Τα «μπράβο» και οι αστειότητες

Εχω ακούσει πολλές φορές τα «βαρύγδουπα» περί θανάτου του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μετά από πιστόλια και αίμα. Μετά από κυνηγητά και απίστευτο ξύλο. Μετά από απίθανες στημένες διαιτησίες. Εχουν καταγραφεί πολλά σαν τα χθεσινά. Και στη Λεωφόρο, και στη Ριζούπολη και στο «Γ. Καραϊσκάκης» πέρυσι, και σε ματς του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ. Διαφορετικής «μορφής» χτυπήματα εναντίον του ποδοσφαίρου και των γηπεδούχων ομάδων. Είδατε καμιά ομάδα να πεθαίνει; Αν είναι ανταγωνιστικές, αν έχουν καλούς παίκτες, αν βάζουν και πετυχαίνουν στόχους, το γήπεδό τους ξαναγεμίζει. Αν μαραζώνουν ποδοσφαιρικά, το γήπεδό τους αδειάζει. Δεν συμμερίζομαι, λοιπόν, όλα αυτά περί «θανάτου» με αφορμή τα χθεσινά.

Κάνε εγγραφή στην betfair και πάρε μπόνους έως 200 ευρώ

Συμμερίζομαι την άποψη όλων όσοι θεωρούν πως ό,τι συνέβη χθες από τις μειονότητες των αστυνομικών με προκλητική - «κάφρικη» συμπεριφορά και εκείνων που πήγαν με μοναδικό στόχο να τα κάνουν μπάχαλο δεν είναι διόλου ασύνδετο με ό,τι ισχύει για τον τρόπο αντιμετώπισης των γηπέδων από την ελληνική κοινωνία, πολιτεία, αστυνομία και κατά καιρούς από ορισμένες ΠΑΕ τα τελευταία 25 χρόνια. Και όσων εκτιμούν ότι τα χθεσινά αποτελούν ένα ΕΠΙΠΛΕΟΝ χτύπημα στο παρηκμασμένο ελληνικό ποδόσφαιρο, βλέποντας ότι ο Παναθηναϊκός πήγαινε για πρωτάθλημα και ο μ.ο εισιτηρίων στο ΟΑΚΑ ήταν απογοητευτικός, ότι ο Ολυμπιακός έχει χτίσει μια από τις καλύτερες ομάδες της ιστορίας του και το «Γ. Καραϊσκάκης» δεν γεμίζει στην συντριπτική πλειονότητα των ελληνικών αγώνων, ότι η ΑΕΚ πουλά λιγότερα εισιτήρια από τον Αρη, ότι ο ΠΑΟΚ χάνει «γηπεδικό» κοινό τη σεζόν που απέκλεισε την Τότεναμ.

Για πολλοστή φορά όσοι εκ των επικεφαλής οργανωμένων οπαδών του Παναθηναϊκού προσπάθησαν, δεν τα κατάφεραν. «Δεν μπορούμε να εγγυηθούμε για τίποτα» έλεγαν κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Η σεζόν τελειώνει για τον Παναθηναϊκό στην Ελλάδα, όπως τελείωσε και στην Ευρώπη. Με διεθνές ρεζιλίκι. Τότε, εναντίον της Μακάμπι, πάλι όταν το ματς «στράβωσε» (και αν θυμάμαι καλά, τότε δεν υπήρχε τέτοια κόντρα με την αστυνομία, ούτε οργή για τη διαιτησία σε προηγούμενους αγώνες). Τώρα, εναντίον του Ολυμπιακού. Αστεία αυτοπεριφρούρηση εις βάρος των πολλών. Αστείος έλεγχος και από την αστυνομία.

Ταλαιπωρήθηκε ο απλός κόσμος και ταυτόχρονα πέρασαν όσα πολεμοφόδια ήταν δυνατόν να περάσουν (ανατρέξτε στην αμηχανία του υπεύθυνου Τύπου της Αστυνομίας κ. Κοκκαλάκη για να διαπιστώσετε ότι δεν έχει πει τίποτα ουσιαστικά, παρότι «σαρώνει» από χθες τα media).
Μπράβο χθες στους παίκτες και στα μέλη της αποστολής του Ολυμπιακού. Πήγαν σε «ειδικές συνθήκες», δεν προκάλεσαν, έπαιξαν όσο έπαιξαν, νίκησαν καθαρά, αναδεικνύονται πρωταθλητές. Μπράβο στους anonymous Παναθηναϊκούς.

