До свидания Москва!

Αφού κατάφερα να μετατρέψω ένα ταξίδι αναψυχής σε… αποστολή, είπα να γράψω για όλα όσα έζησα στη Μόσχα και στην «Χίμκι Αρένα». Ας τα πάρω από την αρχή. Πριν από περίπου 3 μήνες χτύπησε το τηλέφωνο και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο κολλητός από την Αγγλία. «Θα είμαι ομιλητής σε συνέδριο στη Μόσχα τον Σεπτέμβριο. Ψήνεσαι να έρθεις να κάτσω λίγες μέρες παραπάνω να κάνουμε καμία βόλτα;» μου είπε και μου έβαλε το… σαράκι. Τα λεφτά για το ταξίδι πολλά, όμως υπήρχε χρόνος για αποταμίευση και πήρα την απόφαση να θυσιάσω τις καλοκαιρινές διακοπές (τελικά δεν το μετάνιωσα). Άλλωστε, αυτό το ταξίδι ίσως το κάνεις μία φορά στη ζωή (ασχέτως αν εγώ θέλω να το κάνω πολλές…).

Μετά από ταξίδι 8 ωρών με ενδιάμεσο προορισμό τη Ρώμη, πετούσαμε πάνω από τη Μόσχα. Παραδόξως, ο καιρός καλοκαιρινός, ήλιος και 24 (!) βαθμοί, κάτι που μου επέτρεψε να παρατηρήσω αρκετές λεπτομέρειες από τον αέρα. Τεράστιες εκτάσεις πρασίνου, το ομώνυμο ποτάμι που διασχίζει την πόλη, πολύχρωμα σπίτια, τεράστια κτήρια που δέσποζαν επιβλητικά στο τοπίο. Η Μόσχα αραιοκατοικημένη – κάτι που δυστυχώς αλλάζει μέρα με τη μέρα – με πανύψηλα δέντρα και κρουαζιερόπλοια να κάνουν βόλτες στα κανάλια του ποταμού. Εντυπωσιασμένος από το θέαμα νωρίτερα, ήμουν κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένος για το τι θα συναντήσω στο έδαφος.

Δεν αργήσαμε να προσγειωθούμε και ως ο πιθανότατα μοναδικός Έλληνας της πτήσης άρχισα να ψάχνω που πρέπει να πάω. Οι πινακίδες ήταν και στα αγγλικά στο Σερεμέτιεβο, όμως οι σκηνές πρωτόγνωρες. Το πρώτο που βλέπεις είναι ο έλεγχος διαβατηρίων. Εκεί, το βλέμμα της ρωσίδας πήγαινε πάνω-κάτω ανάμεσα σε εμένα και στη φωτογραφία του διαβατηρίου για περισσότερο από 1’ μέχρι να το πάρει απόφαση ότι είμαστε το ίδιο πρόσωπο… Στη συνέχεια, βέβαια, το πέρασε και από άλλους ελέγχους και από ειδικό μεγεθυντικό φακό μέχρι να μου δώσει το ΟΚ.

Πήρα τη βαλίτσα και έφυγα για το κέντρο με το τρένο, μόνο και μόνο για να διαπιστώσω ότι τα πολύχρωμα σπίτια που έβλεπα ήταν φτωχογειτονιές. Κατέβηκα στο σταθμό «Μπελαρούσκαγια» και εκεί άρχισαν τα δύσκολα, καθώς έπρεπε να αλλάξω γραμμή. Πρώτη φορά στο μετρό, αγγλικά πουθενά, τι να το κάνεις ακόμη κι αν μπορείς να διαβάσεις τις πινακίδες στα ρώσικα; Για περίπου 10’ ψαχνόμουν μέχρι να βρω τον επόμενο προορισμό, ενώ στη συνέχεια ήρθε και η περιπέτεια με την αναζήτηση του ξενοδοχείου, που μου πήρε 1,5 ώρα να το βρω. Κανένας στο δρόμο δε μιλούσε αγγλικά, ίντερνετ δεν είχα και χρειάστηκε τηλεφώνημα στην Ελλάδα για να φτάσω επιτέλους στο δωμάτιο… Η πιο συχνή απάντηση στην ερώτηση «που βρίσκεται το ξενοδοχείο;» ήταν «νι ζνάγιου», «δεν ξέρω» (ρώτησα τουλάχιστον 8 άτομα). Το ίδιο και στην ερώτηση που μπορώ να βρω έναν χάρτη της Μόσχας…

