Ο Αλαφούζος (εκ)παιδεύεται

Ενάμιση μήνα ήταν άφαντος. Ξέρει ότι για πολλούς λόγους είναι ο μοναδικός από τους διοικούντες που απολαμβάνει της συμπάθειας και της εκτίμησης των παικτών. Κι όμως. Μέχρι προσφάτως, όταν άρχισε τις τετ α τετ συζητήσεις με ορισμένους ποδοσφαιριστές στο Μαρούσι και στα γραφεία του ΣΚΑΪ (Καρνέζης, Σεϊταρίδης, Τοτσέ, Βιτόλο, Σο και δυο τρεις πιτσιρικάδες συζήτησαν «χαλαρά» μαζί του ως συνεργάτες και όχι ως υπάλληλοι ή ως εργαζόμενοι) δεν είχε μιλήσει με κανέναν παίκτη. Είχε κόψει τις επισκέψεις και τις ομιλίες στην Παιανία. Δεν είχε τι να τους πει. Προσπαθούσε μέσω συνομιλιών με ορισμένους συνεργάτες του να καταλάβει τι γίνεται στην ομάδα, πώς πρέπει να συμπεριφερθεί. Ηξερε ότι υπήρχαν δυο κομβικά χρονικά σημεία. Τέλος Φεβρουαρίου και τέλος Μαρτίου. Υπογραφές για την «πιστοποίηση» των οφειλών μέχρι 31/12 στον φάκελο για την UEFAκαι εν συνεχεία (έρχονται…) διακανονισμοί μέχρι τέλος Μαρτίου: δύσκολα πράγματα αν δεν έχεις τους παίκτες ευχαριστημένους με «κάτι».

Με «τι» να ήταν ευχαριστημένοι οι παίκτες στο προηγούμενο χρονικό διάστημα; Με το «σουτ» σε Βύντρα, Σπυρόπουλο, Λάζαρο, όταν αντιλήφθηκαν όλοι οι υπόλοιποι πόσο «αναλώσιμοι» είναι (πλην των 2-3 που μπορούν να πωληθούν και να δώσουν οικονομικές ανάσες;». Με τα αποτελέσματα; Με τον προπονητή τους; Με την κερκίδα; Με τους εαυτούς τους; Με τίποτα!

Όταν βρήκε κάποια χρήματα, έδωσε. Και άμεσα άρχισε τα τετ α τετ. Πήγε και στην Παιανία την προηγούμενη Παρασκευή, μετά από πολύ καιρό, όταν τους είπε μεταξύ άλλων τέσσερα σημαντικά: 1. «Είμασταν άτυχοι σε αρκετά ματς» (χωρίς να τους κατσαδιάσει για την απόδοση, αλλά για να δείξει ότι πιστεύει στις δυνατότητές τους») 2. «Τον Μάρτιο θα είναι καλύτερα τα οικονομικά» (για να τους δείξει ότι… δεν ξεχνά τα οφειλόμενα και να τους δημιουργήσει την προσδοκία της αναμονής χρημάτων) 3. «Εχω μάθει τι έγινε με τους οπαδούς, δεν μου άρεσε» (για να τους βγάλει από το μυαλό ότι η «κατσάδα» που λίγο έλειψε να εξελιχθεί σε ξύλο με τον Μπουμσόνγκ σε ρόλο… Φουρτάδο ήταν κατ εντολή ή με το «πράσινο φως» της διοίκησης). 4. «Εσείς έχετε την ευθύνη για το αγωνιστικό και εγώ για το επιχειρηματικό και σ΄ αυτή τη φάση ούτε εσείς, ούτε εμείς πάμε καλά» (για να συμπεριλάβει και τον εαυτό τους στους έχοντες μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση στον Παναθηναϊκό).

Ο κάθε παίκτης είχε δικαίωμα να πιστέψει ό,τι γούσταρε από τα τέσσερα. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι σε γενικές γραμμές θεωρούν τον Αλαφούζο ειλικρινή, εν αντιθέσει με τη σκέψη τους για πολλούς άλλους συνεργάτες του. Το χθεσινό «χαρτζιλίκι» (περίπου 45-50.000 ευρώ ήταν οι… «πληρωμές») είχε περισσότερο συμβολικό, παρά ουσιαστικό χαρακτήρα. Για να τους δείξει ότι δεν ξεχνά.

Στόχος όλων αυτών; Να επουλώσει την πληγή που είχε ανοίξει στη σχέση διοίκησης- παικτών μετά την ήττα από τη Βέροια, την περί «στημένων» αστεία φιλολογία, την αποπομπή του Χουάν, το «ετσιθελικό» διαζύγιο με τρεις παίκτες που πήγαν σε μεσαίου βεληνεκούς ομάδες των δύο εκ των τεσσάρων κορυφαίων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Όταν ο εργοδότης δεν πληρώνει, πρέπει τουλάχιστον να έχει καλή σχέση με τον εργαζόμενο. Αλλιώς, δεν υπάρχει περίπτωση να μην βουλιάξει το καράβι.

