Η βιοτεχνιούλα θεάματος...

Ενιωσα δυνατή την επιθυμία, σαν μια εσωτερική ανάγκη πες, ύστερα από τόσα χρόνια να επανασυνδεθώ τρόπον τινά με το εγχώριο ποδόσφαιρο. Εγχώριο, δεν εννοώ Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκό, τέτοια. Εγχώριο, εννοώ εστίες ποδοσφαίρου όπως Καλλιθέα, Φωστήρας, Απόλλωνας. Δεν αισθάνθηκα καλά όταν συνειδητοποίησα ότι, ρεπόρτερ Απόλλωνα προ 30ετίας με Ρενέ Φαν ντε Κέρκχοφ και λοιπά, κι όμως είχα ξεχάσει τη διαδικασία της οδικής μετακίνησης προς Ριζούπολη. Κι έβαλα το GPS στο αυτοκίνητο, για να πάω στα σίγουρα.

Διάλεξα ποια ματς κυπέλλου θα έκανα για τον ΟΤΕ, μ' αυτή τη στόχευση. Να ξαναδώ στο Ελ Πάσο παλιόφιλους απ' τα 80s, Σάκη Αθανασάκη και Βαγγέλη Γούτη, να ρωτήσω για Νίκο Σφυρή, να μάθω νέα της πρώτης μου γειτονιάς. Να δω από κοντά τα παλληκάρια του Φωστήρα, που πολλά ακούω γι' αυτά, για τον προπονητή τους, για τη διοίκηση που βρέθηκε και το πήρε όλο το έργο αλλιώς, για τις αρχές ζωής. Οτι καθαρίζουν οι ίδιοι τα παπούτσια τους στην κοινή στέρνα έξω απ' τα αποδυτήρια, μετά τα ματς. Ενα σωματείο που συμβαίνει να ξέρω τι κάνουν και πώς δουλεύουν με τα παιδάκια, στον Ταύρο. Ο Πανιώνιος, χώρο σαν τον δικό τους πίσω απ' το ένα τέρμα, ένα συνθετικό γήπεδο δέκα-δέκα, δεν διαθέτει. Οχι στη Νέα Σμύρνη. Μόνο στο Κορωπί.

Δεν μου καλάρεσε η ιδέα, όταν η ΕΠΟ επανέφερε στο κύπελλο τα διπλά παιγνίδια. Αναθεώρησα τώρα, βλέποντας ότι, και σε διπλά, πάλι όσοι "το είχαν" δεν κώλωσαν. Βοήθησε να καταλάβω πως οι αποστάσεις των κατηγοριών είναι, πιο πολύ, τεχνικές. Σχηματικές. Οχι ουσιαστικές.

Φαίνεται, άλλωστε, και στην παραγωγή ποδοσφαίρου είτε δει κανείς ένα ματς του μέσου όρου της Σούπερ Λιγκ είτε δει κανείς ένα ματς του μέσου όρου της Φούτμπολ Λιγκ. Λίγο-πολύ, το ίδιο ποδόσφαιρο βλέπεις. Αν οι παίκτες του Εθνικού Γαζώρου φορέσουν φανέλλες Ξάνθης και παίξουν σαν Ξάνθη στη Σούπερ Λιγκ, τόσους βαθμούς θα είχαν. Οσους έχει, στον πρώτο γύρο, η Ξάνθη. Αν οι της Καλλιθέας ντυθούν παίκτες Αρη, επίσης. Απολλωνιστές με φανέλλες ΟΦΗ, επίσης. Εάν, δε, οι παίκτες της ΑΕΚ ντυθούν με φανέλλες Καβάλας, μπορεί και να κυλήσουν στη Γ' Εθνική.

Στον Φωστήρα είδα ένα σέντερ-μπακ που ο Πανιώνιος, δύο κατηγορίες επάνω, δεν τον έχει. Λέγεται Τρύφων Τσώνης, είναι 20 ετών, έρχεται. Πόσες ομάδες Σούπερ Λιγκ (δεν) έχουν Ντ' Ακόλ; 'Η Ντιέ; Πόση διαφορά έχει, Βιτώρος με Τσεμπερίδη; 'Η Τριποτσέρης με Κουτρουμπή; Εκανα έξι αγώνες. Παρατήρησα πράγματα που μου άρεσαν και, φυσικό είναι, πράγματα που δεν μου άρεσαν. Με τον Πανιώνιο, και 7/11 νίκες όταν είχε, εγώ κοιτούσα πόσοι πόντοι τον χωρίζουν απ' τον 15ο στη βαθμολογία. Σήμερα, που το 7/11 είναι 7/15 και το ρόστερ λιανίζεται στον χρόνο όλο και πιο δραματικά, πάλι τον 15ο κοιτάζω. Θα φτύσει αίμα, ο Ιστορικός, για να επιβιώσει. Παρατήρησα την υγεία του Απόλλωνα. Την αναζωογόνηση των Απολλωνιστών. Τον ποδαρόδρομο του τσούρμου, προς το "Γεώργιος Καμάρας". Τη θετική ενέργεια. "Και με χιόνια και με κρύα". Πήγα Καλλιθέα. Χάρηκα τα τρία γκολ στον Αρη, δεν το κρύβω. Κατέβηκα μετά, να δω τον Νίκο Παντελή. Τον πρόλαβα στην αίθουσα των συνεντεύξεων.

