Χαιρεσαι  να τους βλέπεις!

Δεν στέκομαι κυρίως στις νίκες με την Λετονία και την Λιθουανία, όπου ήταν υποχρέωση της Εθνικής με την αλλαγή επιπέδου, που έχει πετύχει η ίδια εδώ και μία δεκαετία περίπου. Θα σταθώ, όμως, σε δύο γεγονότα. Το πρώτο είναι ότι επιτέλους βρήκαμε τον τρόπο οι παίκτες της Ελπίδων να μην μένουν ταλέντα και να καθιερώνονται με επιτυχία στην Ανδρών.

Και το δεύτερο και πιο βασικό είναι, ότι ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα αυτή την Εθνική χαίρεσαι να την βλέπεις. Οι διεθνείς , θυμάμαι παλιά, όταν η Εθνική ήταν στο επίπεδο του ελληνικού πρωταθλήματος(δηλαδή ανυπόληπτη), έβλεπαν σαν αγγαρεία την Εθνική ομάδα. Τώρα περιμένουν πως και πως για να έρθει η ώρα να αγωνιστούν με την Εθνική ομάδα.

Και αυτό φαίνεται στο γήπεδο , αφού οι διεθνείς το διασκεδάζουν, όταν μπαίνουν στο γήπεδο , βλέπεις χαμογελαστά πρόσωπα και αυτό το κέφι, αυτή η υγεία βγαίνει στα παιχνίδια. Πραγματικά χαίρεσαι να τους βλέπεις τους παίκτες στην Εθνική ομάδα. Και αυτή η Εθνική ομάδα έχει βρει τον τρόπο να παίζει πιο επιθετικά , να συνδυάζει την ουσία με το θέαμα.

Και το ταλέντο περισσεύει. Στην άμυνα ο Κυριάκος Παπαδόπουλος με τον Σωκράτη Παπασταθόπουλο αποτελούν ένα από τα τρία καλύτερα κεντρικά δίδυμα σε επίπεδο Εθνικών ομάδων στην Ευρώπη. Στην μεσαία γραμμή ο Φορτούνης με τον Νίνη δείχνουν ότι μπορούν να πάρουν στις πλάτες τους την ομάδα για μία δεκαετία.

Στην επίθεση ο Μήτρογλου δείχνει συνέχεια ότι τόσα χρόνια έχει αδικήσει τον εαυτό του , διότι τα στοιχεία του δεν τα βρίσκεις εύκολα σε επιθετικούς σήμερα, αλλά το μυαλό του του έχει στερήσει την εξέλιξη που θα έπρεπε να έχει.

Και έρχονται ο Αθανασιάδης, ο Μαυρίας, ο Φετφατζίδης και άλλοι νέοι παίκτες(συν τους καθιερωμένους παίκτες, που παραμένουν αξία) που μας δίνουν την εντύπωση, ότι η Εθνική Ελλάδα θα λάμπει για πολλά χρόνια ακόμα και δεν θα συνάδει με το ανυπόληπτο ελληνικό πρωτάθλημα. Και σίγουρα θα μας προσφέρει πολλές χαρές ακόμα και θα αποτελεί το πιο υγιές κομμάτι του ελληνικού ποδοσφαίρου.