Gracias Bruja!

Στις 9 Μαρτίου του 1975 ο Χουάν Ραμόν Βερόν έπαιζε με την Εστουδιάντες στο ντέρμπι μίσους της Λα Πλάτα με την Χιμνάσια. Ο άσος των «φοιτητών» βρέθηκε στον έβδομο ουρανό αρχικά με το γκολ που πέτυχε στη νίκη 4-1 και στη συνέχεια, όταν έμαθε ότι η γυναίκα του είχε φέρει στον κόσμο πριν από λίγες ώρες τον πρώτο του γιο, τον Χουάν Σεμπάστιαν. Εκείνον που έμελλε να τον ξεπεράσει. Ο προπονητής του, Κάρλος Μπιλάρδο, το γνώριζε, όμως προτίμησε να μην του το πει για να μην του αποσπάσει την προσοχή. Αποδείχθηκε ιστορική μέρα για την Εστουδιάντες, όπως και η προχθεσινή.

Η ιστορία διδάσκει ότι μετά την ακμή έρχεται η παρακμή και στο τέλος το... μοιραίο. Για τον Βερόν τα πράγματα άρχισαν και τελείωσαν έτσι, όμως η πορεία ήταν κάπως διαφορετική. Την περασμένη Κυριακή (24/06) ο 37χρονος πια Αργεντίνος έδωσε την τελευταία του παράσταση στο «Θιουδάδ ντε Σάντα Φε» με την αγαπημένη του Εστουδιάντες. Τι κι αν όλη την προηγούμενη εβδομάδα πονούσε στον αστράγαλο και μέχρι την τελευταία στιγμή η συμμετοχή του στο τελευταίο παιχνίδι της σεζόν ήταν αμφίβολη; Δεν γινόταν να το χάσει, έστω και αν χιλιάδες τυχεροί οπαδοί της Εστού του είπαν το «αντίο» πριν από περίπου μία εβδομάδα στο εντός έδρας παιχνίδι με την Ολίμπο.

Τότε, στο 89’ ο Βερόν έδωσε τη θέση του στον Κορέα και ξαφνικά όσα συνέβαιναν στον αγωνιστικό χώρο δεν είχαν σημασία. Οι κάμερες και τα βλέμματα όλων στράφηκαν στον αρχηγό, ο οποίος βγαίνοντας από το γήπεδο, αποθεώθηκε από συμπαίκτες, αντιπάλους, οπαδούς. «Δεν μετανιώνω για τίποτα. Θα ήθελα να έχω παίξει σε έναν τελικό Champions League και να κερδίσω έστω… κάτι με την Εθνική», απέμεινε το μοναδικό μεράκι του. Το μοναδικό ανεκπλήρωτο όνειρο.

Τελειώνοντας την μεγάλη του καριέρα, εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι ο Βερόν ήταν ένας... πιστός, που αγωνίστηκε σε πολλές ομάδες, έστω και αν η Λάτσιο βρήκε δίπλα στην Εστουδιάντες χώρο στην καρδιά του. Η «μαγισσούλα» πήρε την κληρονομιά και το παρατσούκλι από τον πατέρα του (η «μάγισσα») και οδήγησε μετά από 39 ολόκληρα χρόνια τους «φοιτητές» στην κατάκτηση του Κόπα Λιμπερταδόρες το 2009 (το 1970 το είχε κάνει ο Χουάν Ραμόν). Ποτέ δεν του κόλλησαν την ταμπέλα «νέος Μαραντόνα», όπως έκαναν και κάνουν σχεδόν κάθε χρόνο στους… εκλεκτούς. Ίσως ήταν και από τους λόγους που τον απελευθέρωσαν, ώστε να γράψει τη δική του ιστορία. Για να φτάσουμε, όμως, μέχρι εκεί έπρεπε να φύγει πρόωρα από την Αργεντινή και να... κατακτήσει την Ιταλία. Μετά από ένα πέρασμα από την Μπόκα, όπου έπαιξε δίπλα στον Ντιέγο Μαραντόνα, βρέθηκε στην Σαμπντόρια με τότε προπονητή τον Σβεν Γκόραν Έρικσον, που ακόμη τον θεωρεί τον καλύτερο παίκτη που προπόνησε. Και δεν προπόνησε και λίγους ο Σουηδός…

Αφού έδειξε τι μπορεί να κάνει στο υψηλότερο επίπεδο με την Πάρμα, ο Σέρτζιο Κρανιότι αποφάσισε να δαπανήσει ποσό-ρεκόρ για Αργεντίνο (περίπου 26 εκατ. ευρώ) για να τον προσθέσει στη συλλογή των... αστεριών που έκανε στην Λάτσιο. Ο Βερόν πέρασε τα καλύτερά του χρόνια στη Ρώμη και ήταν ο ενορχηστρωτής μίας εκπληκτικής μεσαίας γραμμής που περιλάμβανε τους Σιμεόνε, Αλμέιδα, Νέντβεντ, Στάνκοβιτς και Σέρτζιο Κονσεϊσάο. Από τις καλύτερες που έχω δει και από τις καλύτερες στην ιστορία του Καμπιονάτο.

