Ο Κάκος, ο Αγάνθο και η… Αντιγόνη του Σοφοκλή

Η τραγωδία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας μας ενίοτε – και ελέω των γενικότερων συνεπειών της υπόθεσης Μπόσμαν- επιτρέποντας σε αυτή και την συμμετοχή πρωταγωνιστών από τρίτες χώρες . Από την Αντιγόνη μέχρι τον ποδοσφαιριστή Αγάνθο και από τον Κρέοντα μέχρι τον διαιτητή Κάκο, το ιστορικό και πολιτισμικό κένο μπορεί να είναι μεγάλο, όμως το αποτέλεσμα μοιάζει να είναι – ειρωνικά - το ίδιο.

Η τραγωδία “φτιάχνει” τον Έλληνα και η τιμωρία τον απωθεί. Προτιμά, ενδεχομένως, την “Κάθαρση” που αποτελεί έναν αυτοματισμό του Θείου νόμου ή της ισορροπίας του σύμπαντος από την εφαρμογή του νόμου της κοινωνίας των ανθρώπων, ο οποίος επιτάσσει τον εναρμονισμό και την πιστή συμμόρφωση σε αυτόν.

Ας αφήσουμε απ΄εξω για μια στιγμή το πραγματικό πρόσωπο του δράματος, τον αδικοχαμένο 16χρονο ποδοσφαιριστή του Άρη που η μοίρα του έπαιξε το πιο χυδαίο παιχνίδι.

Ας αφήσουμε απ΄έξω από το κάδρο και την οικογένεια του παιδιού που ο πραγματικός και αφόρητος πόνος της δεν θα γλύκαινε, ακόμη κι αν ο Ισπανός ποδοσφαιριστής είχε αφιερώσει στη μνήνη του το νικήτριο γκόλ που (ίσως σε μια άλλη ποδοσφαιρική διάσταση και χωροχρόνο) να σημείωνε με τα χρώματα της εθνικής της χώρας του στον τελικό του Μουντιάλ.

Ας πάμε, λοιπόν, στα πρόσωπα της τραγωδίας που λατρεύει ο Έλληνας είτε ποδοσφαιρόφιλος είναι, είτε εντελώς άμπαλος. Μια τραγωδίας που θα μπορούσε να είναι παρωδία της Αντιγόνης του Σοφοκλή.