Ο Αλαφούζος κατάλαβε ότι ο Παναθηναϊκός είχε χάσει (όχι ότι τώρα το έχει βρει…) όλα όσα έσπειρε ο Ρότσα σε 30 ημέρες: το ομαδικό πνεύμα, τη συσπείρωση, την «αγάπη – στοργή – προδέρμ». Μερικές φορές μέσα στην οικογένεια είναι πιο σημαντικό απ’ οτιδήποτε άλλο. Κι όταν χάθηκε και το κίνητρο του Κυπέλλου με τον αποκλεισμό από τον Πλατανιά, ο παίκτης «άδειασε» και από κίνητρα, τα οποία έβρισκε μόνο στα «μεγάλα» ματς (εξ ου και το αήττητο με τις ομάδες της πρώτης τετράδας και την ΑΕΚ).

Γιάτρεψε ένα μεγάλο μέρος της πληγής ο Αλαφούζος μ’ αυτά και μ΄ αυτά. Ο Παναθηναϊκός, με εξαίρεση τον τραυματισμό του Τοτσέ, πέρασε μια υπέροχη εβδομάδα, αλλά δεν ξέρω πώς θα του «βγει» με την Ενωση (θα τα πούμε αναλυτικά αύριο το πρωί σχετικά με το ντέρμπι).

Το λάθος με τον Ρότσα, προσπαθεί σχεδόν ολομόναχος (με σύμμαχο τον Βασίλη Κωνσταντίνου) να το καλύψει τώρα. Τα δικά του σφάλματα του καλοκαιριού με τις πιο άστοχες σ’ αυτό το επίπεδο εκτιμήσεις στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, επιχείρησε να τα διορθώσει μεσούσης της σεζόν με την αποπομπή όσων μπορούσε (αν δεν είχαν υπογραφεί και επιταγές με τον Μπουμσόνγκ επί Γόντικα δεν θα είχε… γλυτώσει ούτε ο μοναδικός των μεγάλων συμβολαίων «επιζών»).

Ο απίστευτος «αγωνιστικός» εγωισμός του είναι αυτός που τον κρατά όρθιο στον Παναθηναϊκό. Χαρές, μια ολόκληρη σεζόν, έχει πάρει ελάχιστες. Ουσιαστικά μόνο δύο: με την Μάδεργουελ και τον ΠΑΟΚ. Όλες οι άλλες νίκες ήταν της… «ανακούφισης». Δυσκολίες έχει βρει αμέτρητες: εκτός από άσχετος με το αντικείμενο, αστόχησε σε πολλές επιλογές συνεργατών. Βρήκε ουκ ολίγες κλειστές πόρτες από «Πανάθες». Υποχρεώθηκε να κάνει απίστευτους συμβιβασμούς με τους οργανωμένους και εκπτώσεις στις αρχές του. Στροβιλίστηκε στη δίνη «τζιγκερικών» και «βγενοπουλικών». Ηθελε να τα κάνει… όλα (και πόλεμο στην παράγκα και… έρευνα για τον Τσάκα και επιστροφή στη Λεωφόρο που την έχει προαγγείλει από το φθινόπωρο και μέλη στη «Συμμαχία» και εύρεση χρηματοδοτών και «κούρεμα» στους παίκτες), αλλά αντιλήφθηκε – έστω αργά- ότι είναι αδύνατον για έναν ολοκαίνουριο οργανισμό. Κατέληξε να εμπιστεύεται ελάχιστους. Ακόμη προσπαθεί να ξεχωρίσει τους αληθινούς από τους ψεύτικους συμμάχους και να βάλει ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων στους συνεργάτες του, όπως απαιτείται σε εταιρική διαχείριση επιπέδου Παναθηναίκού.

Επειδή, όμως, έφαγε πολλές «σφαλιάρες» σε μικρό χρονικό διάστημα, έχει γίνει πιο ταπεινός. Και ταυτόχρονα πιο «σκληρός», λιγότερο συναισθηματικός, πιο «επαγγελματίας» ως μάνατζερ και λιγότερο ενθουσιώδης και στα καλά και στα στραβά. Πιο ρεαλιστής, λιγότερο ονειροπόλος με τον Παναθηναϊκό. Γι’ αυτό και δεν θα τον «χαλάσει» καθόλου αν βρεθεί κάποιος αξιόπιστος επενδυτής για να πάρει το πηδάλιο. Κι ας έχει βγάλει εκείνος τη «βρώμικη δουλειά» της επιβίωσης. Αλλιώς, θα συνεχίσει μόνος. Κι όπου τον βγάλει.

· Follow me on Twitter: Seretinio