«Borombombom, tira la bomba, Vero Verón» ακουγόταν στο «Ολίμπικο» σε κάθε επαφή του με την μπάλα φάτσα στο τέρμα, ασχέτως την απόσταση και εκείνος μας αντάμειψε με κάποια πανέμορφα γκολ. Οδήγησε τους λατσιάλι στο Scudetto, όντας πραγματικός ηγέτης. Το γκολ με την Ρόμα και η ασίστ στον Σιμεόνε στο παιχνίδι με την Γιουβέντους αποτελούν από τις πιο χρυσές σελίδες στην ιστορία της Λάτσιο. Πάντα παθιασμένος, πάντα στην κατάλληλη θέση, μπορούσε να ανοίξει μία άμυνα με μία του πάσα, με μία του ενέργεια. Ένα 6άρι που ανέβασε τα στάνταρ της θέσης και μετά από εκείνον δεν βρέθηκε κανένας να τον ξεπεράσει. Όπως έχουν κάνει τα τελευταία χρόνια οι Πίρλο και Τσάβι, όπως έκανε παλιότερα ο Ρομπέρτο Κάρλος και όπως κάνουν ακόμη Μέσι και Ρονάλντο. Μοναδικός, αυθεντικός, από τους παίκτες που την εποχή των Ζιντάν, Νέντβεντ και Ρούι Κόστα έκανε την διαφορά. Ένας παίκτης που στη συνέχεια πήρε την λάθος απόφαση και αδίκησε τον εαυτό του.

Με την παρακμή της Λάτσιο να έχει ξεκινήσει, το 2001 ο Φέργκιουσον είδε στο πρόσωπό του τον παίκτη που θα σηματοδοτούσε την αλλαγή στην Γιουνάιτεντ. Ο Σκοτσέζος ήθελε να περάσει από το 4-4-2 στο 4-4-1-1 και είδε τον Βερόν ως τον ιδανικό «1» πίσω από τον επιθετικό. Δαπάνησε 42,5 εκατ. ευρώ για την απόκτησή του, ρεκόρ για την Βρετανία, όμως ο Αργεντίνος δεν κατάφερε ποτέ να προσαρμοστεί στην Αγγλία και στον ρυθμό της Πρέμιερ Λιγκ. Δεν είχε ποτέ την ελευθερία που είχε στην Σέριε Α. «He is a fucking great player» ήταν η απάντηση του Σκοτσέζου στους δημοσιογράφους «κι εσείς είστε όλοι ηλίθιοι»!

Παρά τις πολλές άσχημες μέρες και τα πολλά άσχημα βράδια στο «Ολντ Τράφορντ» και την πίεση που δεχόταν από τον τύπο, έμενε ο ίδιος απλός άνθρωπος. Πάντα κοντά στους συμπαίκτες του, πάντα χαμογελαστός, δεν παραπονέθηκε ποτέ και για τίποτα. Όταν επισκέφθηκε την μπουτίκ της Γιουνάιτεντ για πρώτη φορά τα αγγλικά του ήταν… ανύπαρκτα. Δεν γνώριζε την διαδικασία και δεν ενημέρωσε κανέναν. Πήρε περισσότερες από 40 φανέλες με το όνομά του και όταν έφτασε στο ταμείο επέμεινε να πληρώσει, καθώς θεωρούσε αδιανόητο να πληρώνεται εβδομαδιαίως 81.000 λίρες και να κάνει παζάρια στην μπουτίκ. «Μία φορά του ζήτησα να μου αγοράσει ένα συγκεκριμένο ρολόι, που έβρισκες μόνο στην Λατινική Αμερική. Όταν επέστρεψε με το ρολόι αρνήθηκε να πάρει χρήματα, λέγοντας ότι είναι δώρο γενεθλίων. Πάντα ήταν ο πρώτος που έλεγε «ναι», όταν οργανώναμε κάτι ως ομάδα», είχε πει ο Άντι Κόουλ.

Έκανε συχνά-πυκνά την εμφάνισή του στα επίσημα του «Ολίμπικο» και έφτασε κοντά στην επιστροφή του στην Λάτσιο, δείχνοντας ότι νοσταλγούσε την Ιταλία. Μετά από δύο χρόνια στο «Ολντ Τράφορντ» και μόλις έναν τίτλο, έγινε από τα πρώτα μεταγραφικά αποκτήματα του Ρόμπαν Αμπράμοβιτς στην Τσέλσι, πετυχαίνοντας μάλιστα το πρώτο γκολ της νέας εποχής στο ντεμπούτο του με την Λίβερπουλ στο «Άνφιλντ».