Τελικά βρεθήκαμε, τακτοποιηθήκαμε και ξεκινήσαμε τις βόλτες. Στην Κόκκινη Πλατεία νιώθεις σα να είσαι σε παραμύθι, βγαλμένο από τα πιο όμορφα όνειρά σου… Το συναίσθημα απερίγραπτο. Είδα μονόδρομους με 10 λωρίδες στο κέντρο της πόλης, αρχιτεκτονική που δε βλέπεις αλλού, με τα πελώρια κτήρια να αφήνουν πολύ χώρο για πράσινο, τεράστια πεζοδρόμια και πολλές πλατείες. Είναι αναμφίβολα η πόλη της υπερβολής. Εκείνο που δεν περίμενα να δω σε τέτοιο βαθμό ήταν η χλιδή… Μέχρι πριν από περίπου 10 χρόνια, ο κολλητός είχε ξαναβρεθεί στη Μόσχα και η πλειοψηφία των αυτοκινήτων ήταν ακόμα τα… ιστορικά Lada. Πλέον, ζήτημα αν είδαμε 5. Porsche, Jaguar, Bentley, Nissan-ημιλιμουζίνες (που δεν είχα ξαναδεί), γυναίκες να φοράνε τακούνια με σβαρόβσκι και σχεδόν όλοι να ντύνονται με ακριβά ρούχα ήταν εικόνες που σου μένουν.

Ακόμη και εκεί ο πολιτισμός στην οδήγηση επικρατεί έναντι της ζούγκλας. Οι δρόμοι δεν είχαν ούτε μία λακκούβα, στις διαβάσεις όλοι σταματούσαν για να περάσουμε, ενώ όλα τα φανάρια έχουν αντίστροφη μέτρηση για τους πεζούς. Μακάρι να μπορούσα να μετρήσω τις φορές που χάθηκα σε μάτια σε όλες τις αποχρώσεις του μπλε και του πράσινου. Στους δρόμους, στο μετρό, παντού… Για τον φόβο των… Ιουδαίων, όμως, δε συνεχίζω!

Άσχημη εντύπωση η… αμερικανοποίηση της πόλης. Η ουρά σε όλα τα McDonald’s έφτανε μέχρι την έξοδο, ενώ στο μόνο που φαίνεται να αντιστέκεται η Μόσχα είναι η Coca Cola, με την Pepsi να είναι μονοπώλιο. Σε ένα μπαρ που πήγαμε μέχρι και event είχαν κάνει για την ημέρα της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ… Για μία χώρα και μία πόλη με τους δικούς της κανόνες, τη δική της λογική και τον δικό της πολιτισμό, είναι πραγματικά κρίμα η νεολαία να χάσει την ταυτότητά της… Η εξωστρέφεια είναι πάντα καλή, όχι όμως η αντιγραφή.

Αυτά για την πόλη, την οποία πραγματικά… ερωτεύτηκα! Αφού συνάντησα τον Νίκο Καρέλη στο ξενοδοχείο που έμενε η αποστολή της Αμκάρ, είχα ήδη πληροφορηθεί από τον Στέργιο Φωτόπουλο, γυμναστή της Ντιναμό, ότι η «Χίμκι Αρένα» δεν είναι μακριά από εκεί. Έτσι, ρωτήσαμε στη ρεζεψιόν, μία κοπέλα μας είπε ποιο λεωφορείο να πάρουμε ακριβώς έξω από το ξενοδοχείο και πάλι καλά ο οδηγός μετά από περίπου 15’ διαδρομής μας ενημέρωσε ότι αυτή ήταν η στάση, ενώ από εκεί ρωτήσαμε 2-3 Ρώσους, καθώς είχαμε ακόμα περίπου 20’ περπάτημα μέχρι να φτάσουμε.

