Κάνε μας τη χάρη ρε Γκάρι...

Εν αντιθέσει με τους περισσότερους που ανοήτως μπλέκουν το ποδόσφαιρο με την... Μέρκελ, τον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, τον Ράιχενμπαχ, τον Σόιμπλε, τον Ρέσλερ και δεν ξέρω 'γω ποιον άλλο, η Nationalmannshaft ήταν ανέκαθεν η αγαπημένη μου. Από το Μουντιάλ του 1982 μέχρι σήμερα. Πάντα εκτιμούσα περισσότερο την προσπάθεια. Θαύμαζα το ταλέντο (των άλλων τις περισσότερες φορές), αλλά εκτιμούσα το πάθος, την οργάνωση, την τακτική, το φιλότιμο. Οι περισσότεροι (μάλλον δικαίως εφόσον μιλάμε για σπορ και θέαμα) διαφωνούν. Δεν τους κακίζω, αλοίμονο. Η πρώτη φορά που έκλαψα για τη “μπάλα” ήταν στο 3-2 του Χόρχε Μπουρουσάγκα στον τελικό του Mundial, το 1986. Η δεύτερη ήταν στο πέμπτο του Κόβατς, πριν από τα δύο του Σαραβάκου στο Χόνβεντ – Παναθηναϊκός 5-2, λίγους μήνες αργότερα.

Παρότι “δέθηκα” με την εθνική Γερμανίας (την οποία, όμως, απόλαυσα αληθινά για το ποδόσφαιρό της μόνο στο Mundial του 1990, και με τη νέα φουρνιά, στο Euro του 2008 και στο Mundial του 2010, με δυο χαμένα τρόπαια σε ημιτελικό και τελικό από τους Ισπανούς) ουδέποτε αγάπησα αληθινά κάποιον γερμανικό σύλλογο.

Πάντα είχα σε μεγάλη εκτίμηση τη βαριά φανέλα της Μπάγερν (από 2-0 στο 15' μέσα στο “Μπερναμπέου”, παρεμπιπτόντως, πρέπει να διαθέτεις τόνους προσωπικότητας για να “επιστρέψεις”). Πάντα θαύμαζα την αξιοκρατία τους (και στο σκάνδαλο Χόιτσερ, που το “καθάρισαν” στο άψε – σβήσε ΚΑΙ με φυλακίσεις) και τα γεμάτα γήπεδά τους, πάντα λάτρευα την ατμόσφαιρα, τα τραγούδια, τα πανό, τα συνθήματα, τα “όλε – όλε” από τις σύντομες γεύσεις που πήρα σε Βρέμη, Στουτγάρδη, Ντίσελντορφ (Σάλκε), Αμβούργο.

Δυστυχώς η ατάκα του πικραμένου από την αποτυχία της (σούπερ τότε) Αγγλίας στον ημιτελικό του Μουντιάλ το 1990, Γκάρι Λίνεκερ, αναπαράγεται βλακωδώς, ακόμη και απόπ δημοσιογράφους. Ηταν και είναι μια άθλια κλισεδιά. Ενα ψέμα.
Οχι, λοιπόν, οι Γερμανοί δεν νικούν πάντα στο τέλος. Προσπαθούν πάντα μέχρι το τέλος! Ο Λίνεκερ το είπε ίσως δικαιολογημένα και στην πίκρα της στιγμής αναφερόμενος στα πέναλτι: από το αλησμόνητο του Πανένκα στον τελικό του Euro το 1976, η Nationalmannschaft δεν έχει ηττηθεί ποτέ από τη βούλα! 36 ολόκληρα χρόνια πέρασαν από τότε! Οι γερμανικοί σύλλογοι ασφαλώς έχουν υποστεί ήττες στη διαδικασία των πέναλτι.

Ομως και η εθνική Γερμανίας και οι γερμανικές ομάδες, όπως αποδεικνύεται σαφέστατα νομίζω από τους πίνακες που παρατίθενται, τις περισσότερες φορές... χάνουν στο τέλος! Η εθνική έχει φτάσει σε ημιτελική φάση Μουντιάλ 12 φορές (περισσότερες και από τους Βραζιλιάνους!) και έχει στεφθεί παγκόσμια πρωταθλήτρια μόνο τρεις φορές! Εχει το μικρότερο ποσοστό επιτυχίας συγκριτικά με όλους τους “μεγάλους”, όπως και στο ποσοστό... ευστοχίας των ομάδων της στους τελικούς του Κυπέλλου Πρωταθλητριών: 6/14, δηλαδή 42,8%, ενώ οι Ισπανοί έχουν σχεδόν 60%, οι Αγγλοι 61%, οι Ιταλοί 46%, οι Ολλανδοί 75%.
Βεβαίως υπολείπονται εθνική Γαλλίας και γαλλικοί σύλλογοι, αλλά σε κάθε περίπτωση οι Γερμανοί δεν νικούν όχι ΠΑΝΤΑ, αλλά.... ούτε καν ΣΥΝΗΘΩΣ στο τέλος.

Οχι, δεν ευθύνεται ο Γκάρι. Αλλά οι δίχως έμπνευση δημοσιογράφοι, εμείς, που αναπαράγουμε άκριτα μια “πιασάρικη” (ως πότε πια...) ατάκα κάθε φορά που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα...

ΧΩΡΑ ΤΡΟΠΑΙΑ ΤΕΛΙΚΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ*
ΙΣΠΑΝΙΑ 13 22 59%
ΙΤΑΛΙΑ 12 26 46%
ΑΓΓΛΙΑ 11 18 61%
ΓΕΡΜΑΝΙΑ 6 14 42,8%
ΟΛΛΑΝΔΙΑ 6 8 75%
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ 4 9 44,5%
ΓΑΛΛΙΑ 1 6 16,6%
ΡΟΥΜΑΝΙΑ 1 2 50%
ΣΚΩΤΙΑ 1 2 50%
ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ 1 2 50%
ΕΛΛΑΔΑ 0 1 0%
ΒΕΛΓΙΟ 0 1 0%
ΣΟΥΗΔΙΑ 0 1 0%
* Το ποσοστό επιτυχίας έχει υπολογιστεί βάσει των νικών κάθε ομάδας σε τελικούς Κυπέλλου Πρωταθλητριών – Τσάμπιονς Λιγκ.

ΜΟΥΝΤΙΑΛ

ΟΜΑΔΕΣ ΤΡΟΠΑΙΑ ΤΕΛΙΚΟΙ ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΙ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ*
Bραζιλία 5 7 10 50%
Iταλία 4 6 8 50%
(Δυτική) Γερμανία 3 7 12 25%
Aργεντινή 2 4 4 50%
Ουρουγουάη 2 2 5
Γαλλία 1 2 5 20%
Αγγλία 1 1 2 50%
Ισπανία 1 1 2 50%
Ολλανδία 0 3 4 0%
Ουγγαρία 0 2 2 0%
Τσεχοσλοβακία 0 2 2 0%
Σουηδία 0 1 4 0%
* Το ποσοστό επιτυχίας έχει υπολογιστεί βάσει των συμμετοχών κάθε εθνικής ομάδας σε ημιτελικούς Μουντιάλ και της τελικής κατάκτησης του τροπαίου.

follow me on twitter @Seretinio