Ο καλός ο Μάνταλος δεν είναι διαιτητής

Διάβασα χθες το κείμενο – επισήμανση του Μιχάλη Τσώχου για την πιθανότητα να... ξανασκεφτούμε (ή μήπως να... πρωτοσκεφτούμε;) στην Ελλάδα το θέμα της αξιοποίησης των καλών νεαρών κεντρικών μας αμυντικών, μιας και είναι το πιο αξιόπιστο ελληνικό ποδοσφαιρικό εξαγώγιμο προϊόν (από την εποχή του Μαρίνου Ουζουνίδη και του Νίκου Νταμπίζα ακόμη, εκεί, στα πρώτα χρόνια του νόμου Μποσμάν...), με την προοπτική του 3-4-1-2 ή του 3-4-3. Είδα και το αποκαρδιωτικό στον δημιουργικό τομέα ματς της Εθνικής προχθές και αναρωτήθηκα για το πόσοι αξιόλογοι νεαροί δημιουργικοί χαφ υπάρχουν στην Σούπερ Λίγκα. Σκέφτηκα ότι οι δημοσιογράφοι έχουμε συνηθίσει (κακώς) να εστιάζουμε είτε στα ταλέντα που λάμπουν με τις πρώτες εμφανίσεις τους, είτε στα παιδιά που φεύγουν στο εξωτερικό, είτε ειδικά στους νέους των ομάδων με τους περισσότερους οπαδούς και σε εκείνους που μπαίνουν στης μεταγραφικές λίστες των “μεγάλων”.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα παλικάρι για το οποίο έχουν γραφτεί ορισμένα πράγματα σε εφημερίδες, που διανύει την πρώτη του “γεμάτη” σεζόν στο ελληνικό πρωτάθλημα, που δεν έχει αναφερθεί ακόμη ως μεταγραφικός στόχος κάποιου “μεγάλου” (δηλαδή του Ολυμπιακού ή του ΠΑΟΚ - ο Παναθηναϊκός με την ΑΕΚ έκαναν τις περισσότερες “μεταγραφές”, αλλά προσπαθούν να διακανονίσουν τους... αδιακανόνιστους διακανονισμούς!!!). Δεν κάνει σούπερ, αλλά καλή σεζόν. Αργησε να βρει θέση στην ενδεκάδα της Ξάνθης. Μέλος... παλαιόθεν των “μικρών” εθνικών ομάδων, ο Πέτρος Μάνταλος είναι δυο χρόνια μικρότερος από τον Ανδρέα Σάμαρη του Πανιώνιου (14 ματς εφέτος) και δυο χρόνια μεγαλύτερος από τον Δημήτρη Πέλκα του ΠΑΟΚ (7 συμμετοχές στο πρωτάθλημα). Αυτοί οι τρεις είναι όλοι κι όλοι οι εξελίξιμοι Ελληνες επιτελικοί μέσοι στην Σούπερ Λίγκα...

Καθιερώθηκε εφέτος για πρώτη φορά, αν και στην εκκίνηση συνήθως ερχόταν από τον πάγκο. Απουσίασε μόνο από το 1-0 από την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ. Καταλληλότερος, μου λένε οι τρεις προπονητές με τους οποίoυς συζήτησα, πίσω από τον φορ, στο 4-2-3-1. Εσωτερικός μέσος στο 4-3-3. Οχι στα άκρα, πάντα στον άξονα.

Δεν είναι ο πρώτος σκόρερ της ομάδας του. Είναι ο δεύτερος, με τέσσερα γκολ πίσω από τον Ονουάτσι (5). Περισσότερα και από τον Μαρκόφσκι και από τον Μαρσελίνιο που κάνει απογοητευτική χρονιά (0 γκολ, 2 ασίστ).

Δεν έχει “ακουστεί” εφέτος όσο ο 32χρονος Γάλλος Νικολά Μαρίν. Αλλά έχει περισσότερες ασίστ, όντας δεύτερος στη σχετική κατάταξη της galanissportsdata με 8 (όσες και ο Τζαμέλ Αμπντούν), πίσω από τον Γεωργίου του ΠΑΣ Γιάννινα (9).

Δεν μαρκάρει τόσο σωστά όσο ο Ντάνι στην Ξάνθη, αλλά έχει υποπέσει στα περισσότερα φάουλ από όλη την ομάδα, δείγμα ομαδικού πνεύματος. Ταυτόχρονα, δε, είναι και ο παίκτης της Ξάνθης με τα περισσότερα κερδισμένα φάουλ, όντας πέμπτος στη σχετική κατηγορία πίσω από Γιαννιώτα (Αρης), Ουντότζι (Πλατανιάς – Ατρόμητος), Αμπνούν (Ολυμπιακός), Μπαργκάν (Βέροια). Θα περίμενε κάποιος ότι ο Μάρκο Μαρκόφσκι ή ο Ονουάτσι θα ήταν ο παίκτης με τις περισσότερες τελικές προσπάθειες στην Ξάνθη, αλλά και εδώ πρωτεύει ο Μάνταλος!

Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά, στη συνολική “οικονομία” του πρωταθλήματος ως τώρα, έχει σκαρφαλώσει στην 4η θέση του “index” της galanissportsdata με τους MVP, πίσω από τον Ιμπαγάσα, τον Τζεμπούρ και τον Ντάνι.

Ολα αυτά βεβαίως, τα νούμερα και οι επιδόσεις σ΄ αυτούς τους τομείς, είναι “δείκτες”. Τίποτα περισσότερο. Ο Μάνταλος δεν είναι τόσο “διαφημισμένος” όσο ο 25χρονος πλέον Θοδωρής Βασιλακάκης ή ο 23χρονος Μανώλης Μπέρτος απ' αυτή τη φουρνιά της Ξάνθης.

Μου λένε οι προπονητές ότι έχει εξαιρετικά χτυπήματα της μπάλας, σούπερ σωματότυπο για τη θέση, διορατικότητα και δημιουργικότητα, ικανότητα στο “ένας εναντίον ενός” και σε πάσα, σέντρα, σουτ. Μου λένε ότι του λείπει η αξιοπιστία και η σταθερότητα. Μαθαίνω ότι είναι υπερβολικά χαμηλών τόνων παιδί.

Και λέω ότι ίσως πρέπει να γίνει πιο “κακός” μέσα στο γήπεδο, να έχει μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον εαυτό του και να μην αρκείται στα “λίγα και καλά”, να γίνει πιο αποτελεσματικός στα εύκολα (γκολ, ασίστ, ανοίγματα) και λιγότερο επιρρεπής στα “εξεζητημένα”, μπας και δούμε έναν αληθινά μοντέρνο Ελληνα μεσοεπιθετικό τα επόμενα χρόνια! Την “έχει” τη θέση, τις έχει τις προδιαγραφές. Η κίνηση στο χώρο, η κατανομή δυνάμεων στο 90λεπτο και η καθοριστική για τα “δεκάρια” απόφαση της στιγμής, έρχονται με τον χρόνο συμμετοχής.

Τα δύο – τρία επόμενα χρόνια θα δούμε αν μπορεί ένας “καλός” για τς ελληνικά δεδομένα μεσοεπιθετικός να εξελιχθεί σε top level (για τα δεδομένα της Λίγκας). Στο χέρι του είναι, διότι πλέον οι προπονητές του τον εμπιστεύονται.

Follow me on Twitter: Seretinio