Ένας τραυματισμός, όμως, στην ουσία τελείωσε την καριέρα του στην Αγγλία και ο Βερόν την επόμενη σεζόν συνάντησε ξανά τον Μαντσίνι στην Ίντερ, αυτή τη φορά όχι ως συμπαίκτη (ήταν μαζί σε Σαμπντόρια και Λάτσιο) αλλά ως προπονητή. Δεν ήταν ποτέ ο ίδιος, έστω και αν κάποιες στιγμές θύμιζε τον παλιό καλό Βερόν. Δύο σεζόν μετά (και ένα πρωτάθλημα, που αφαιρέθηκε από την Γιουβέντους λόγω Calciopoli) αποφάσισε να επιστρέψει στην Εστουδιάντες.

Ο χρόνος έδειξε να έχει τελειώσει για τον Αργεντίνο, που με την απόφασή του έδειξε ότι είχε αφήσει τις καλές μέρες του πίσω. Όταν επέστρεψε στους «φοιτητές» και είδε ότι η κατάσταση των ακαδημιών ήταν ακόμη χειρότερη από την δική του εποχή, ανακοίνωσε στη διοίκηση ότι ο μισθός του για ολόκληρη τη σεζόν θα πήγαινε για την βελτίωσή τους. Ο αργός ρυθμός στην Αργεντινή του επέτρεψε να «ανθίσει» και πάλι, οδηγώντας την Εστουδιάντες σε δύο Απερτούρα (2006, 2010) και ένα Λιμπερταδόρες (2009), ενώ ψηφίστηκε δύο φορές κορυφαίος στην Λατινική Αμερική (2008,2009). «Θα αντάλλασσα όλα όσα έχω πετύχει, όλα όσα κέρδισα στην Ευρώπη, τα πάντα που έχω κερδίσει μέχρι τώρα για αυτόν τον τίτλο», είχε δηλώσει λίγες ώρες πριν τον επαναληπτικό τελικό των «φοιτητών» με την Κρουζέιρο, όταν η Εστού έφυγε με νίκη 2-1 από το «Μπέλο Οριζόντε» και στέφθηκε πρωταθλήτρια Λατινικής Αμερικής. Τόσα σήμαινε γι’ αυτόν η κορυφή με την αγαπημένη του ομάδα.

Μοναδικό μελανό σημείο στην καριέρα η εθνική ομάδα. Το 1998 ήταν μέλος της Αργεντινής στο Μουντιάλ, όμως το 2002 ήταν το μεγάλο αστέρι της. Όλοι περίμεναν από τον Βερόν να πάρει τους συμπαίκτες του από το χέρι και να τους οδηγήσει στην κατάκτηση του κόσμου. Οι εμφανίσεις του, όμως, ήταν κάτω του μετρίου και ο τύπος της χώρας τα έβαλε μαζί του. «Προδότης» και ακόμη χειρότερα «Άγγλος» ήταν κάποια από αυτά που άκουσε, πριν επιστρέψει υπό τις οδηγίες του Μαραντόνα στο Μουντιάλ του 2010, με τον ομοσπονδιακό τεχνικό να θέλει ακόμη έναν… τεχνικό αυτή τη φορά στον αγωνιστικό χώρο. Ούτε τότε, όμως, έμελλε να έρθει κάτι καλό.

«Don’t cry for me Argentina» τραγούδησε πριν από πολλά χρόνια η Έβα Περόν, όμως στο τελευταίο του εντός έδρας παιχνίδι με την Εστού πριν από περίπου μία εβδομάδα, ελάχιστοι μπόρεσαν να κρατήσουν τα δάκρυά τους στο «αντίο» του μεγάλου αρχηγού. Οι συμπαίκτες του και ο ίδιος φορούσαν φανέλες ειδικά για την περίσταση, που έγραφαν «Gracias Bruja». Όταν κάτι καλό φτάνει στο τέλος του, όλα τα άσχημα ξεχνιούνται.

Όσο περνούν τα χρόνια το μόνο που μας απομένει είναι μνήμες και ο Βερόν έχει γεμίσει τις δικές μου με στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας. Αισθάνομαι τυχερός και ευγνώμων που τον είδα στις καλές του ημέρες. Όταν μία πάσα του με το «εξωτερικό» ήταν όλα τα λεφτά, όταν ένα μακρινό του σουτ ήταν ικανό να… σκοτώσει οποιονδήποτε τερματοφύλακα, όταν η κίνησή του στον κενό χώρο ήταν για σεμινάριο, όταν έπαιζε την μπάλα με τη μία, όταν «λύσσαγε» να την ξανακερδίσει όταν την έχανε. Η Μπαρτσελόνα έχει φτάσει το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο στο υψηλότερο επίπεδο, όμως ο Βερόν έπαιζε σαν την Μπάρτσα πριν καν υπάρξει αυτή η Μπάρτσα…