Εκεί βρήκαμε τον Σάσα Κισιλιόβ, που μας έδωσε τα εισιτήρια σε εκπληκτικές θέσεις. Саша Киселев если ты читаешь спасибо большое! (οι ευχαριστίες μας στον γενικό αρχηγό της Ντιναμό). Η περσινή Ντιναμό ήταν χάρμα οφθαλμών. Με τον Σίλκιν στον πάγκο και το 4-2-4 που έπαιζε χαιρόσουν πραγματικά να τη βλέπεις. Λίγο πριν τα πλέι οφ, μάλιστα, απέκτησε τον Τζούτζακ από την Ανζί (19 εκατ. ευρώ) και τον Νομπόα από την Ρούμπιν (8 εκατ. ευρώ) και όλοι πίστεψαν στο βήμα παραπάνω. Τελικά, οι Μοσχοβίτες τερμάτισαν 3οι και επέστρεψαν στην Ευρώπη, όμως το καλοκαίρι ήταν γεμάτο προβλήματα… Βορόνιν και Σαμέντοβ τα… έσπασαν με τον Σίλκιν και αποχώρησαν (Ντίσελντορφ ο πρώτος, Λοκομοτίβ ο δεύτερος), ενώ πριν λίγες εβδομάδες ο Νταν Πετρέσκου ανέλαβε την ομάδα. Οι μεταγραφές δεν έλειψαν, όμως η Ντιναμό ήταν στην τελευταία θέση με μόλις 3 βαθμούς μετά από 8 παιχνίδια και αποκλείστηκε από την Στουτγκάρδη στην Ευρώπη…

Η απογοήτευση του κόσμου φυσιολογική και μόλις 4,200 έδωσαν το παρών στο παιχνίδι με την Αμκάρ. Όταν ρώτησα για τον κόσμο, μου είπαν ότι συνήθως είναι 10 με 12 χιλιάδες. Το γήπεδο, που εγκαινιάστηκε το 2008, είναι άκρως λειτουργικό, σύγχρονο και φυσική έδρα της ομώνυμης ομάδας, που βρίσκεται στη 2η κατηγορία. Ντιναμό και ΤΣΣΚΑ το χρησιμοποιούν μέχρι να κατασκευαστούν τα δικά τους γήπεδα, ενώ στο συγκρότημα, που βρίσκεται δίπλα στο ποτάμι, βρίσκεται και το γήπεδο μπάσκετ της Χίμκι, όπως και τα γραφεία της ομάδας, που είναι άκρως εντυπωσιακά.

Έξω από το γήπεδο μικροπωλητές (δεν ήταν πολλοί) πουλούσαν από ξηρούς καρπούς μέχρι προϊόντα της Ντιναμό, ενώ σιγά-σιγά ο κόσμος άρχισε να έρχεται. Φάγαμε το μεσημεριανό μας σε ένα εμπορικό κέντρο κοντά, πριν ανεβούμε στις εξέδρες. Από το ένα πέταλο οι φανατικοί της Ντιναμό, από το άλλο περίπου 50… ηρωικοί οπαδοί της Αμκάρ (το Περμ απέχει περίπου 1.500 χιλιόμετρα), ενώ στα επίσημα υπήρχαν οπαδοί και από τις δύο ομάδες χωρίς παρατράγουδα. Από πίσω μας ένας πιτσιρικάς… τρελαίνονταν κάθε φορά που ο Κοκόριν έπαιρνε την μπάλα και έχανε ευκαιρία, ενώ οι τσιρλίντερς μας έφτιαξαν τη διάθεση πριν την έναρξη. Ο Πετρέσκου τρελαμένος στον πάγκο (δε θα ξεχάσω ποτέ τις γκριμάτσες και τις κινήσεις του), καθώς η ομάδα του από ένα παιδαριώδες λάθος βρέθηκε πίσω στο σκορ.

