.20 να λήξει ισόπαλη η φετινή τους μονομαχία.

Αυτή η φιλία, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε και ανταγωνισμός ή διάθεση για επίδειξη δύναμης, όποτε χρειαζόταν. Το πρώτο ματς, χρονικά, που... έβαλε φωτιά στις σχέσεις των δύο συλλόγων ήταν το 9-1 στις 10 Ιουνίου 1961, όταν η Ιντερ κατέβηκε με την Primavera ως αντίδραση στην απόφαση να γίνει το ματς και όχι να το πάρει στα χαρτιά, όπως είχε αρχικά αποφασιστεί από την Lega, επειδή στο «Κουμουνάλε» του Τορίνο οι οπαδοί ήταν υπεράριθμοι. Η λεπτομέρεια, που έκανε την διαφορά, είναι ότι την επανάληψη του αγώνα αποφάσισε η ποδοσφαιρική ομοσπονδία, της οποίας πρόεδρος ήταν ο... Ουμπέρτο Ανιέλι. Ο οποίος, λογικά, απόλαυσε το 9-1 με τα 6 γκολ του Σίβορι, ο οποίος ήθελε ακριβώς τόσα για να πάρει το «Χρυσό Παπούτσι». Καλά που δεν ήθελε 12 δηλαδή...

Μέσα σε αυτή την τραγωδία, πάντως, βγήκε και κάτι καλό για τους Νερατζούρι. Κάτι πολύ καλό βασικά αφού εκείνη την ημέρα έκανε ντεμπούτο o Σάντρο Ματσόλα, ο οποίος στη συνέχεια έγραψε ιστορία. Και άρχισε να την γράφει πολύ γρήγορα, όντας πρωταγωνιστής στην Grande Inter του Ελένιο Ερέρα, η οποία κατέκτησε τρία πρωταθλήματα, δύο κύπελλα Πρωταθλητριών και δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα από το 1963 ως το 1966. Ποιος νοιάζεται για το 9-1;

Θεωρητικά κανείς, ειδικά με τον τρόπο που έγινε αυτό (άντρες εναντίον πιτσιρικάδων) αλλά καλό θα ήταν να μην το έλεγε κάποιος αυτό στον Πεπίνο Πρίσκο. Μυθική μορφή για την Ιντερ, αφού υπήρξε μέλος της από το 1946 και αντιπρόεδρος της από το 1963 ως το 1991, θεωρείται η προσωποποίηση του DNA του κλαμπ. Αυτό είναι καλό αλλά και κακό αφού το γεγονός ότι λάτρευε να μιλάει συνεχώς για διαιτησία και αδικίες, έγινε στο τέλος ο λόγος για να αντιμετωπίζουν οι Γιουβεντίνοι τους Νερατζούρι σαν «πολυλογάδες και κλαψιάρηδες»... Για τον Πεπίνο, από την άλλη, οι Μπιανκονέρι ήταν κάτι άλλο.

«Οταν δίνω το χέρι μου σε έναν Ροσονέρο, πάω αμέσως να το πλύνω. Οταν το δίνω σε έναν Γιουβεντίνο, μετράω τα δάχτυλα μου», είναι ίσως η πιο διάσημη ατάκα του, θέλοντας να δείξει το πώς αντιμετωπίζουν οι Interisti τους αντιπάλους τους. Καλές ατάκες, βέβαια, κατά καιρούς έχουν ακουστεί και από την απέναντι πλευρά. Οπως αυτή του Τζιάνι Ανιέλι, δείχνοντας όλη την αλαζονεία του, όταν οι μετοχές της Ιντερ πέρασαν στα χέρια του Ερνέστο Πελεγκρίνι, τον Ιανουάριο του 1984: «Δεν βλέπω καλό το μέλλον για την Ιταλία, αν φτάσαμε πλέον στο σημείο ακόμη και ο μάγειρας μου να μπορεί να αγοράσει μια ποδοσφαιρική ομάδα...»!

Από τις ατάκες, πάντως, οι δύο πλευρές μπορούσαν εύκολα να φτάσουν και στο... ξύλο. Εντός ή εκτός γηπέδου και οι πρωταγωνιστές δεν ήταν απαραίτητο να είναι οι τιφόζι. Αρκούσαν και οι ποδοσφαιριστές ή οι... βουλευτές! Το περίφημο ντέρμπι του 1998 στο «Ντέλε Αλπι», με την φάση των Ρονάλντο-Ιουλιάνο, προκάλεσε έναν άνευ προηγουμένου πανικό στον αγωνιστικό χώρο και έφτασε κοντά στο να προκαλέσει και το... μεγαλύτερο ντέρμπι όλων των εποχών. Ο θρύλος, που επιβεβαιώθηκε στη συνέχεια από όσους ήταν παρόντες εκείνη την ημέρα, θέλει τους Πάολο Μοντέρο και Ντιέγκο Σιμεόνε να δίνουν ραντεβού σε μια αίθουσα των αποδυτηρίων του «Ντέλε Αλπι» για να λύσουν τις διαφορές τους. Ο Ουρουγουανός, αμέσως μετά την λήξη, ήταν εκεί και περίμενε τον Αργεντίνο αλλά όταν οι υπόλοιποι κατάλαβαν τι πάει να γίνει, το σταμάτησαν. Κρίμα γιατί θα ήταν επική μάχη...