Μετά, η ΠΑΕ είχε και μια ανακοίνωση να κάνει στον Τύπο. Ανέβηκε, λοιπόν, ένας καλός κύριος, αντιπρόεδρος νομίζω, και μίλησε. "Η διαιτησία σήμερα..." Ανοιξα διακριτικά την πόρτα κι έφυγα άρον-άρον, για να μη ακούσω το υπόλοιπο και στενοχωρηθώ. Διαιτητόσφαιρο. Πράγματα θα σου αρέσουν, πράγματα δεν θα σου αρέσουν. Ενα, ξέφυγε. Με σόκαρε. Τα είκοσι λεπτά, που άργησε ν' αρχίσει ΑΕΚ-Καβάλα.

Το διαβάζω, ότι συμβαίνει τακτικά στα παιγνίδια της Γ' Εθνικής. Η ΚΕΔ Tours τις σακατεύει τις ομάδες, με τα εξοδολόγια των διαιτητών. Είναι τρελοί. Αλλ' ήμουν απροετοίμαστος, να το δω σε παιγνίδι κυπέλλου.

Τέλος πάντων, συνέβη. Δεν μ' ενδιαφέρει, ποιος έφταιξε και συνέβη. Δεν μ' ενδιαφέρει, καν, ότι επρόκειτο για...τηλεοπτικό προϊόν. Ψιλά γράμματα. Μ' ενδιαφέρει μονάχα, και αυτό είναι που με σόκαρε, ότι μες στον ψόφο εκείνο το βράδι στο Μαρούσι είχαν πληρώσει είσοδο, και περίμεναν να ξεκινήσει ο αγώνας, κάποιοι άνθρωποι. Δεν είναι ζώα. Ουδείς μερίμνησε γι' αυτούς. Μια κουβέντα. Μια ανακοίνωση, στα μάτριξ ή στο μεγάφωνο. Μια ενημέρωση. Μια συγγνώμη. Τίποτα. Σκέφτηκα ότι και σε συνοικιακό σινεμά, άμα αργήσει είκοσι λεπτά ν' αρχίσει η προβολή της ταινίας, ο επιχειρηματίας κάπως θ' απολογηθεί στους θεατές. Μπορεί, άμα τον πιάσει το φιλότιμο, και να τους κεράσει ποπ-κορν ή πορτοκαλάδα.

Υστερα, καθυστέρηση είχε και η έναρξη του β' ημιχρόνου. Είκοσι δύο παίκτες, ένας διαιτητής, και μερικές εκατοντάδες θεατές, περίμεναν υπομονετικά ένα ωραίο τύπο στην απόλυτη κοσμάρα του. Εννοούσε να κρεμάσει ένα πανό, στα δίχτυα της εστίας της Καβάλας. Το 'δενε, τον πλησίαζαν απ' τη σεκιούριτι, το ξέδενε, έπειτα το ξανάδενε, και μετά το έλυνε. Μπρος-πίσω. Πήγε κι ο Χρήστος Κωστής, τον παρακάλεσε. Φεύγοντας με τα πολλά, καθ' οδόν προς την κερκίδα στάθηκε να κρεμάσει το πανό σε μια διαφημιστική πινακίδα. Νέα αναμονή. Το 'βαλε, το 'βγαλε, το 'βαλε πάλι, του το 'βγαλαν. Κάποτε, απήλθε. Εδέησε, ο αγώνας να ξεκινήσει. Ενα περιβάλλον στο οποίο όποιος θέλει, κάνει ό,τι θέλει, όποια ώρα θέλει, όπως το θέλει. Αμα έτσι γουστάρει...

Ψάχνεις τα στοιχειώδη, σε μια βιομηχανία θεάματος. Εχεις τα ανύπαρκτα, σε μια βιοτεχνιούλα θεάματος. Εν τέλει η επανασύνδεση με το εγχώριο ποδόσφαιρο είναι, για όλους τους συναισθηματικούς λόγους, ευχάριστη εμπειρία. Οπως, όποτε επιστρέφεις στο χωριό. Για μια φορά στο τόσο...