Ηταν ΕΚΕΙ. Παρόντες. Παρά την δύσοσμη ατμόσφαιρα της εβδομάδας και τις έντονες ανησυχίες τους για επεισόδια. Παρά την κακή εικόνα της ομάδας τους. Παρότι ήξεραν ότι και με νίκη ο Παναθηναϊκός είχε ελάχιστες πιθανότητες για τον τίτλο. Μπράβο (κι ας ακουστεί οξύμωρο) και στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός, της οποίας τα ελάχιστα στελέχη έκαναν ό,τι περνούσε από το μυαλό και το χέρι τους για να αποτρέψουν τα πάντα. «Και τι κατάφεραν;» θα πείτε λογικά. Το ελάχιστο λέω εγώ. Να μην αγγιχτεί ούτε τρίχα κάποιου εκ των πρωταγωνιστών. Των διαιτητών, των παικτών του Ολυμπιακού, των αθλητών του Παναθηναϊκού, των προπονητικών τιμ. Εύκολο λέτε; Οσοι δεν έχετε πάει στο ΟΑΚΑ ίσως το θεωρείτε εύκολο. Δεν είναι, σας διαβεβαιώ.

Υ.Γ. 1 Θα ήθελα πολύ να δώσω μπράβο στον Ολυμπιακό και στον Βαγγέλη Μαρινάκη για τις δημόσιες τοποθετήσεις τους. Συγγνώμη που διαθέτω τον κοινό νου. Και αυτός μου λέει ότι αν ο ίδιος ο Ολυμπιακός και ο ηγέτης του δεν είχαν λερωμένο παρελθόν (2003, 2010 αντίστοιχα) ή αν στο χθεσινό ντέρμπι υπ΄ αυτές τις συνθήκες νικούσε ο Παναθηναϊκός και κρινόταν υπέρ του το πρωτάθλημα, οι δηλώσεις θα ήταν διαφορετικές (συγγνώμη επίσης που δεν μπορώ να λησμονήσω τις συνθήκες αντιπαλότητας που επικρατούσαν και την αφορμή για την περίφημη δήλωση περί «εγκλήματος κατά της Ελλάδας», για της οποίας το ποδόσφαιρο νοιάζεται το αφεντικό της ΠΑΕ Ολυμπιακός). Δυστυχώς για τον Ολυμπιακό και τον Μαρινάκη θα πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια και να πράξουν πολλά προκειμένου να πείσουν για ανακοινώσεις σαν τις χθεσινές.

Υ.Γ. 2 Δεν προσθέτω τίποτα σε όσα έχω αναφέρει κατά καιρούς για τον προπονητή και τον άνθρωπο Ερνέστο Βαλβέρδε. Είναι τιμή του Ολυμπιακού που τον έχει, μαγκιά του Μαρινάκη που έκανε αγώνα για να τον φέρει πίσω και πλέον θα είναι ΥΠΕΡΒΑΣΗ αν κατορθώσει να τον κρατήσει στον πάγκο των Ερυθρόλευκων και θα πρέπει να τού πιστωθεί η επιτυχία αν κατορθώσει να τον κρατήσει στο λιμάνι.

Υ.Γ. 3 Δεν χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια για να θυμηθώ τόσο κακό Παναθηναϊκό σε ντέρμπι όσο χθες. Το 4-0 στο «Γ. Καραϊσκάκης», το 3-0 της Ριζούπολης… Εντός έδρας, όμως, τόσο «χλιαρή» παρουσία δύσκολα μπορώ να θυμηθώ, ακόμη και σε ήττες. Ακόμη και στο 1-4 της Λεωφόρου, ή στο 0-2 όταν ο Μόρις κλωτσούσε τον Τζόρτεβιτς. Και να σκεφτεί κάποιος ότι ο Βαλβέρδε διατήρησε μόνο 4 από τους 10 παίκτες που συμμετείχαν στην ενδεκάδα εναντίον της Μέταλιστ, ότι Τζιμπούρ – Ιμπαγάσα – Φουστέρ κάθισαν στον πάγκο και ο Τοροσίδης ήταν εκτός 18άδας, ότι ο Ολυμπιακός έπαιζε με… δέκα λόγω ανυπαρξίας του Καζίμ που δεν «μπήκε» ποτέ στο ματς…

Υ.Γ. 4 Γελάω με την άποψη όσων υποστηρίζουν ότι όλα αυτά έγιναν ΚΥΡΙΩΣ επειδή βρίσκεται συνολικά σε κατάσταση παρακμής εξωγηπεδικά ο Παναθηναϊκός. Ισως επηρέασε σε έναν μικρό βαθμό, ίσως να πρόσφερε κόκκους «λιπάσματος». Διότι μπορώ να θυμηθώ αρκετά και σε συνθήκες ακμής. Ακόμη και στο κλειστό του ΟΑΚΑ, σε ντέρμπι της πιο επιτυχημένης ομάδας όλων των εποχών στον ελληνικό αθλητισμό εναντίον του Ολυμπιακού: εκεί όπου το «κλίμα» είναι πρόσφορο…

Follow me on twitter @seretinio