Είδα τον Κουράνι να παλεύει συνέχεια και να μην τα παρατάει, να κάνει κοντρόλ ανάμεσα σε τρεις αντιπάλους, να χάνει ευκαιρίες και τελικά να σκοράρει. Είδα τον Τζούτζακ, που ακόμα δεν έχει δείξει στη Ρωσία τον παίκτη που θαύμαζα στην Ολλανδία. Λίγες κούρσες από τον Ούγγρο, που ήταν καλύτερος όταν πέρασε δεξιά και σύγκλινε. Δεν ξέρω αν φταίνε οι τραυματισμοί που είχε πέρυσι ή το ότι δεν έχει προσαρμοστεί, όμως όλοι περιμένουν πολλά περισσότερα από αυτόν. Είδα την Αμκάρ να μένει με 10 από νωρίς και αναγκαστικά να κλείνεται στην άμυνα, ενώ λίγο νωρίτερα ο Γιάντσερ είχε πετύχει το πρώτο του γκολ για την Ντιναμό (δανεικός από την Ζάλτσμπουργκ) για να φέρει το παιχνίδι στα ίσα (1-1).

Τότε ήταν, που οι γηπεδούχοι άρχισαν τις σέντρες, καθώς δεν μπορούσαν με τίποτα να διασπάσουν την αντίπαλη άμυνα. Τα μακρινά σουτ έλειψαν, όμως η είσοδος του δικού μας Νίκου Καρέλη από τη μία και του Μισίμοβιτς από την άλλη μας έφτιαξαν το απόγευμα. Ο Βόσνιος μπορεί να εμφανίστηκε με παραπανίσια κιλά, όμως την μπάλα που ξέρει δεν την ήξερε κανένας άλλος… Τα κοντρόλ, οι ντρίμπλες του (έστω και αν απέφευγε το… τρέξιμο), τα μακρινά του σουτ επέτρεψαν στην Ντιναμό να ανεβάσει ρυθμό και να πιέσει. Έτσι, στο 78’ ο Κουράνι έκανε το 2-1, ενώ στο 83’ θα μας μείνει η γκολάρα του Κοκόριν. Το τελικό 3-2 έγινε στο τέλος, με την άμυνα των γηπεδούχων και πιάνεται στον… ύπνο. Μας έκανε εντύπωση και η Αμκάρ, που έπαιζε σε όλο το παιχνίδι με την μπάλα κάτω, δείχνοντας τη φιλοσοφία των μικρομεσαίων ομάδων στη Ρωσία, κάτι που μας είχε τονίσει και ο Καρέλης νωρίτερα.

Αν μείναμε ικανοποιημένοι από αυτό που είδαμε, που να βλέπαμε και κάποιο ντέρμπι… Μετά από καιρό είδα πραγματική μπάλα από κοντά. Ομάδες με συστήματα, πλάνο στον αγωνιστικό χώρο και ποιότητα. Ταχύτητα, εναλλαγή της μπάλας πάνω από… 3 φορές, κάτι που πλέον στην Ελλάδα αποτελεί πολυτέλεια και αντικείμενο θαυμασμού, και πολιτισμένη ατμόσφαιρα. Ο δρόμος του γυρισμού για το κέντρο ήταν μεγάλος, όμως ήμουν γεμάτος από ικανοποίηση και δε με πείραζε. Αποδειχθήκαμε γουρλήδες και για την Ντιναμό, που φαίνεται να παίρνει μπρος και σήμερα (30/09) νίκησε 2-0 την ΤΣΣΚΑ!

Μετά από 5 υπέροχες και γεμάτες ημέρες έφτασε η ώρα της επιστροφής. Τις δύο τελευταίες ούτε η βροχή, ούτε η κούραση δε στάθηκαν ικανές να μας χαλάσουν τη διάθεση. Συνεχίσαμε να γυρνάμε την πόλη σαν τρελοί. Αντίο Μόσχα, λοιπόν, υπό πολλές έννοιες. Είναι σχεδόν απίθανο τα επόμενα χρόνια, αν μας ξαναβγάλει ο δρόμος προς τα εκεί, να συναντήσουμε τα ίδια πράγματα σε μία πόλη που συνεχώς αναπτύσσεται και αλλάζει… Μόνη ευχή ο κόσμος να μη χάσει την ταυτότητά του και χαλάλι τους αν δε μάθουν ποτέ αγγλικά και ελπίζω να μη σας κούρασα πολύ…

Follow me @entanovasilis