Μια τέτοια, πάντως, δόθηκε δύο μέρες μετά, στις 28 Απριλίου 1998, στην ιταλική βουλή! Από την μία οι Γιουβεντίνοι βουλευτές, από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι... «Είναι ό,τι πιο ανάξιο, ντροπιαστικό και τραγελαφικό έχει συμβεί σε αυτή την αίθουσα», είχε πει τότε ο αναπληρωτής πρωθυπουργός Βάλτερ Βελτρόνι, πριν αρχίσουν να ανακοινώνονται οι καμπάνες στους βουλευτές... Οι πραγματικές καμπάνες, πάντως, ακούστηκαν το 2006 και ήταν ευχάριστες για τους Μιλανέζους, δυσάρεστες για τους Τορινέζους.

Τα όσα έγιναν με το Calciopoli και ειδικά η απονομή στην Ιντερ του πρωταθλήματος του 2006, βοήθησαν στο να αναβιώσει ένα μίσος το οποίο σιγά-σιγά άρχιζε να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Μίσος, το οποίο εντάθηκε όταν ο Στέφανο Παλάτσι, ο εισαγγελέας που έριξε στη Serie B την Γιούβε και της αφαίρεσε δύο τίτλους, έβγαλε ένα νέο πόρισμα το 2011, στο οποίο ανέφερε ότι η Ιντερ ήταν το ίδιο και περισσότερο μπλεγμένη (οι κατηγορίες της ήταν πιο βαριές από αυτές των Μπιανκονέρι) αλλά υπήρχε πλέον η παραγραφή... «Αντί για το scudetto των τίμιων, είναι πιο σωστό να το λέμε το scudetto των παραγεγραμμένων», ήταν τα λόγια του Αντρέα Ανιέλι, θέλοντας να αφαιρέσει το «ηθικό πλεονέκτημα» των απέναντι για όσα έγιναν το 2006.

Αυτό, βέβαια, μάλλον δεν έλεγε και δεν λέει τίποτα στον Μάρκο Ματεράτσι. Τιφόζο ως εκεί που δεν πάει, επέλεξε να πανηγυρίσει την κατάκτηση του Champions League το 2010 με ένα φανελάκι που «απαντούσε» στο αίτημα της Γιούβε για επιστροφή των δύο πρωταθλημάτων και ειδικά αυτό του 2006: «Θέλετε κι αυτό;», έγραφε το t-shirt με την μεγάλη κούπα! «Στην Ιντερ δεν ήξεραν ποτέ να χάνουν και όπως φαίνεται δεν έχουν μάθει και να νικάνε», ήταν η ανταπάντηση του Τζον Ελκαν... Είτε έμαθαν είτε όχι, οι δύο ομάδες φροντίζουν πάντα να δείχνουν τις διαφορές τους. Διαφορές σε όλα, όπως για παράδειγμα στο... μοντέλο, με το οποίο θέλουν να νικήσουν.

Με την ονομασία Internazionale F.C., οι Μιλανέζοι έχουν γίνει -από την στιγμή που άνοιξαν εντελώς τα σύνορα- η λιγότερο ιταλική ομάδα. Από τα μέσα της δεκαετίας του '90 και ειδικά με την είσοδο του 21ου αιώνα, στην Ιντερ ψάχνεις να βρεις Ιταλό ποδοσφαιριστή. Η Γιουβέντους, από την άλλη, είναι πιο ιταλική ομάδα από οποιαδήποτε άλλη. Οχι μόνο επειδή διαχρονικά θέλει να έχει ένα βασικό κορμό Ιταλών παικτών αλλά γιατί -με εξαίρεση τον Ντιντιέ Ντεσάμπ στην ειδικών συνθηκών σεζόν 2006-07- θα πρέπει να πάει κάποιος στο... 1971 για να βρει την τελευταία πρόσληψη ξένου προπονητή! Από τότε, είτε νικάει είτε αποτυγχάνει, το κάνει με Ιταλούς. Είπαμε, είναι διαφορετικό το DNA των δύο ομάδων...

Μια διαφορά, την οποία περιέγραψε κάποτε, μάλλον σωστά, ο άνθρωπος που ονόμασε τις μάχες τους «derby d' Italia». Ο Τζάνι Μπρέρα.

«Η Ιντερ είναι μια "θηλυκή" ομάδα, δηλαδή παθιασμένη και άστατη, ευάλωτη. Σε αντίθεση με τον πραγματισμό της Γιουβέντους»...

Υ.Γ.: Για το κυριακάτικο ντέρμπι τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά: Οι Νερατζούρι έχουν 90 λεπτά στη διάθεση τους για να βγάλουν έξω από την υπόθεση τίτλος τους Μπιανκονέρι. Αν δεν το κάνουν, στη συνέχεια θα το μετανιώσουν.